Tibetan
འགོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚང་མང་གི་སྟེང་དུ་དུ་ཡོད་ལ་མེ་ཡོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་ཚང་མང་གི་དུ་ཡོད་ལ་ཚང་མང་གི་མེ་ཡོད་ཀྱིས་ཁྱབ་བར་སྒྲུབ་པ་གཞུང་གི་དོན་གཏན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དུ་བ་དང་ལྡན་པའི་ལ་ལ་ཚང་མང་གི་དུ་བ་ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཚང་མང་གི་མེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ལ་ལ་དུ་ཡོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་མེ་ཡོད་པའི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ན་རྟགས་སུ་གང་བཟུང་བ་ལ་ཆོས་སུ་བཟུང་བ་དེས་ཁྱབ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དེའི་སྒྲུབ་ཚུལ་ཡང་སྔར་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚང་མང་ནི་དུ་ཡོད་ལ་མེ་ཡོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ངེས་པའི་གཞི་དང་ཁྱབ་པ་ནི་དེར་ངེས་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཁྱེད་འདོད་པ་ལྟར་ཡིན་ན་ཁྱབ་པ་དེ་གཞི་གང་གི་སྟེང་དུ་ངེས་པའི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཟུར་པ་ཅིག་སྟོན་ཅིག །དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་སྒྲུབ་པ་ཡང་བུམ་པའི་བྱས་པ་ལ་བུམ་པའི་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་སྒྲུབ་པ་ག་ལ་ཡིན། ཡུལ་དུས་འདིའི་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ཞེས་སོགས་ཡུལ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ཙམ་ལ་མེ་ཡོད་དང་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཁྲུལ་བ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཡིན་པས་དེ་ལ་ལོག་པར་མ་འཛིན་ཅིག །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པ་འདི་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལྡོག་པ་གཅིག་པའི་དཔུང་འཕུལ་འདོད་པ་ནི་ཆུས་ཁྱེར་བས་རྩྭ་ཕུང་དྲུང་ ཕྱུངས་ལ་འཇུ་བ་དག་འདྲའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་སམ་འཛིན་སྟངས་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཚད་མ་བཀག་ནས་མ་དཔྱད་པ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ཚད་མ་འཇོག་ཅིང༌། བཀག་པའི་སྐྱོན་རང་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རང་ལུགས་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་མི་འདོད་ཅིང་ཕ་རོལ་པོས་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་མོད་ཀྱང༌། ཐ་སྙད་པ་དང་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་པ་ཡང་མི་སྣང་ལ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་བཏགས་དོན་བཙལ་བས་མི་རྙེད་པའི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་འཇོག་མི་ཤེས་པར་སྣང་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་མཚན་མེད་ཅེས་མང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་སྨྲས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པས་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པའམ་བླངས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ལོག་རྟོག་འགོག་ལ། བདེན་པ་རྣམ་པར་བཅ
Chinese
是为了遮止。像这样，在所有多的上面，以有烟和有火遍布来成立，并不是以所有多的烟有和所有多的火有遍布来成立，因为那不是论典的真实意义。如果不是那样，那么具有烟的啦啦，以有所有多的烟的标志，就会成立所有多的有火，因为在啦啦以有烟的标志来成立有火的遍布时，凡是被作为标志所执取的，被作为法所执取的，就以此来成立遍布，并且那成立的方式也和以前一样。因此，所有多是烟有，以火有遍布是确定的基础，而遍布是在那里确定的意义，如果像你所认为的那样，那么请指出遍布在哪个基础上确定的例子的法相。同样，以所作的标志来成立声音是无常的遍布，在瓶子上成立，又怎么会是以瓶子的所作，以瓶子的无常遍布来成立呢？不做此处此时的烟和所作等等此处此时的差别，仅仅以烟和所作来成立有火和无常遍布，唯有在一切处时都不会错乱地确定，才是方法，所以不要对此产生邪见。因此，追随这个理路，想要推动唯一的反驳，就像被水冲走的人抓住被连根拔起的草堆一样。同样，遮止了事物力量进入或者执持方式在意义上不迷惑的正量，而安立未经观察的世间共称的正量，并且为了不让遮止的过失落到自己头上，理由是不承认自己的宗派能被理智检验，而是因为被对方所承认。虽然如此说，但似乎也不区分名言者和成立与不成立真实义的差别，以及中观派二者成立与不成立真实义的差别。并且似乎也不懂得像之前所说的那样，在名言中，仅仅是安立了寻找不到所诠义的名称，就不知道如何安立因果等等，所以即使多次说在名言中也没有自相，也只是说说而已。还有一些人认为，由于正量所成立的意义在一切处都不存在，所以依靠对方所承认或者承认的最终，以归谬来遮止邪分别，并且真实
English
It is to prevent. Like this, to establish that smoke and fire pervade all that is many, is not to establish that smoke and fire pervade all that is many, because that is not the true meaning of the treatise. If it is not so, then lala, which has smoke, will establish that all that is many has fire, by the sign of having smoke of all that is many, because when establishing the pervasion of having fire by the sign of having smoke in lala, whatever is grasped as a sign, is grasped as a dharma, and it is used to establish the pervasion, and the way of establishing it is the same as before. Therefore, all that is many is smoke, and the pervasion of having fire is a definite basis, and the pervasion is the meaning of being definite there, if it is as you think, then please point out the dharma of the example on which basis the pervasion is definite. Similarly, to establish that sound is impermanent by the sign of being made, to establish the pervasion on the pot, how can it be to establish the pervasion of the impermanence of the pot by the making of the pot? Without making the difference between the smoke and the made, etc. of this place and time, only establishing the pervasion of having fire and impermanence by only smoke and made, is the way to be sure that it will not be confused in all places and times, so do not have wrong views about it. Therefore, following this reasoning, wanting to push the only refutation is like a person being swept away by water grabbing a pile of grass that has been uprooted. Similarly, blocking the valid cognition that the power of things enters or the way of holding does not confuse the meaning, and establishing the worldly renowned valid cognition without examining it, and the reason for not letting the fault of blocking fall on oneself is that one does not admit that one's own system can be examined by reason, but because it is admitted by the other party. Although they say so, it seems that they do not distinguish between the difference between the nominalist and the establishment and non-establishment of the ultimate meaning, and the difference between the two Madhyamikas in establishing and not establishing the ultimate meaning. And it seems that they do not understand that, as mentioned before, in the nominal, merely establishing the name that cannot find the meaning of the established, they do not know how to establish cause and effect, etc., so even if they say many times that there is no self-characteristic in the nominal, it is just saying it. Also, some people think that since the meaning established by valid cognition does not exist in all places, they rely on what the other party admits or the ultimate of admitting, and use fallacy to prevent wrong discrimination, and truth.
Tibetan
ད་ཙམ་གྱི་བདེན་མེད་བསྒྲུབ་རྒྱུ་མེད་པ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང་དམ་བཅའ་མེད་པའི་དོན་དུ་འདོད་དོ། །གཞན་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ལ་བརྩམས་པའི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་གཞན་ངོར་སྨྲས་ཀྱི་རང་ལུགས་ལ་མིན་ནོ། །དེ་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་རང་གིས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞན་གྱི་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་མོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ་འདི་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་འགོག་པ་རྣམས་ལ་མེད་ཀྱི་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་དག་གི་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ལུགས་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ཁས་བླངས་ལ་ ཕལ་མོ་ཆེས་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡང་བཀག་པས་ལུགས་འདིའི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་གཙོ་པོར་སྣང་ངོ༌། །དེ་དག་གི་དགག་གཞག་རྒྱས་པར་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་རིམ་པར་བཤད་ཟིན་པས་མི་སྤྲོའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཡོད་ཚུལ་དང༌། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རང་གི་ལུགས་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འདོད་ན་ནི་ངེས་པར་རང་རྒྱུད་བྱ་དགོས་ཏེ། རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་མི་འདོད་ན་ནི་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པས་འདི་ཡང་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ནས་འགོག་པ་འདི་ལ་ཐུག་གོ །དེ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་ན་རང་ཕྱོགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་དེ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རྣམས་འཇོག་པ་འགལ་བར་མཐོང་ནས་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་མིན་ཏེ། འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས་རྒྱུས་འབྲས་བུ་ཕྲད་ནས་སམ་མ་ཕྲད་པར་སྐྱེད་ཅེས་བརྟགས་ནས་ཕྱོགས་གཉིས་བཀག་ཅིང༌། སྐྱོན་དེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྲེལ་པ་ལས་གང་གི་ལྟར་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདིར་འགྱུར་ཞེས་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འདོད་པ་ལ་བརྟག་པ་གཉིས་བྱས་པའི་སྐྱོན་དེ་འཇུག་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་པ་ལ་སྐྱོན་དེ་མེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཕ་རོལ་པོས་སུན་འབྱིན་ལ་མགོ་མཚུངས་བྱས་པའི་ལན་དུ། སུན་འབྱིན་པས་སུན་དབྱུང་བྱ་མ་ཕྲད་སུན་ནི་འབྱིན་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་ཕྲད་ནས་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་ཟིན་ཉེས་པ་འདིར་གང་ལ། །ངེས་པར་ཕྱོགས་ཡོད་དེ་ལ་འགྱུར་གྱི་བདག་ལ་ཕྱོགས་འདི་ནི། །ཡོད་པ་མིན་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། ཞེས་དེ་ག
Chinese
如今认为，仅仅是无有真实，不能成立自续的理由和没有承诺的意义。其他所有关于世俗和胜义的论述，都是为了他人而说，而不是为了自己的宗派。这样说，也不是自己所为，而是仅仅显现为他人的观点而已，这在以前时代破斥自续的人中是没有的，只是后世的人才这样说。他们中的一些人承认了此宗派独有的破斥对象，而大多数人则破斥了以量成立的缘起，因此显得是此宗派早期一方的代表。关于他们的破立，在《菩提道次第》中已经详细阐述，故不赘述。第二部分分为两点：理由成立所要成立之法的方式，以及不承认自续理由的方式。第一点是：如果按照《解深密经》所说，自己的宗派认为以自相成立，那么就必须是自续，就像自宗派中主张实有的人和善巧慧等一样。如果名言中也不承认以自相成立的法，那么就必须不承认自续，这最终也归结于破斥微细的破斥对象。也就是说，即使在名言中也不存在以自相成立的事物，但如果认为安立自方的所立、成立它的能立、量和所量等是相违的，那也不是不承认自续。因为在《入中论》的根本颂和注释中，已经考察了因是否与果相遇而生，并遮止了两种情况。注释中说，那个过失是针对对方的能立的，按照谁的观点，凡是具有产生自性的能力和产生自性的行为的，那么这种分析就适用于他。也就是说，对于主张以自相成立的因果，进行了两种考察，而对于像幻觉一样宣说无自性的入中论者来说，则没有那个过失。对此，为了回答对方的责难，以相同的方式开头回答说：是责难者与所责难之物未相遇而进行责难，还是相遇后进行责难呢？已经说过，这个过失在哪里呢？必定是对于有宗派的人才会发生，对于我来说，这个宗派是不存在的，因此这个推论是不可能的。这样说
English
Now, it is considered that merely being without truth means the absence of a self-sustaining reason and the absence of a commitment. All other discussions about conventional and ultimate truths are spoken for the sake of others, not for one's own school. Saying this is not done by oneself, but merely appears as the view of others. This was not present among those who refuted self-sustaining arguments in earlier times, but only later people say this. Some of them acknowledged the unique object of refutation of this school, while most refuted the dependent origination established by valid cognition, thus appearing as the main representative of the earlier side of this school. Their refutations and establishments have been explained in detail in the 'Stages of the Path to Enlightenment,' so I will not elaborate. The second part is divided into two points: the way in which the reason establishes what is to be established, and the way in which the self-sustaining reason is not acknowledged. The first point is: if one's own school believes that things are established by their own characteristics, as stated in the 'Explication of the Thought,' then it is necessary to have a self-sustaining argument, just like those in one's own school who assert substantial existence and those like Lekden. If one does not accept phenomena established by their own characteristics even in conventional terms, then one must undoubtedly not accept self-sustaining arguments, and this ultimately leads to refuting subtle objects of refutation. That is, even if there are no things established by their own characteristics in conventional terms, it is not the case that one does not accept self-sustaining arguments because one sees it as contradictory to establish one's own thesis, the means of establishing it, valid cognition, and the object of valid cognition. Because in the root verses and commentary of the 'Entering the Middle Way,' it has been examined whether the cause produces the effect by meeting or not meeting, and both possibilities have been refuted. The commentary says that the fault applies to the opponent's means of establishment, according to whose view, whatever has the ability to produce its own nature and the act of producing its own nature, this analysis applies to him. That is, for those who assert cause and effect established by their own characteristics, two examinations have been made, but for those who speak of emptiness like an illusion in the 'Entering the Middle Way,' there is no such fault. In response to the opponent's accusation, the answer begins in the same way: does the accuser accuse by not meeting the object of accusation, or by meeting it? It has already been said, where is this fault? It must necessarily occur to someone who has a school, but for me, this school does not exist, therefore this inference is not possible. Saying this