Tibetan
གཞན་དུ་ན་ཤུག་སྡོང་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤ་བའི་སྡོང་པོ་བཙུགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་ཐལ་བས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིགས་པ་སྦྱར་ན། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལག་པ་ན་བ་ལ། །བདག་ནི་ནའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་དེས་ན། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། ཅེས་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་དགོས་ཏེ། བཙུགས་པའི་ས་བོན་དང་ན་བའི་ལག་པ་ཤིང་སྡོང་དང་ གང་ཟག་མ་ཡིན་པས་ཤིང་སྡོང་བཙུགས་པ་དང་གང་ཟག་དེ་ན་བར་འཇོག་མི་ནུས་ན་དེ་གཉིས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བས་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་དེ་དག་གི་གནད་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་པས་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་འདོད་པ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་སུ་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཤེས་སྒྲིབ་གང་ལ་བྱེད་སྙམ་ན། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཤེས་བྱ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དག་གི་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ལྡོག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དག་ལ་ནི་མ་ཡོན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ལས་གསལ་བའི་ངོས་འཛིན་ལུགས་འདིའི་སྐོར་དང་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུད་རྩོད་མེད་ལས་མ་བྱུང་ངོ༌། །ལུས་དང་ངག་གི་འཇུག་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡོད་པ་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོང་བ་དང་གཞན་ལ་རྨངས་མོ་ཞེས་ཟེར་བའི་ལུས་ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་སྟོན་པས་བཀག་ཀྱང་མ་ལོག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཞེས་པས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཤེས་བྱ་གཅོད་པའི་གེགས་སུ་ཡང་བསྟན་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེར་བསྡུའོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་འཇུག་འགྲེལ་ལས། གང་གིས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་འབག་པར་བྱེད་ཅིང་ སྒོ་བར་བྱེད་ལ་རྗེས་སུ་བགྲོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་མུར་ཐུག་པ་དང་གོམས་པ་དང་རྩ་བ་དང་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་གྲངས་སོ། ཞེས་སོ། །ཤེས་སྒྲིབ་འདི་སྤོང་བ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་སྔར་བཤད་པ་ལས་གཞན་པ་མེད་མོད་ཀྱང་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཚང་མ་ཚང་དང་དུས་རིང་པོར་གོམས་མ་གོམས་ལས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་བྱུང་ངོ༌། །གསུང་རབ་ལས་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་དང་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཕྲ་རགས་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་གསུངས
Chinese
另外，如果种植杉树，就会陷入称之为种植鹿树的过失。如果结合这样说的道理，因为世间手臂疼痛时，自己也觉得疼痛，所以，那两者不是与世间不同的事物。必须这样说。这些不仅是世间这样说，而且必须同样地认为，因为种植的种子和疼痛的手臂不是树木和人，如果不能安立种植树木和那个人疼痛，那两者就会变得不存在，一切名相都会毁灭。那些道理的关键在于，自续派所说的俱生法我执也应视为遍计所执。如果是那样，会障碍什么所知障呢？入行论释中说：‘其中，无明的习气是断除一切所知的障碍，具有贪欲等习气，也是身语等行为的因，无明和贪欲等的习气，也唯有在一切遍知和佛陀那里才会止息，在其他众生那里则不会。’从这段话中可以清楚地认识到，这种观点的来源并非来自父子的无诤论著。身语的行为，比如阿罗汉也有像猴子一样跳跃，以及对别人说‘瞎子’等身语的恶行，虽然加以制止，却无法改正。又，‘也’字表示贪等习气也是断除所知的障碍，因此，一切烦恼的习气都是所知障，其果，一切二取迷乱的部分也都包含于此。习气的体性，入行论释中说：‘凡是能染污心续，成为障碍，并随之而行，那就是习气，烦恼的究竟、串习、根本和习气，这些都是异名。’要断除这种所知障，除了之前所说的证悟真如的道以外，没有其他方法，然而，是否具足一切方便支分，以及是否长期串习，由此产生了大小乘的断除差别。经典中多次提到二种我执的认识和二种无我的粗细不同。
English
Furthermore, if one plants a fir tree, one would fall into the fault of calling it planting a deer tree. If we apply the reasoning for saying that, it is because when the world's hand hurts, one feels the pain oneself, so those two are not different from the world. It must be said that way. These are not only spoken of in the world, but must also be thought of in the same way, because the planted seed and the hurting hand are not trees and people, and if one cannot establish planting trees and that person hurting, then those two would become non-existent, and all designations would be destroyed. The key to those reasons is that the innate self-grasping of phenomena, as explained by the Svatantrikas, should also be regarded as imputed. If that is the case, what is it that the cognitive obscurations obscure? The commentary on the "Entering the Middle Way" says: 'Among them, the habitual tendencies of ignorance are obstacles to completely cutting off knowable objects, and having habitual tendencies of desire and so on is also the cause of such actions of body and speech. The habitual tendencies of ignorance and desire and so on will only cease in the omniscient ones and the Buddhas, but not in others.' From this statement, it is clear that the source of this way of identifying things does not come from the undisputed treatises of the father and son. The actions of body and speech, such as the jumping of an Arhat like a monkey, and the evil deeds of body and speech such as calling others 'blind,' although prevented, are like those that cannot be corrected. Also, the word 'also' indicates that the habitual tendencies of attachment and so on are also obstacles to cutting off knowable objects, so all the habitual tendencies of afflictions are cognitive obscurations, and all the dualistic and deluded aspects, which are their results, are included therein. The nature of habitual tendencies is explained in the commentary on the "Entering the Middle Way": 'Whatever defiles the mind-stream, becomes an obstacle, and follows after, that is a habitual tendency. The ultimate of afflictions, familiarity, root, and habitual tendency are different names.' To abandon this cognitive obscuration, there is no other method than the path of realizing suchness as previously explained, but whether or not all the limbs of the method are complete, and whether or not one has become accustomed to it for a long time, this is what causes the difference in abandonment between the great and small vehicles. In the scriptures, there are many different ways of identifying the two self-grasps and the subtle and coarse differences between the two selflessnesses.