Tibetan
་པའི་ཤིང་རྟ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་རུང་བ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་ཕུང་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བཏགས་པ་ཚོགས་ཙམ་དེ་ཉིད་ཤིང་རྟ་ཡིན་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གདགས་གཞི་མ་ཡིན་པར་འདོད་དགོས་ཏེ་འབྱུང་བ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔོན་པོ་དང་མིག་ལ་སོགས་པ་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བདག་དང་འདྲ་བས་དེ་དག་གིས་མ་ངེས་པ་མེད་དོ། །འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། མདོ་ལས་ཕུང་པོ་བརྟེན་ནས་ཡིན་གསུངས་པ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདུས་ཙམ་བདག་མ་ཡིན། ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་མདོ་ལས། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་གང་དག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ལྟའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཕུང་པོ་བདག་ལྟའི་དམིགས་པར་གསུངས་ལ་དེ་ལྟ་ན་དེ་དག་བདག་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕུང་པོ་བདག་ལྟའི་དམིགས་པར་སྟོན་པ་མིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའི་སྒྲས་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་གཞན་ལས། གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་གྱིས་ཕུང་པོ་རེ་རེ་ནས་བདག་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་སྟོན་པས་ཕུང་པོ་བདག་གོ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བདག་འདོད་ན། །དེ་ནི་ཕུང་ལས་གཞན་བདག་འགོག་བ་སྟེ། །གཟུགས་བདག་མིན་སོགས་མདོ་གཞན་གསུངས་ཕྱིར་རོ། ཞེས་སོ། །འདིས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་གསུངས་པའི་སྒྲའི་དོན་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ལ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཡུལ་ནི་བདག་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བས་བདག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་བའོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་དོ། །ང་ཡིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ང་ཡི་བའོ། །རྣམ་པ་ནི་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །གལ་ཏེ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པར་ཕུང་པོ་མི་འཐད་ན། མདོ་ལས། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདག་མ་ཡིན། ཞེས་འགོག་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་གཞིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་དང་བདག་གཅིག་དང་དོན་གཞན་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་མིན་པས་སྐྱོན་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཇིག་ལྟས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡོད་ན་གཅིག་ད
Chinese
就像车子的各个部分不能成为车子一样，依附于蕴而假立的补特伽罗也不能成为蕴。如果认为就像依靠各个部分组合而假立为车子，仅仅是组合本身就是车子一样，蕴也是如此。那么，必须承认依靠它而假立的本身不是假立的基础，就像以地、水、火、风为因，而假立为蓝色和眼睛等一样。瓶子等也与我相似，因此对它们没有不确定性。入行论中也说：经中说蕴是所依，因此蕴的集合不是我。如果经中说：沙门和婆罗门认为什么是“我”呢？就是看这五蕴。既然经中说蕴是我见的目标，那么它们就是我吗？这并不是以成立的方式说明蕴是我见的目标，而是以仅仅遮止蕴之外有我见的目标的语词来遮止。因为其他经中说：色不是我等等，遮止了每个蕴是我。入行论中说：因为导师说蕴是我，如果因此认为蕴是我，那么这是遮止蕴之外的我，因为其他经中说色不是我等等。通过这些也应当了解经中所说的“坏聚见”的含义。这些是确定了俱生我执的两个方面，即目标和行相中，名言中存在的目标。行相的目标是认为“我”以自己的体性存在，因此“我”以自相成立。这在名言中也不存在。执着“我”的俱生坏聚见的目标是“我的”。行相是执着“我的”以自相成立。如果蕴不适合作为俱生我执的目标，那么经中说“色等不是我”的遮止就不合理，因为它们不能作为执着“我”的俱生我执的对境或基础。蕴和我执为一体或异体，这两种执着都是遍计所执，而不是俱生的，因此没有过失。然而，如果像俱生坏聚见所执着的那样存在，那么就是一体。
English
Just as the parts of a chariot cannot be the chariot, so too, the person who is nominally designated in dependence on the aggregates cannot be the aggregates. If you think that just as a chariot is nominally designated in dependence on a collection of parts, and that the mere collection itself is the chariot, so too are the aggregates, then you must accept that what is nominally designated in dependence on it is not the basis of designation, just as blue and eyes, etc., are nominally designated with the elements as their cause. Pots and so forth are also similar to the self, so there is no uncertainty about them. It is also said in the Entering the Middle Way: The sutra says that the aggregates are the basis, therefore the mere collection of aggregates is not the self. If the sutra says: What do ascetics and brahmins regard as the self? They only look at these five aggregates. Since the sutra says that the aggregates are the object of the view of self, are they therefore the self? This is not showing that the aggregates are the object of the view of self in a way that establishes it, but rather it is only negating with words that there is an object of the view of self other than the aggregates. For other sutras say: Form is not the self, etc., negating that each aggregate is the self. It is said in the Entering the Middle Way: Because the Teacher said that the aggregates are the self, if you therefore think that the aggregates are the self, then this is negating a self other than the aggregates, because other sutras say that form is not the self, etc. Through these, one should also understand the meaning of the word 'view of the transitory collection' as it is spoken of in the sutras. These are the identification of the object of the innate self-grasp, which has two aspects, object and mode, as existing nominally. The object of the mode is the grasping that the self exists by its own nature, and therefore the self is established by its own characteristics. This does not exist even nominally. The object of the innate view of the transitory collection that grasps 'I' is 'mine'. The mode is the grasping that 'mine' is established by its own characteristics. If the aggregates are not suitable as the object of the innate self-grasp, then the negation in the sutra 'Form, etc., is not the self' is not reasonable, because they cannot be the object or basis of the innate view of the transitory collection that grasps them as the self. The grasping of the aggregates and the self as either one or different is both conceptually imputed grasping, not innate, so there is no fault. However, if it exists as grasped by the innate view of the transitory collection, then it is one.
Tibetan
ང་དོན་གཞན་ལས་མི་འདའ་བས་དེ་ལྟར་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་ཡང་འཐད་དོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་གནོད་བྱེད་མེད་པར་བསྟན་ ནས་རིགས་པ་ནི་ཕུང་པོ་བདག་གི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་པས་རྣམ”ཤེས་སམ་གཞན་ཡང་རུང་ཕུང་པོ་ནི་བདག་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ་གཞན་དུ་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་སོ། །འདི་ཉིད་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་ཤིང་དེ་མེ་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་འགྱུར། ཞེས་དང༌། མེ་དང་ཤིང་གིས་བདག་དང་ནི། །ཉེ་བར་བླང་བའི་རིམ་པ་ཀུན། །བུམ་སྣམ་ལ་སོགས་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མ་ལུས་བར་ནི་རྣམ་པར་བཤད། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྩ་ཤེ་ལས། དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་ཡོད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་པོ་ཡང་འཇོག་པར་གསུངས་ཏེ། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་མཐོང་བ་དང་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་གཟུགས་བལྟས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བར་ལེགས་པར་འཇོག་ནུས་ལ། འོན་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བའི་མིག་མཆོད་སྦྱིན་མིན་ཞིང་གཟུགས་ལྟ་མཁན་གྱི་མཆོད་སྦྱིན་ཡང་མིག་མིན་པ་མི་འགལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་མིག་ན་བ་དང་བསོས་པ་ན་ང་ན་བ་དང་བསོས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་བཞིན་དུ་འཇོག་ནུས་ཤིང་ངའི་མིག་ན་ཞིང་བསོས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ལྟར་ཡང་འཇོག་ནུས་མོད་ཀྱང༌། མིག་དེ་ ཉིད་བདག་དང་བདག་གི་བ་གཉིས་ཀར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇོག་བ་མིན་ནོ། །ཚུལ་དེས་ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྷག་མ་དང་བདག་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཅིག་ཤོས་ཐོས་པ་པོ་སོགས་སུ་འཇོག་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་ཟག་ཏུ་འཇོག་ཏུ་མི་རུང་བར་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལས་རྫས་གཞན་གྱི་མཐོང་བ་པོ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་ཁས་བླངས་ཤིང༌། རང་སྡེ་གཞན་གྱིས་རྫས་གཞན་ལ་གནོད་པ་མཐོང་ནས་རྣམ་ཤེས་སམ་ཕུང་པོའི་ཆོས་གཞན་གང་ཟག་ཏུ་འདོད་ལ། རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྣམས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པའི་ངོ་བོ་མེད་པར་རྟོགས་ནས་གྲོལ་བར་འཇུག་འགྲེལ་ལས་གསུངས་ཏེ། བཏགས་པ་ཙམ་དེ་ཉིད་ལ་ལས་གསོག་པ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་སོགས་ལེགས་པར་འཇོག་ཤེས་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞེས་སོ
Chinese
因为我不会超越其他意义，所以那样考察后遮止也是合理的。那些已经显示了有圣教的成立和没有损害，理路是，蕴是我的近取，我是近取者，所以识或其他任何蕴不应是“我”，否则会变成作者和业成为一体。这正是圣者的意旨。《根本慧论》中说：“如果木头就是火，作者和业则成一体。”又说：“火和木头以我和近取的次第，瓶、布等等一起，完全地解释了。”因此这样说。另外，《根本慧论》中说：“同样应当了知近取。”就像业和作者二者互相依赖而安立，并非以自己的自性成立一样，近取和取者也这样安立。比如，依靠眼睛见到色，就能很好地安立祭祀者见到，依靠祭祀者观看色，就能很好地安立他的眼睛见到色。然而，见到色的眼睛不是祭祀者，观看色的祭祀者也不是眼睛，这并不矛盾。同样，就像眼睛疼痛或生翳时，能安立“我”疼痛或生翳这样的话语，也能安立“我的眼睛疼痛或生翳”这样的话语，但是，眼睛本身既不是“我”，也不是“我的”，这二者都不能用世间的名言来安立。用这种方式，内外其余的处和“我”二者，也应当知道依靠一个，另一个就能安立为听者等等。对此，外道认为眼睛等法不能安立为补特伽罗，所以承认了从这些之外的实体的见者等补特伽罗。其他自宗见到了对其他实体的损害，所以认为识或蕴的其他法是补特伽罗。通达了如来言教没有颠倒的人们，通达了除了仅仅是假立的名言之外没有自性，从而获得解脱，在《入行论释》中这样说。必须善于安立仅仅是假立的那个，能够很好地安立造业和感受果报等。因此，人无我如何存在于支分集合中呢？
English
Since I do not go beyond other meanings, it is also reasonable to prevent it after investigating in that way. Those have shown that there is proof of the scriptures and no harm. The reason is that the aggregates are the object of my clinging, and I am the one who clings. Therefore, consciousness or any other aggregates should not be "I", otherwise the agent and the action will become one. This is the intention of the noble ones. As it is said in the Root Wisdom: "If the wood is the fire, the agent and the action become one." It also says: "Fire and wood, with the order of I and clinging, together with pots, cloths, etc., are completely explained." Therefore, it is said like this. Furthermore, it is said in the Root Wisdom: "Likewise, one should know clinging." Just as the two, action and agent, are established in dependence on each other, and are not established by their own nature, so too are clinging and the clinger established. For example, relying on the eye seeing form, it can be well established that the sacrificer sees, and relying on the sacrificer seeing form, it can be well established that his eye sees form. However, the eye that sees form is not the sacrificer, and the sacrificer who sees form is not the eye, and this is not contradictory. Similarly, just as when the eye is painful or has cataracts, one can establish the statement "I am in pain or have cataracts", and one can also establish the statement "My eye is in pain or has cataracts", but the eye itself is neither "I" nor "mine", and neither of these can be established by worldly conventions. In this way, the remaining internal and external sources and "I" should also be known to be established as the hearer, etc., in dependence on one. To this, the outsiders see that the dharmas such as the eye cannot be established as a person, so they acknowledge a person such as the seer of other entities from these. Other self-schools see the harm to other entities, so they consider consciousness or other dharmas of the aggregates to be a person. Those who understand the Buddha's teachings without distortion understand that there is no essence other than mere nominal imputation, and thus attain liberation, as it is said in the commentary on the Entering the Middle Way. One must be skilled in establishing that which is merely imputed, and be able to well establish the accumulation of karma and the experience of results, etc. Therefore, how does the selflessness of a person exist in the collection of limbs?