Tibetan
་བྱེད་དུ་ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་མྱོང་དྲན་ གཉིས་རང་མཚན་གྱིས་གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་དོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་བྱམས་པས་མྱོང་བ་ཉེར་སྦས་ཀྱིས་དྲན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དེ་གཉིས་གཞན་གྱི་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློས་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྔར་སྔོ་འཛིན་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ཕྱིས་དྲན་པས་མཐོང་ཞེས་མི་འཛིན་པས་མྱོང་དྲན་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་པ་འགལ་བས་སྔར་ངས་མཐོང་སྙམ་པའི་དྲན་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགལ་ལོ། །ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་མིན་ཞིང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློས་དེ་ལྟར་འཛིན་བའང་མེད་པས་སྔ་མས་ཡུལ་དེ་བཅད་པ་ལ་དྲན་པས་ངས་བཅད་དོ་ཞེས་འཛིན་པ་ཡང་མི་འགལ་བར་སྟོན་ནོ། །དེ་ཡང་མྱོང་བ་སྔ་མས་དྲངས་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་ལ་འཇུག་གི་རང་དབང་དུ་ཡུལ་བཅད་རྒྱུ་མེད་བ་ལ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་མིན་ནོ། །དེས་ན་རང་རིག་ཐ་སྙད་དུ་མི་བཞེད་པ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པ་འདིའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་ལ་རང་གིས་དང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་མ་ཆོད་གསལ་བར་མ་གསུངས་ཀྱང་མ་ཆོད་པ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མར་མེས་རང་གིས་རང་གསལ་བར་བྱེད་པ་མི་བཞེད་ཅིང་གསལ་བར་ཡང་བཞེད་པས་རང་གིས་དང་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མ་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མར་མེ་རང་གིས་གསལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་ལ། ཤེས་པ་རང་གིས་ཤེས་པར་མི་བྱེད་ན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བས་མར་མེ་ དང་མི་འདྲའོ་ཞེ་ན། སྒྲོན་མེ་རང་གིས་གསལ་བར་མི་བྱེད་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གསལ་བར་མི་བྱེད་པས་གསལ་པར་མི་འགྲུབ་ཅིང་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་སྨྲས་ན་ལན་ཅི་ཡོད། རང་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་གསལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་བུམ་སོགས་གསལ་བར་བྱེད་པས་གསལ་བར་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། འོ་ན་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་པ་ཉིད་རང་རིག་ལ་རག་ལས་པས་དེ་མེད་ན་ཡུལ་ཤེས་བ་མི་འགྲུབ་བོ་སྙམ་ན། མར་མེ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཁོ་བོ་ཅག་མར་མེ་རང་གིས་རང་གསལ་བར་སྨྲའོ་སྙམ་ན། མི་རིགས་ཏེ་མུན་པས་སྒྲིབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་མུན་པ་ཡང་རང་གིས་རང་ལ་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་འདོད་ན་མུན་པ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་ཤེས་པ་ཤེས་བྱ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ལ་ཤེས་བྱ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པར་མ་ཟད་དོན
Chinese
在作用上，按照我们的观点，体验和记忆二者，以自相而言并非他者，如是安立。如果仅仅是这样的理由，那么慈爱所体验的，也会因为近取而转变为记忆。因此，如果这二者按照他者的观点，成立为不同的实体，那么俱生智会执持为不同的实体。如果那样，先前以青色之执而见，后来记忆不会执持为见，因此体验和记忆二者境相同相违，所以先前我想我见的记忆也会生起相违。按照我们的观点，这二者并非他体，并且俱生智也不会那样执持，因此先前截断彼境，记忆执持为我截断也不相违而显示。那也是因为先前的体验所牵引的缘故，才于境生起，并非是自主地截断境，这是就此而言，并非就彼而言。因此，不承认自证为名言，也是因为在名言中也遮止以自性成立，这是此处的究竟。对于体验，自己和他人体验二者是否明确决断没有明说，但意指没有决断。因为不承认灯自己照亮自己，也承认照亮，如同自己和他者照亮二者没有决断一样。如果灯自己不照亮，也没有不以量成立的过失。如果识自己不识知自己，则会变成不以量成立，因此和灯不同，如果这样说。如果灯自己不照亮，他者也不照亮，因此不会成立照亮，并且对他者也不成立，因此会变成不以量成立，如果这样说，有什么回答呢？自己和他者二者不照亮，但瓶等照亮，因此成立照亮，如果这样想。那么对于识也相同。如果境识本身依赖于自证，如果没有自证，则境识不会成立，如果这样想。对于灯也相同。如果那样，我们说灯自己照亮自己，如果这样想。不应理，因为不可能被黑暗遮蔽，并且黑暗也会自己遮蔽自己，如果这样承认，则会变成不见黑暗。总之，识依赖于所识而假立，因此不以自性成立，并且所识也是如此的理由，因此这二者的名言不仅是互相观待，而且是意义。
English
In terms of function, according to our view, experience and memory are not other than each other in terms of their own characteristics, as stated. If that is the only reason, then what is experienced by love will also turn into memory due to proximity. Therefore, if these two, according to the view of others, are established as different entities, then innate wisdom will hold them as different entities. If so, previously seeing with the apprehension of blue, later memory will not hold it as seeing, therefore the sameness of the object of experience and memory is contradictory, so the memory of thinking 'I saw' will also arise contradictorily. According to our view, these two are not different entities, and innate wisdom does not hold them as such, therefore it shows that it is not contradictory to hold that memory holds 'I cut it off' when the former cuts off that object. That is also because it is due to the influence of the previous experience that it engages with the object, not autonomously cutting off the object, this is in this case, not in the other. Therefore, not accepting self-awareness as a term is also because it is the ultimate point of preventing establishment by its own characteristics even in terms. Regarding experience, whether it is clearly decided whether it is experienced by oneself or by others is not clearly stated, but it is intended that it is not decided. Because it is not accepted that a lamp illuminates itself, and it is also accepted that it illuminates, just as there is no decision between oneself and others illuminating. If the lamp does not illuminate itself, there is no fault of not being established by valid cognition. If consciousness does not know itself, it will become not established by valid cognition, therefore it is different from a lamp, if you say so. If the lamp does not illuminate itself, others will not illuminate it either, therefore illumination will not be established, and it will not be established for others either, therefore it will become not established by valid cognition, if you say so, what is the answer? Although neither oneself nor others illuminate, but vases etc. illuminate, therefore illumination is established, if you think so. Then it is the same for consciousness. If the object of consciousness itself depends on self-awareness, and if there is no self-awareness, then the object of consciousness will not be established, if you think so. It is the same for a lamp. If so, we say that the lamp illuminates itself, if you think so. It is unreasonable, because it is impossible to be obscured by darkness, and darkness will also obscure itself, if you admit that, then darkness will become invisible. In short, consciousness is labeled in dependence on the knowable, therefore it is not established by its own characteristics, and the knowable is also the reason for that, therefore the terms of these two are not only mutually dependent, but also meaningful.