Tibetan
་ཅིང་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཀུན་གཞི་འདོད་པ་ཡིན་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་གྱིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དངོས་པོར་འཇོག་ནུས་པ་ལ་ཞིག་པ་དངོས་པོར་ཤིན་ཏུ་འཐད་པས་ཀུན་གཞི་མི་དགོས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་དེ་མི་འགག་པ། །དེ་ཕྱི་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། །ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ནས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ཤེས་པ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤང་སླ་བར་མ་ཟད་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་འཐད་པར་གསུངས་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ལས་རྣམས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་ཡང་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པ་སྐྱེ་བར་དེའི་གོང་དུ་བཤད་པའོ། །ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པས་ཐ་མའི་འཆི་སེམས་དང་དང་པོའི་སྐྱེ་སེམས་མི་རུང་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་གཞན་ཡང་སྤང་དགོས་མོད་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ཤེས་ན་དེས་གཞན་རྣམས་ཤེས་ནུས་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཟླ་བས་མ་བཤད་ལ། མངས་པས་འཇིགས་ནས་འདིར་མ་སྤྲས་སོ། །ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་བའི་གནད་ཀྱིས་ཀྱང་ཀུན་གཞི་མི་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་ལེན་ན་དབུས་མཐའ་ལས། དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་རྣམ་རིག །སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །རབ་ཏུ་སྐྱེའོ་དེ་དོན་མེད། །དེ་མེད་པས་ན་དེ་ཡང་མེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞིག་པ་དངོས་པོར་སྒྲུབ་ཚུལ་ཚིག་གསལ་དང་རིགས་པ་ དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་བ་ལས་གསུངས་ཏེ་རྩ་ཤེའི་རྣམ་བཤད་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞིག་པ་དངོས་པོར་བཞེད་བའི་གནད་ཀྱིས་དུས་གསུམ་འཇོག་པ་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །རང་རིག་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་དེ་འགོག་པ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། སྔར་མ་མྱོང་བ་དྲན་པ་མི་སྲིད་པས་དྲན་པ་ནི་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེ་ལ། དེ་ཡང་སྔར་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཡུལ་དང་ངས་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་ཡོད་པས་སྔར་གྱི་སྔོན་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་མྱོང་བ་ཡོད
Chinese
如果因为坏灭之后不会产生果实，而想要将阿赖耶识作为业果的所依，那么，对于即使不是以自性成立也能安立为实有，坏灭作为实有就非常合理，所以不需要阿赖耶识。如《入行论》中所说： “何故自性之彼不灭坏，彼故无阿赖耶亦能此，于彼业灭久远之后，亦应知果真实生。” 这样说。在世俗中也遮止以自相成立，并且能够安立无自性的因果，这样对于在二谛中舍弃常断的见解就容易，而且即使不承认阿赖耶识，业果的关系也合理，如《入行论释》中所说：“因此，像这样在二谛中也因为无自性，所以不仅是远远地舍弃了常断的见解，而且业灭之后即使过了很久，业的果实和关系，也不需要阿赖耶识的相续和不失坏以及获得等等的分别，也是合理的。” 这样说。 “因此”是指从无自性产生无自性，这是在前面所说的。虽然不承认阿赖耶识，也需要遣除最后的死心和最初的生心不合理等等的其他过失，但是因为了解了这个道理就能了解其他的道理，所以月称没有说，因为害怕繁琐所以在这里没有展开。从外道承认的关键来看，也不安立阿赖耶识，如果承认它，那么如《中边论》中所说：“义与有情我，识相之所现，识生彼无义，彼无故识无。” 必须像这样承认。坏灭成立为实有的方式，在《明句论》和《六十正理论释》中已经说过，将在《根本慧论释》中阐述。以坏灭作为实有的关键，对于安立三时也有不共的差别。关于承认自证的先前的观点以及遮破它，在《入行论》的根本和注释中是这样说的：因为不可能忆念没有经历过的事情，所以忆念是从经历中产生的。而且，因为有“以前我见过这个”这样的对境和“我见过”这样的有境的忆念，所以对于像以前的先取识那样的，有经历。
English
If you want to posit the ālaya-vijñāna as the basis of karma and its result because no result arises from something that is destroyed, then, since something can be posited as real even if it is not established by its own characteristic, destruction as real is very reasonable, so there is no need for the ālaya-vijñāna. As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds: "Because that which is of its own nature does not cease, therefore, even without the ālaya-vijñāna, this is possible. In some cases, even after karma has ceased for a long time, you should know that the result truly arises." It is said. Even in conventional truth, it is easy to abandon the views of permanence and annihilation in both truths when one knows how to prevent establishment by its own characteristic and to posit cause and effect that are without own nature, and it is also said that the relationship of karma and its result is reasonable even if one does not accept the ālaya-vijñāna. As it says in the commentary on the Engaging: "Therefore, in this way, in both truths, because there is no own nature, not only is the view of permanence and annihilation abandoned far away, but even after karmas have ceased for a long time, the relationship between the results of karmas and the continuum of the ālaya-vijñāna, and without the imputation of non-loss and attainment, etc., is also reasonable." It is said. "Therefore" means that from no own nature, no own nature arises, which was said before that. Although it is also necessary to abandon other faults such as the unreasonableness of the last dying thought and the first birth thought because one does not accept the ālaya-vijñāna, since Nāgārjuna did not explain it because he thought that if one understands this principle, one can understand the others, and I have not elaborated on it here for fear of prolixity. Even from the key point of the outsiders' acceptance, the ālaya-vijñāna is not posited, because if one accepts it, then as it says in the Middle and the Extremes: "Object and sentient being, and self-consciousness, are the aspects that appear to consciousness. Consciousness arises, but there is no object. Because there is no object, there is no consciousness." One must accept it in this way. The way to establish destruction as real has been said in the Clear Words and the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, and it will be explained in the commentary on the Root Wisdom. With the key point of accepting destruction as real, there is also a great uncommon difference in positing the three times. Regarding the previous position of those who accept self-awareness and its refutation, it is said in the root and commentary of the Engaging in this way: Since it is impossible to remember what has not been experienced before, remembrance arises from experience. Moreover, since there is remembrance of the object, "I saw this before," and the subject, "I saw it," therefore, there is experience for something like the previous apprehending consciousness of the past.
Tibetan
་དོ། །དེ་ཡངཤེས་པ་དོན་གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་མྱོང་དགོས་པས་ཐུག་མེད་དང༌། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་མྱོང་བྱ་ཡིན་ན་ཕྱི་མའི་ཤེས་པས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་གཞན་མི་གཅོད་པར་འགྱུར་བས་རང་གིས་མྱོང་དགོས་ཏེ། མྱོང་བ་ལ་དེ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པས་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་བ་རང་རིག་ཏུ་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདིར་རྫས་གྲུབ་སྒྲུབ་བའི་དབང་དུ་བྱེད་ན་དེ་འདྲའི་དྲན་པ་མེད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་ཡིན་ན་རང་རིག་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་པས་དེ་དང་དྲན་པ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་འགྲུབ་པ་དང་ཆུ་དང་མེ་ཡོད་པས་ཆུ་ཤེལ་དང་མེ་ཤེལ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་དང་དྲན་པ་ཡོང་པས་རང་རིག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བ་གཉིས་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །འདི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་ཞིང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་རང་རིག་བཟུང་བའི་དབང་དུ་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་ན་དཔེ་མི་རྙེད་པས་སྔོ་འཛིན་ནི་མྱོང་བྱེད་ཡོད་དེ་དུས་ཕྱིས་ དྲན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་སྔོན་པོ་བཞིན་ཞེས་འགོད་ནའང་དཔེ་ལ་རྟགས་ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་མོད་ཀྱང༌། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བས་དངོས་སུ་མ་སྨོས་ཏེ། མྱོང་བ་ཙམ་སྒྲུབ་ནའང་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་དང་འདྲ་བར་མ་སྨོས་སོ། །རང་ལུགས་ཀྱིས་རང་རིག་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་བ་ནི། གང་ཕྱིར་གང་གིས་ཡུལ་མྱོང་གྱུར་དེ་ལས། །དྲན་པ་འདི་གཞན་ང་ལ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ང་ཡིས་མཐོང་སྙམ་དྲན་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙེད་ཚུལ་ལུགས་ཡིན། ཞེས་པས་སྟོན་ནོ། །རང་རིག་མེད་ན་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་འགལ་ལོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྔར་བཤད་པ་དེ་འདིས་སེལ་བ་མིན་ཏེ། འདི་ནི་དྲན་པ་སྐྱེ་བའི་དྲན་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔ་མ་རང་རིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཞིག་གོ །དེ་ཡང་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ཕྱིས་དྲན་པ་ན་ངས་སྔར་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྔར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་རང་གིས་མཐོང་བར་དྲན་པས་དྲན་ཚུལ་དེ་ནི་སྔར་གྱིས་སྔོ་འཛིན་རང་གིས་རང་མ་མྱོང་ན་སྐྱེ་བར་འགལ་བས་སྔ་མ་རང་རིག་གོ་སྙམ་པའོ། །འདི་ནི་རང་རིག་གི་དབང་གིས་མ་བྱུང་ཡང་སྔར་གྱི་ཡུལ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་དབང་གིས་སྔར་ངས་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་སྒྲུབ་བོ། །དེ་ལ་སྔར་གྱི་སྔོ་འཛིན་གྱིས་མྱོང་བ་དང་བཅད་པའི་ཡུལ་ཕྱིས་ཀྱི་སྔོ་འཛིན་དྲན་པས་མ་མྱོང་བ་དང་མ་བཅད་པ་མིན་པའི་སྒྲུབ
Chinese
དོ། །再者，如果识由其他事物体验，那么那个也必须由其他事物体验，因此是无穷的。如果先前的识是后来的识的体验对象，那么后来的识就不会断绝色等其他境，因此必须自己体验。因为体验必定是这二者之一。因此，如果后来的忆念体验了先前的境，就能成立自证了吗？如果这里是从实有成立的角度来说，那么就没有那样的忆念，因此与所要成立的相同。如果是从名言的角度来说，那么自证对于反驳者来说没有成立，因此它和忆念不会成立为因果关系，并且如同有水和火，因此成立有水精和火精一样，以及因为有忆念，因此成立有自证一样，二者被说成是相同的。这是果的征相，并且以自证作为所要成立的法而执持。如果那样做，就找不到例子，因此，蓝色之执是体验者，因为后来有忆念，例如如同蓝色一样来安立，虽然例子上仅仅有随同征相之法，但是，由于不能成立周遍，因此如同执持自证作为所要成立的法一样，所以没有直接说，即使仅仅成立体验，也已经成立了，因此没有像那样说。自己的宗派认为，即使没有自证，产生忆念也不相违背，这是因为：无论谁体验了境，从那之中，这个忆念对我来说并不存在于其他事物中。因此，我会忆念我曾经见过，这也是世间的名言习惯。这样来显示。如果认为没有自证，产生忆念是相违背的，那么先前所说的理由并不能由此消除，这依赖于产生忆念的忆念方式的特殊性，而执持先前的为自证。也就是说，先前见到蓝色，后来忆念时，我会忆念我先前见过，因此忆念先前见到的那个就是自己见到的，因此忆念方式是，如果先前的蓝色之执不是自己体验自己，那么产生就是相违背的，因此认为先前的是自证。这虽然不是由自证的力量产生的，但是由于先前的境蓝色体验和后来的忆念识二者都缘于同一个境，因此会产生我先前见过的忆念。对于此，先前的蓝色之执所体验和断绝的境，后来的蓝色之执忆念没有体验和没有断绝，这样的成立
English
Furthermore, if consciousness is experienced by other things, then that also must be experienced by other things, therefore it is infinite. If the previous consciousness is the object of experience of the later consciousness, then the later consciousness will not sever other objects such as form, therefore it must experience itself. Because experience is definitely one of these two. Therefore, if later recollection experiences the previous object, can self-awareness be established? If here it is said from the perspective of establishing the real existence, then there is no such recollection, therefore it is the same as what is to be established. If it is said from the perspective of terminology, then self-awareness is not established for the opponent, therefore it and recollection will not be established as cause and effect, and it is like having water and fire, therefore establishing that there are water crystals and fire crystals, and because there is recollection, therefore establishing that there is self-awareness, the two are said to be the same. This is the sign of the result, and it is made from the perspective of holding self-awareness as the dharma to be established. If you do that, you will not find an example, therefore, the blue perception is the experiencer, because there is recollection later, for example, like blue, although there is only a trace of the sign dharma in the example, however, since the pervasiveness cannot be established, it is like holding self-awareness as the dharma to be established, so it is not directly said, even if only experience is established, it has already been established, so it is not said like that. One's own system believes that even without self-awareness, the arising of recollection is not contradictory, because: Whatever experiences the object, from that, this recollection does not exist in other things for me. Therefore, I will remember that I have seen it, and this is also the worldly conventional custom. This is how it is shown. If you think that without self-awareness, the arising of recollection is contradictory, then the reason previously stated cannot be eliminated by this, this relies on the particular way of remembering the arising of recollection, and holds the previous one as self-awareness. That is to say, having seen blue before, later when remembering, I will remember that I have seen it before, therefore remembering that the previous one was seen by oneself, therefore the way of remembering is, if the previous blue perception does not experience itself, then arising is contradictory, therefore it is thought that the previous one is self-awareness. Although this is not produced by the power of self-awareness, but because the previous object blue experience and the later recollection consciousness both focus on the same object, therefore the recollection that I have seen before will arise. For this, the object experienced and severed by the previous blue perception, the later blue perception remembers that it is not experienced and not severed, such an establishment