Tibetan
གས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་བཞིན། རྣམ་པ་བདུན་དུ་གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་བཙལ་བས་མ་རྙེད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་འདོད་པས་གཞན་གྱིས་འཆད་པ་དང་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །འདི་ཉིད་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པའི་ཡང་དངོས་གཞིར་སྣང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་དང་བདག་འཛིན་ཕྲ་རགས་སོགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ ཁྱད་པར་དང༌། ཕྱི་དོན་འཇོག་ཅིང་ཀུན་གཞི་དང་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་བཙལ་བ་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྙེད་ལ། འོན་ཀྱང་མཆོད་སྦྱིན་ནོ། །མིག་གོ་ཞེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་མ་བཞག་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང༌། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་བཞག་པ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཀྲལ་བ་འགྲེལ་པ་གཞན་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་བླ་ན་མེད་པའོ། །ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང་སྐྱེ་བ་སོགས་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་བཞག་པ་ཡིན་པར་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་འཇིག་རྟེན་གནས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྲག་པའི་གནས་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེའོ་འགག་གོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱི། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལ་ཆོས་འགའ་ཡང་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་དོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། གནས་པའམ་སྐྱེ་ འཇིག་ཡོད་མེད་དམ། །དམན་པའམ་མཉམ་པའམ་ཁྱད་པར་ཅན། །སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་སྙད་དབང་གིས། །གསུངས་ཀྱི་ཡང་དག་དབང་གིས་མིན། ཞེས་སོ། །ཡུལ་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དོ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དབུ་མ་བས་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་དགོས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་བཙལ་ནས་བདག་གམ་གཞན་གང་ལས་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀྱི་དཔྱད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འཇོག་པ་ཡིན་ཞིང༌། འཕགས་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་མ་དཔྱད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ནི་སྔ
Chinese
如同将入中观的意趣确定为根本论和注释一样，以七相来寻找人我之名言的意义，因为认为没有找不到的自性，所以与其他的解释差别非常大。这似乎是佛护的注释的意趣的真实要点。第二点分三部分：对无我之证悟与粗细我执等的共同与不共之差别；安立外境且不承认阿赖耶识和自明的共同与不共之差别；以及宣说不承认自续的不共之差别。第一部分是：如此寻找人我和诸法之名言的意义时，丝毫也找不到一和异等。然而，供养等，以及眼睛等名言也必须确定，因此没有不是以名言之力量安立的自性，并且以名言之力量安立为有，在此基础上，轮回和涅槃的一切建立都非常合理。这二谛的建立是佛护和月称父子解释圣者意趣的超越其他注释的无上特点。名言中存在和生等，是以名言的力量如此安立的，如《正法集》中说：‘善男子，住于世间者，是对生和灭显现执着者。因此，如来大悲者为了完全舍弃世间的恐惧之处，说以名言的力量生和灭。善男子，于此，任何法也没有生。’并且《七十空性论》中也说：‘住或生灭有或无，低劣或平等或有差别，佛以世间名言力，说而非以真实力。’如《国土经》等中所说，如世间名言中存在一样，中观派必须以名言来安立，而世间人的名言是种子生出苗芽等的建立，但并不寻找名言的意义是如何，从自或他何者产生等的分析，只是如此安立。圣者也同样如此宣说，并且未经分析的世间名言的意义是先
English
Just as the intention of entering the Middle Way is established in the root text and commentary, seeking the meaning of the term 'person' through the sevenfold analysis, it is considered that there is no nature that cannot be found, so it is very different from other explanations. This seems to be the very essence of Buddhapālita's commentary. The second point has three parts: the common and uncommon differences between the realization of selflessness and subtle and coarse self-grasping, etc.; the common and uncommon differences of establishing external objects and not accepting the ālaya-vijñāna and self-awareness; and explaining the uncommon difference of not accepting svatantra. The first part is: Thus, when seeking the meaning of the terms 'self' and 'dharmas,' one cannot find even a little bit of one and other, etc. However, offerings, etc., and the terms 'eye,' etc., must also be determined, so there is no essence that is not established by the power of terms, and all the establishments of samsara and nirvana are very reasonable on the basis of being established as existent by the power of terms. This establishment of the two truths is the supreme characteristic that surpasses other commentaries in explaining the intention of the noble father and son Buddhapālita and Chandrakīrti. Existence and birth, etc., in terms are established in this way by the power of terms, as it is said in the Dharma Samgraha: 'Son of good family, those who dwell in the world are manifestly attached to birth and cessation. Therefore, the Tathāgata, the Great Compassionate One, in order to completely abandon the place of fear of the world, said that birth and cessation occur by the power of terms. Son of good family, in this, no dharma is born.' And it is also said in the Seventy Stanzas on Emptiness: 'Staying or birth, destruction, existence or non-existence, inferior or equal or distinguished, the Buddha speaks by the power of worldly terms, but not by the power of reality.' As it is said in the Land Sutra and others, like existence in worldly terms, the Madhyamikas must establish it in terms, and the worldly terms are the establishment of sprouts arising from seeds, etc., but they do not seek how the meaning of the term is, from self or other, what arises, etc., but simply establish it as such. The noble ones also explain it in the same way, and the meaning of the worldly term that has not been analyzed is first
Tibetan
ར་གང་ཟག་འཇོག་ཚུལ་བཤད་པ་ལྟར་ལུགས་འདིས་བཞག་པ་ལྟར་སྣང་གི །ཕུང་པོ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་དང་ཕུང་པོ་ཚོགས་ཙམ་ལ་སོགས་པ་གང་ཟག་ཏུ་འཇོག་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་གཏན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྗེ་ཁོལ་ལྟར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་དང་ཆོས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱང་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཆོས་བདག་གྲུབ་མཐས་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་འོང་ས་མེད་པས་འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། ཆོས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མི་འདོར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མི་རྟོགས་པར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉན་རང་གིས་ཀྱང་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ དགོས་སོ། །འདི་ནི་འཕགས་པའི་བཞད་པ་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཡོད་པས་རྣམ་པར་མི་གྲོལ་ཏེ། །མེད་པས་སྲིད་པ་འདི་ལས་མིན། །དངོས་དང་དངོས་མེད་ཡོངས་ཤེས་པས། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་གྲོལ། ཞེས་ཆོས་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ཡོད་ལྟ་དང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་བ་མི་རུང་བར་མཐོང་བའི་མེད་ལྟ་གཉིས་ཇི་སྲིད་མི་འདོར་བ་དེ་སྲིད་དུ་མ་གྲོལ་བ་དང༌། དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཀྱི་དེ་ཉིད་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཤེས་པས་གྲོལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲོལ་ཞེས་པ་ཤེས་སྒྲིབ་ལས་གྲོལ་བ་ལ་དྲང་དུ་མི་རུང་སྟེ་སྲིད་པ་འདི་ལས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་ཡོད་ཅེའམ་མེད་པ་ཞེས། །འཛིན་པ་དེ་ནི་རྨོངས་པ་སྟེ། །རྨོངས་པ་ཡོད་ན་མི་གྲོལ་ལོ། །ཡོད་པ་པ་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ། མེད་པ་པ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ། ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ཕྱིར། །གཉིས་ལ་མི་རྟེན་ཐར་པར་འགྱུར། ཞེས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་བཀག་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་ནས་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་ལ་རང་བཞིན་མ་བཀག་པ་དང་དེ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་བཀག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་རགས་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་དོན་དུ་ བྱེད་པ་བཞིན་དུ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་རགས་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྲ་བའི་བདག་མེད་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པར་བྱ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བདག་འཛིན་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་འཇོག་ཚུལ་ཡང་མི་འདྲ་སྟེ་དབུ
Chinese
似乎是按照解释人存在的方式，用这种方式来安立。因为将蕴之外的异体以及仅仅是蕴的集合等等安立为人，对于世俗名言的意义来说是绝对不行的。因为我和我所，在世间就像主仆一样安立的缘故。人和法在胜义中不存在和存在的方式是那样的，也必须像所说的那样做无我二者。那时，如果宗派承认法我存在，那么就没有通达人无我的地方，因此在《入行论》中也说：“如果对法的我执不舍弃，那么就不能证悟人无我。”因此，声闻缘觉也必须证悟二无我。这是圣者的殊胜开示，如《六十正理论》中说：“以有不解脱，以无非从此，通达有非有，大士得解脱。”意思是说，只要不舍弃执著诸法以自性存在的有见，以及认为因果等不行的无见，就不能解脱。因为通达了有实无实的实相，远离二边而解脱。所谓解脱，不能直接说是从烦恼障中解脱，因为说了“从此”。同样在《宝鬘论》中也说：“如是如幻事，世间有或无，执彼是愚蒙，有蒙则不脱。有者趣善趣，无者趣恶趣，如实了知故，不依二得脱。”意思是说，从轮回中解脱，必须舍弃有无二边。因此，大乘中说遮止了能取所取异体是法无我，对于二空的智慧没有遮止自性，并且对于那也遮止自性的法无我，说了粗细二者，就像做非决定意义一样。同样，在声闻的律藏中也说了人无我的粗细二者，细微的无我应当认为是了义，因为一切理由都相同。那样做了之后，安立我执二障的方式也不相同，因为中
English
It seems that it is established in this way according to the way of explaining the existence of a person. Because establishing as a person something different from the aggregates and merely a collection of aggregates, etc., is absolutely not permissible for the sake of worldly conventions. Because self and what belongs to self are established like master and servant in the world. The way that person and dharma do not exist and exist in the ultimate sense is like that, and the two selflessnesses must also be done as explained. At that time, if the tenets assert that the self of phenomena exists, then there is no place to realize the selflessness of persons, therefore it is also said in the Engaging Commentary: "If one does not abandon the clinging to the self of phenomena, one will not realize the selflessness of persons." Therefore, hearers and self-realizers must also realize the two selflessnesses. This is the noble laughter of the noble ones, as it says in the Sixty Stanzas of Reasoning: "One is not liberated by existence, nor is it from this by non-existence, by fully knowing existence and non-existence, the great being is liberated." It means that as long as one does not abandon the view of existence that clings to phenomena as existing by their own nature, and the view of non-existence that sees that cause and effect, etc., are not permissible, one is not liberated. Because liberation is through knowing the reality of existence and non-existence, which is free from the two extremes. The so-called liberation cannot be directly said to be liberation from the obscurations of knowledge, because it says "from this." Similarly, it also says in the Precious Garland: "Thus, like a mirage, the world is said to exist or not exist, clinging to that is foolishness, if there is foolishness, one is not liberated. The one who exists goes to the good realms, the one who does not exist goes to the bad realms, because of fully knowing as it is, not relying on the two, one attains liberation." It means that to be liberated from samsara, one must abandon the two extremes of existence and non-existence. Therefore, in the Great Vehicle, it is said that the non-duality of the apprehended and the apprehender is the selflessness of phenomena, and for the wisdom of the two emptinesses, the nature is not negated, and for that also, the selflessness of phenomena that negates the nature, the two, coarse and subtle, are spoken of, just like making a non-definitive meaning. Similarly, in the Hearer's Basket, the two, coarse and subtle, of the selflessness of persons are also spoken of, the subtle selflessness should be regarded as definitive, because all the reasons are the same. After doing that, the way of establishing the two obscurations of self-clinging is also different, because the Middle