Tibetan
དགག་པར་འདོད་ནས་ཙམ་སྨོས་ཀྱི་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པའི་ཤེས་པས་རྙེད་པ་འགོག་པ་མིན་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། དཔྱད་པ་ཞི་མོ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་བཅུག་པ་འདིས་ཅི་དགོས་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་རྙེད་པ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་ཆོས་ཅན་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་པ་ཉམས་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྟེང་ནས་ཀྱང་གཞན་དུ་བཤད་པ་དང་བཤད་ཚུལ་འདི་གཉིས་མི་མཐུན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་འགོག་པའི་གྲུབ་མཐའ་མི་མཐུན་པ་མིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་དོན་བཀག་ནས་ད་ནི་དཔེ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པས་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ཀྱིས་འབྱུང་གྱུར་དང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན་འཇལ་བའི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། གང་ལ་ཚད་མར་སོང་སའི་སྒྲ་ཙམ་ཞིག་གི་དོན་འདིའོ་ཞེས་སྟོན་རྒྱུ་ཡོད་ལ། མིག་སོགས་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བར་སྨྲ་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོང་བར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་གང་ཡང་མི་འཇལ་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་འདི་འདྲ་ཞིག་གཞལ་ལོ་ཞེས་ཕན་ཚུན་སྟོན་པར་མི་ནུས་པས་མི་འདྲའོ། །འདི་ལ་ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་ཁྱད་པར་དོར་བའི་སྤྱི་ཕན་ཚུན་དུ་སྟོན་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་དང་བདེན་པར་ཡོད་མེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་སྤྱི་ ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་རྒྱུ་ཡོད་ཅེས་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་བདེན་པར་ཡོད་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དགག་བྱའི་ཚད་ལ་མི་མཐུན་པའི་གནད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲ་སྒྲུབས་ཡོད་ཅེས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་སྒྲའི་དོན་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ཚད་མར་སོང་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར་གྱི་ཚད་མ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ནི་སྔ་རྒོལ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཁས་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ་ཐལ་འགྱུར་བས་སྔ་རྒོལ་བྱས་ཀྱང་ཕྱི་རྒོལ་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་མེད་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་ཆོས་ཅན་འཇལ་བའི་ཚད་མས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་རྒྱུ་མེད་དོ། །རིགས་པ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བའི་ཚུལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལེགས་ལྡན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡོད་དེ་དེ་ལྟར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྟགས་ཀྱི་དོན་ལ་གསུངས་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ན་ཁྱེད་རང་དང་དོན་དམ་དུ་ཡིན་ན་ངེད་ལ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བདེན་གཉིས་ལ་བརྟགས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་ཤེས་པ་གང་གིས་རྙེད་ཅེས་བྱེ་བྲག་ལ་བརྟགས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འདིའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ ཡིན་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། ཞེས་ཤེས་བྱ་ཡང་དག་པ་མཐོང་བ་དང་ཤེས་བྱ་བརྫུན་པ་སྟེ་ལོག་བ་མཐོང་བའི་ཤེས་པས་རྙེད་པ་གཉིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་གསུངས་བའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །རྟགས་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་བརྟག་པ་གཉིས་ལས་མ་མཛད་པ་ལྟར་ན་རྟགས་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་ཞེས་དྲི་དགོས་ལ་དེ་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཙམ་པོ་དང་བཅས་པའི་བརྟག་པ་གསུམ་བྱས་པའི་སྐབས་སུ་རྟགས་སུ་གང་འགོད་ཅེས་དྲི་དགོས་སོ། །དེ་འདྲའི་སྐྱོན་བརྗོད་རྣམས་རང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་མཚུངས་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལན་པ་བཀོད་ནས་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཕྱི་རྒོལ་ལ་གྲུབ་པས་ཆོག་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལོག་རྟོག་ཟློག་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། གང་རུང་ལ་གྲུབ་པས་མི་ཆོག་གམ་སྙམ་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྩོད་པ་དཔེར་བྱས་ནས་དེས་ཆོག་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་གཉིས་ཀ་ལ་གཉིས་ཀས་གྲུབ་པ་དགོས་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཀྱང་ལུགས་སྔ་མ་འདོད་པར་བྱ་སྟེ། ལུང་གི་གནོད་པ་དང་རང་དོན་རྗེས་དཔག་ལ་རང་ལ་གྲུབ་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མར་གཞན་གྱི་སྐྱོན་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་ཤིག་ཏུ་རང་དབང་དུ་བྱས་ནས་སམ་སུན་འབྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད་ཅེས་རང་དབང་ཞེས་བསྒྱུར་བ་འདི་དང་རང་རྒྱུད་གཉིས་དོན་གཅིག་པས། ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ཁས་བླངས་ལ་མ་འཁྲིས་པར་ཚད་ མས་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་ནས་རང་དབང་དུ་ཆོས་ཅན་གཉིས་དང་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་གྲུབ་ཚུལ་ངེས་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེས་པ་ཅིག་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་མ་ཟིན་གྱི་གོང་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་མེད་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་གྲུབ་ལུ
Chinese
想要反驳，仅仅说没有错乱的知识所获得的（事物）是不能被驳倒的。如《词句明释》中所说：“将寂静的观察纳入世俗的言语有何用？我们也是这样说的，仅仅以颠倒的世俗就能获得自我的体性。”因为这样说的缘故。即使在承认作为所依的法，仅仅在那上面成立的观点已经丧失的基础上，其他的解释和这种解释的方式虽然不一致，但驳斥自续的宗派并非不一致。他们驳斥了意义之后，现在要驳斥例子。佛教徒向胜论派论证声音是无常的时候，即使按照双方的观点，地、水、火、风四大种和虚空的功德作为法，没有被衡量它们的量所成立，但对于什么是成为量之所依的声音的意义，是可以指出的。而对于论证眼等不是从我（补特伽罗）所生的，说自性空和说自性不空的人来说，即使双方都不能衡量以自性存在和以自性不成立，但像这样的法之体性，是无法互相指出的，因此是不一样的。对于此，具德等人，自续派的那些人，即使没有可以互相指出的舍弃了那种差别的共同点，也不能论证说可以取没有以实有和真有来区分的共同点作为法，因为如果以自性存在，那就是以实有存在的意思。因此，由于驳斥对象的程度上的不一致的关键，才导致了这种情况的发生，所以在论证声音是无常的时候，即使按照那两者的观点，没有成立以两种差别来区分的差别，但可以指出声音是被论证的，但并没有像那两者说衡量声音的量，已经成为像声音这样的意义的量那样。那是前论者承认以自性存在的情况下，应成派虽然对前论者进行了驳斥，但后论者并没有以自性存在与否来区分，也没有办法指出以衡量法的量来成立的方式。也要知道以那些理路，因不成的情况。具德自己也说，内部的生处等，是有产生它们的原因和条件的，因为那
English
If one wants to refute, merely saying that what is obtained by knowledge that is not mistaken cannot be refuted. As it is said in the Clear Words, "What is the use of including the silent observation in worldly terms? We also say the same, that the self's nature can be obtained merely by the inverted conventional." Because of this. Even on the basis of admitting that the view that the dharma as the basis is established only on that has been lost, although other explanations and this way of explaining are inconsistent, the tenets of refuting self-existence are not inconsistent. After they have refuted the meaning, now they will refute the example. When Buddhists argue to the Vaisheshikas that sound is impermanent, even if according to both views, the four great elements of earth, water, fire, and wind, and the qualities of space as dharmas, are not established by the measure that measures them, it can be pointed out what the meaning of sound is, which is the basis of becoming a measure. But for those who argue that eyes etc. are not born from the self (pudgala), those who say that they are empty of nature and those who say that they are not empty of nature, even if neither can measure existence by nature and non-establishment by nature, they cannot point out to each other such a nature of dharma, so it is different. For this, those who have virtues, etc., those of the Svātantrika, even if there is no commonality that abandons such differences that can be pointed out to each other, they cannot argue that a commonality that is not distinguished by real existence and true existence can be taken as a dharma, because if it exists by nature, that means it exists by real existence. Therefore, it is because of the key to the inconsistency in the degree of the object of refutation that this has happened, so when arguing that sound is impermanent, even if according to the views of those two, the difference distinguished by the two differences is not established, it can be pointed out that sound is being argued, but it is not like those two saying that the measure of measuring sound has become the measure of such a meaning as sound. That is when the former arguer admits existence by nature, although the Prāsaṅgika refutes the former arguer, the latter arguer does not distinguish by whether it exists by nature or not, and there is no way to point out the way of establishing by the measure of measuring the dharma. It should also be known that the reason for the non-establishment of the reason is by those reasonings. The virtuous one himself also said that the internal sources of generation, etc., have the causes and conditions that produce them, because that
Chinese
因为国王说过的缘故，对于作为理由的意义，如果所说是世俗谛，那么对您来说不成立，如果是胜义谛，那么对我们来说不成立，因此通过对二谛进行考察来提出批评。对于有法是错觉还是非错觉的知识，通过考察差别来提出批评是合理的。这其中的理由是，如《入行论》中所说：以见诸法皆真实，及见诸法皆虚妄，能得诸法二自性，何者是真见境性，即是所见虚妄性，说名世俗之谛实。意思是说，以见到正确的所知和见到虚假的所知，即错误的所知所获得的两种，是作为二谛的意义而说的关键。如果对于理由没有进行二谛的两种考察，就应该问理由的意义是什么，在没有用任何一个来区分，而是用仅仅如此等等的三种考察的情况下，就应该问应该安立什么作为理由。像那样的批评，因为自己的陈述不符合，所以安立不承认自续，并通过对外方成立的自己的宗派的论证来成立所要成立的，仅仅是为了遣除邪分别的缘故这样说过。如果认为任何一个成立就可以了吗，以世间人的辩论为例，那样就可以了，并且对于成立和破斥两者，主张两者都必须成立的法称也应该承认前一种观点，因为对于圣教的妨害和为自己利益的现量，对自己成立就可以了这样解释。因此，在《智慧灯论》中，在其他的批评的场合中，或者以自主的方式，或者以破斥的方式来说，这里将“自主”翻译成这样，和“自续”两个词意义相同。不依赖于外方的承诺，而是从正量对事情的安住方式上自主地确定有法二者和理由的方式等成立的方式之后，产生了领悟所要成立的推论，这就是自续的意义。那就是对于认为存在的事物以自己的自性存在的外方，在所要成立还没有成立之前，没有用自己的自性存在与否来区分，而是用正量来衡量成立的方式。
English
Because the king said so, regarding the meaning of the reason, if what is said is conventional truth, then it is not established for you, and if it is ultimate truth, then it is not established for us. Therefore, criticism is made by examining the two truths. Regarding whether the subject is an illusion or not, it is reasonable to criticize by examining the differences. The reason for this is, as stated in the 'Entering the Middle Way': 'By seeing all things as true and seeing all things as false, one can obtain the two natures of all things. Whatever is the object of true seeing is the very nature of seeing falsehood, which is said to be the conventional truth.' This means that the key is that the two obtained by seeing the correct knowable and seeing the false knowable, that is, the wrong knowable, are said to be the meaning of the two truths. If the two examinations of the two truths are not made for the reason, one should ask what the meaning of the reason is. In the case where three examinations are made without distinguishing between the two, but only with such things, one should ask what should be established as the reason. Such criticisms, because one's own statement does not conform, establish not admitting self-continuum, and establish what is to be established by the argument of one's own school that is established for the opponent, only for the sake of dispelling wrong discriminations. If one thinks that it is enough for any one to be established, taking the debate of worldly people as an example, that is enough, and for both establishment and refutation, Dharmakirti, who advocates that both must be established, should also admit the former view, because it is enough for oneself to be established for the harm of the teachings and the direct perception for one's own benefit. Therefore, in the 'Lamp of Wisdom', in the context of other criticisms, either in an autonomous way or in a refuting way, here the translation of 'autonomous' is like this, and the two words 'self-continuum' have the same meaning. Without relying on the opponent's commitment, but from the way of abiding of things by valid cognition, autonomously determining the way of establishing the two subjects and the way of the reason, etc., after the inference of realizing what is to be established arises, this is the meaning of self-continuum. That is, for the opponent who believes that existing things exist by their own nature, before what is to be established is established, without distinguishing whether it exists or not by its own nature, but measuring the way of establishing by valid cognition.