Tibetan
བྱ་མི་རིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཀོད་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ། ལུང་དེ་རྣམས་དྲངས་པ་ཡང་དབུ་མ་པ་ལ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའམ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཁས་ལེན་མི་རིགས་པའི་ཤེས་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པའམ་མི་རིགས་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་མི་རིགས་ཞེས་རང་རྒྱུད་འགོག་པ་ཡིན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཙམ་ཞིག་འགོག་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ཞེས་པ་ལ་དགག་བྱ་བདེན་པ་དང་དེ་བཀག་པའི་བཀག་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དང་རང་མཚན་གྱིས་ཡོད་པ་དང་ཡེ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་དང༌། སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་དང་རྟགས་དང་དཔེ་གང་ཡང་མི་སྲིད་པས་ དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་རང་རྒྱུད་རྟགས་སུ་མ་ཟད་བྱ་བྱེད་གང་ཡང་མི་འཐད་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཐད་པར་སྒྲུབ་པའི་ལུགས་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་བྱ་བྱེད་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ལ་ཚིག་གསལ་ལས་རང་རྒྱུད་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་རིགས་པ་དེ་ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་དོན་གྱིས་ཁས་བླངས་ཚུལ་དང་སྐྱོན་བརྗོད་དེ་རང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུམ་གྱིས་འཆད་དོ། །དེ་ཡང་ལེགས་ལྡན་གྱིས་དོན་དམ་པར་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ངེས་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཀོད་པ་ལ། དོན་དམ་པ་ཞེས་པ་དེ་དམ་བཅའི་ཁྱད་པར་དུ་སྦྱོར་ན་རང་གིས་ནི་བདག་སྐྱེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་མེད་པས་རང་ལ་ལྟོས་ནས་སྦྱར་མི་དགོས་ལ། གཞན་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཡིན་ན་བདེན་གཉིས་ལས་ཉམས་པའི་མུ་སྟེགས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་སྒོ་ནས་འགོག་པར་རིགས་པས་ཁྱད་པར་མ་སྦྱར་བར་བཀག་ན་ལེགས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བདག་སྐྱེ་འདོད་པ་དགག་མི་རིགས་པས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པས་ནི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་འདོད་ཀྱི་བདག་དང་གཞན་གང་ལས་སྐྱེ་ཞེས་མི་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་པོས་དོན་དམ་པར་འདོད་པའི་མིག་སོགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་སྐྱེ་བ་དགག་འདོད་ནས་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཞི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་མ་ རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གིས་དོན་དམ་པར་མིག་སོགས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་མིག་སོགས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པའི་མིག་སོགས་ཡོད་པས་སྐྱོན་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དོན་དམ་པ་ཞེས་པ་དེ་གང་གི་ཁྱད་པར་ཡིན། མིག་སོགས་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་འགོག་པས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེ་ན། མི་རིགས་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་མ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྨྲས་ནའང་གཞན་ལ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཀག་གོ །དེའི་སྐྱོན་སྤོང་ལ་ཅི་སྟེ་སངས་རྒྱས་པས་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན་སྤྱི་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་ཏེ་འཛིན་ན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ན་བྱེ་བྲག་པ་ལ་མ་གྲུབ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་འཛིན་ན་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དོར་བའི་སྤྱི་སྒྲ་ཙམ་ཞིག་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཁྱད་པར་དོར་ནས་མིག་སོགས་ཙམ་ཞིག་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་པས་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེའི་ལན་དུ་མིག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་རྙེད་པ་མིན་པར་ལེགས་ལྡན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་ཐ་དད་པ་སྟེ་དངོས་འགལ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་བསྟན་ནས་བཀག་གོ །དེ་དག་གི་དོན་ནི་མིག་སོགས་ བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོར་བའི་མིག་སོགས་ཙམ་གཞག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། ཆོས་ཅན་དེ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ནི་མིག་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་གནས་སྐབས་ཏེ། དེས་རྙེད་པའི་ཡུལ་ན་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རང་མཚན་གྱི་མེད་གཞིན་དུ་དེར་སྣང་བའི་རྫུན་སྣང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་སྔ་མ་དེ་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ནི། ཡོད་པ་གང་ཡིན་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལ་རང་མཚན་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འཁྲུལ་བར་སོང་ན་དེས་རང་གི་གཞལ་བྱ་རྙེད་པར་འཇོག་མི་ནུས་པས། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་ཡིན་ཀྱང་ཚད་མར་སོང་ས་སྣང་ཡུལ་དང་ཞེན་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཅིག་དགོས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་དོན་རང་གི་གནས་ཚུལ་གྱི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་ཅིག་ལ་ཚད་པར་འགྲོ་དགོས་ཤིང་རང་གིས་ཁས་ལེན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་འགལ་བས་རྟགས་ཕྱི་མ་
Chinese
在“因为不合理的原因是对方没有承认”的知识中记载，引用这些论证也是对于中观派来说，没有承认在胜义中成立，或者是不承认自相成立的不合理知识。如果不存在或者不合理，则自续的理由不合理，这是遮破自续，而不是仅仅遮破成立所要成立的理由。所谓二取，是指说所要遮破的真实和遮破它的遮破是真实的，以及说自相存在和完全不存在，还有像之前所说的那样的二取，总共说了三种方式。第二，如果自相成立的宗、因、喻都不可能存在， 如果按照那样，不仅自续的理由不合理，任何作用都不合理。然而，遮破它之后，对于成立所要成立的成立者等一切作用都合理的方式，有什么理由不能承认自续的理由和所要成立的作用呢？对此，《明句论》从遮破自续的理路和对方也实际上承认该理路的方式，以及指出过失，即与自己的陈述不相同的三个理由来阐述。其中，善护说，胜义中内部的生处等决定不是从我而生，因为存在，就像识的存在一样。如果将“胜义中”作为立宗的差别，那么自己并没有承认我在世俗中产生，因此不需要相对于自己而添加。如果相对于他人，那么堕落于二谛的邪见者，应该从二谛的角度来遮破，因此不添加差别来遮破是好的。在世间的名言中，不应该遮破想要我生，因此相对于它来添加差别也是不合理的，因为世间人仅仅是想要从因产生果，而不会思考从我和他哪个产生。另外，如果想要遮破对方在胜义中所承认的眼等在世俗中也产生，那么此时，基没有成立，会变成宗和 因的过失，因为自己没有承认胜义中的眼等。如果胜义的眼等
English
In the cognition stated as "because the reason for being unreasonable is that the other party has not admitted," citing these arguments is also for the Madhyamikas, not admitting establishment in the ultimate sense, or the unreasonable cognition of not admitting self-character establishment. If it does not exist or is unreasonable, then the reason for self-continuation is unreasonable, which is refuting self-continuation, not just refuting the reason for establishing what is to be established. The so-called dualistic grasping refers to saying that the truth to be refuted and the refutation of refuting it are true, and saying that self-character exists and does not exist at all, and also dualistic grasping like what was said before, a total of three ways are said. Second, if the subject, reason, and example of self-character establishment are all impossible, If according to that, not only is the reason for self-continuation unreasonable, but any action is unreasonable. However, after refuting it, for the way in which establishing the establisher of what is to be established, etc., all actions are reasonable, what reason is there not to admit the reason for self-continuation and the action to be established? In response to this, the Clear Word Commentary explains from the reasoning of refuting self-continuation and the way in which the other party also actually admits that reasoning, and pointing out faults, that is, three reasons that are not the same as one's own statement. Among them, Legden said, in the ultimate sense, the internal sources of generation, etc., are definitely not born from self, because they exist, just like the existence of consciousness. If "in the ultimate sense" is added as a distinction of the thesis, then one has not admitted self-generation even in the conventional sense, so there is no need to add it relative to oneself. If relative to others, then heretics who have fallen from the two truths should be refuted from the perspective of the two truths, so it is good to refute without adding distinctions. In worldly terms, one should not refute wanting self-generation, so it is also unreasonable to add distinctions relative to it, because worldly people only want the result to arise from the cause, and will not think about which arises from self and other. In addition, if one wants to refute that the eye, etc., admitted by the other party in the ultimate sense also arise in the conventional sense, then at this time, the basis is not established, and it will become the fault of the subject and the reason, because one has not admitted the eye, etc., in the ultimate sense. If the ultimate eye, etc.
Chinese
如果说，即使没有成立，但因为有世俗的眼等，所以没有那个过失。那么，所谓的胜义是什么差别呢？如果说，眼等世俗谛阻碍在胜义中产生，所以是阻碍产生的差别。这是不合理的，因为没有那样说，即使说了，也会变成对方论题不成立的过失。这样进行了遮止。为了避免那个过失，如果佛教徒向胜论派论证声音是无常的，如果不执持共相的差别，那么要证成的和能证成的就没有了。像这样，如果执持未来产生的声音作为论题，那么在胜论派那里不成立，如果执持虚空的功德的声音，那么在佛教徒那里不成立。因此，就像舍弃差别而执持一般的声响作为论题一样，舍弃胜义和世俗的差别，而执持眼等作为论题，就没有论题不成立的过失，他们这样说。作为对那个的回答，眼等的论题的自己的体性不是仅仅通过颠倒就能获得的，而是具慧者自己承诺的。并且，颠倒与不颠倒是不同的，即是相违等等的道理，通过显示这些道理进行了遮止。那些的意义是，眼等 在论证不是从自性产生的时候，不能把舍弃了二谛差别的眼等作为论题。因为衡量那个论题的量是对于眼等的自性没有错乱的意识，意识，意识不颠倒是在自性上没有错乱的状态。因为在它所获得的境上，没有颠倒的所知，在自相上没有，却在那里显现的虚假显现。如果承认了前面的理由，那么，对于任何存在，按照认为是以自己的体性而存在的宗派来说，如果依赖于自相显现而陷入错乱，那么它就不能把自己的所量安立为获得。因此，无论是分别还是无分别的量，任何成为量的地方，都需要在显现境和执著境上不迷乱于自相。那时，必须对不仅仅是名言上命名的意义，而是对事物自身的状态的体性或自性进行衡量，并且这也是自己所承认的。如果是被那样的量所获得的意义，那么就与所知是颠倒的相违背，所以是后面的理由。
English
If you say that even if it is not established, there is no fault because there are conventional eyes, etc. Then, what is the difference of what is called ultimate? If you say that the conventional eyes, etc., prevent arising in the ultimate, so it is the difference of preventing arising. That is unreasonable, because it has not been said that way, and even if it is said, it will become the fault of the opponent's thesis not being established. Thus, it was refuted. To avoid that fault, if the Buddhist proves to the Vaisheshika that sound is impermanent, if he does not hold the difference of the universal, then what is to be proven and what proves it will not exist. Like this, if you hold the sound of the future arising as the subject, then it is not established in the Vaisheshika, and if you hold the sound of the quality of space, then it is not established in the Buddhist. Therefore, just as one holds a general sound, abandoning the difference, as the subject, abandoning the difference between the ultimate and the conventional, and holding only the eyes, etc., as the subject, there is no fault of the subject not being established, they say. As an answer to that, the nature of the subject of the eyes, etc., is not obtained merely by reversal, but is promised by the wise one himself. And, showing the reasons that reversal and non-reversal are different, that is, contradictory, etc., it was refuted. The meaning of those is that the eyes, etc. When proving that it does not arise from itself, one cannot posit only the eyes, etc., abandoning the difference between the two truths, as the subject. Because the valid cognition that measures that subject is the consciousness that is not mistaken about the nature of the eyes, etc., consciousness, consciousness that is not reversed is the state of not being mistaken about the nature. Because in the object it obtains, there is no reversed knowable, and there is no false appearance that appears there, even though it does not exist in its own characteristic. If the former reason is admitted, then, for any existent, according to the tenet that it exists by its own nature, if it relies on the appearance of its own characteristic and falls into confusion, then it cannot establish its own object of measurement as obtained. Therefore, whether it is conceptual or non-conceptual valid cognition, wherever it becomes valid cognition, it is necessary that it is not confused about its own characteristic in the appearing object and the grasping object. At that time, it is necessary to measure not only the meaning named in name, but also the nature or self of the state of the thing itself, and this is also what one admits. If it is the meaning obtained by such a valid cognition, then it contradicts the knowable being reversed, so it is the latter reason.