Tibetan
་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་བློའི་དབང་གིས་མ་བཞག་པར་ཡོད་བའི་མིང་དེ་ནི་སྦྱོར་མི་ནུས་ཀྱང་དེའི་དོན་ནི་ཡོད་དེ་གཞན་དུ་ན་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་དོན་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གང་བཀག་པས་བདག་མེད་དུ་འཇོག་པའི་བདག་གཉིས་དང་དེར་ཞེན་ལུགས་དོན་མི་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འདོད་མོད་ཀྱང༌། ལུགས་འདིས་གཞི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཀྱི་མེད་རྒྱུའི་བདག་ལ་མི་འདྲ་བ་མི་བཞེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམ་དགྲོལ་ཕྱིར། །ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། ཞེས་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ཡི་བདག་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བར་མ་གསུངས་ལ། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའོ། ཞེས་སོ། །རག་མ་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པར་དོན་གྱི་ངོས་ནས་སྡོད་ལུགས་ཡོད་པ་རང་དབང་བའི་ངོ་བོའོ། །གལ་ཏེ་རང་སྟེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ནས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་འདི་འདྲ་པའི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་འདོད་ན། འོ་ན་སྔར་རྣལ་འབྱོརསྤྱོད་པ་པས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་བཀག་ནས་མིང་དང་བརྡས་བཞག་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་དེ་ནི་མིང་དང་བརྡས་འཇོག་ནུས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅེས་སྨྲ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་རང་གི་མིང་བཏགས་པའི་བཏགས་གཞི་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པར་མི་འདོད་པས་འདི་པས་བཤད་པའི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ལས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དེ་མིང་ཙམ་དུ་བཤད་པ་ཡང་དེ་གཉིས་སྣང་བའི་བློ་ལ་གཟུང་འཛིན་རྒྱངས་ཆད་དུ་སྣང་བ་ལྟར་གྱི་དོན་མེད་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པས་འདི་པའི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དང་མི་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་བསྟན་ཞིང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྟན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལས་ལྷག་པ་ཐེག་ཆེན་དུ་ཡང་བཤད
Chinese
如果众生没有以安立名言的心识所决定而存在的名称，虽然不能施设，但它的意义是存在的，否则执著二我的意义也会不存在。瑜伽行派和自续中观派认为，在人我和法我之上，凡是被遮破而安立为无我的二我和对它的执著方式，仅仅是意义不同。然而，这个宗派并不从作为所立法的角度来区分二无我，不承认常有的我存在不同之处。如《入中论》中说：“此无我性为解脱，故说人法分二种。”意思是说，是通过法和人我来区分的，而不是通过二我的角度来区分的。在《四百论》的注释中也说：“所谓我，是指事物不依赖于他者的自性，没有它就是无我。它被理解为法和人我的两种区分，即法无我和人无我。”不依赖的自性不仅仅是名言安立，而是从意义的角度存在的一种自在的自性。如果自宗，即从有部到自续中观派之间，对于被量成立的事物，都认为需要像这样以自相成立，那么之前瑜伽行派认为在色等事物的体性和差别上假立的遍计所执是存在的，并遮破了以自相成立，而说是以名言和共许安立的，这难道没有矛盾吗？没有矛盾，因为他们说的是，由于可以通过名言和共许来安立，所以不是以自相成立的。但他们并不认为，如果寻找自己所命名的命名基础，就找不到。因此，这个宗派是承认以自相成立的存在的。在他们的论典中，之所以说体性和差别是名言，是因为他们认为，对于显现这二者的心识来说，就像能取和所取相隔遥远一样，实际上并没有这样的意义，所以才说是名言。这与这个宗派所说的名言安立是不同的。第二点是，瑜伽行派和自续中观派认为，小乘的经藏中没有宣说法的无我，而宣说的人无我，也是大乘中在声闻部派所确立的基础上进一步阐述的。
English
If sentient beings have names that exist without being determined by the minds that establish conventions, although they cannot be applied, their meaning exists; otherwise, the meaning of clinging to the two selves would also not exist. The Yogacara and Svatantrika Madhyamaka schools believe that the two selves, which are negated and established as selflessness on the person and phenomena, and the ways of clinging to them, are only different in meaning. However, this school does not distinguish the two selflessnesses from the perspective of the basis of the subject, and does not acknowledge differences in the inherent self. As it says in the *Entering the Middle Way*: "This selflessness is for liberation, Therefore, it is said to be divided into two: person and phenomena." This means that it is distinguished by phenomena and person, not by the perspective of the two selves. In the commentary on the *Four Hundred Stanzas*, it also says: "The so-called self is the nature of things that does not depend on others; the absence of it is selflessness. It is understood as the two distinctions of phenomena and person, namely the selflessness of phenomena and the selflessness of person." The nature of not depending is not merely a nominal designation, but a self-existent nature that exists from the perspective of meaning. If our own school, from the Vaibhashika to the Svatantrika Madhyamaka, believes that things established by valid cognition must be established by their own characteristics in this way, then wouldn't it be contradictory to what the Yogacara previously believed, that the completely imputed, which is imputed on the nature and differences of forms and other things, exists, and that it is negated to be established by its own characteristics, and said to be established by names and conventions? There is no contradiction, because they say that since it can be established by names and conventions, it is not established by its own characteristics. But they do not think that if you look for the basis of naming that they have named, you will not find it. Therefore, this school acknowledges the existence of what is held to be established by its own characteristics. In their treatises, the reason why they say that nature and difference are names is because they believe that for the minds that perceive these two, just as the grasper and the grasped are far apart, there is actually no such meaning, so they say it is a name. This is different from what this school says is nominal designation. The second point is that the Yogacara and Svatantrika Madhyamaka schools believe that the selflessness of phenomena is not taught in the Hinayana sutras, and the selflessness of person that is taught is further elaborated in the Mahayana on the basis of what was established by the Shravaka schools.
Tibetan
་རྒྱུ་མེད་པར་བཞེད་ལ། སློབ་ དཔོན་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ལས་བཟློག་སྟེ་སྨྲ་བའི་དང་པོ་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བཤད་པའི་ཚུལ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་བདག་མེད་པའི་དཔེར་སྒྱུ་མ་དང་བྲག་ཆ་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་རྨི་ལམ་དང་དབུ་བ་རྡོས་པ་དང་ཆུའི་ཆུ་བུར་དང་ཆུ་ཤིང་གི་ཕུང་པོ་དག་བསྟན་ཏེ། འདི་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དམ་མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི་འདི་དག་ནི་སྤྲོས་པ་ཡང་ཡིན་འདི་དག་ནི་རྫུན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་མེད་པའི་དཔེར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དབུ་བ་དང་ཆུ་བུར་དང་ཆུ་ཤིང་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་སྒྱུ་མ་བསྟན་པ་དང༌། འདི་དག་རྫུན་པ་ཡིན་ན། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་གསུངས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་ཏེ་བདག་གི་དོན་ནི་ངོ་བོའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། ཞེས་སོགས་ཉན་ཐོས་ལ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་དྲངས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པར་གསུངས་ཤིང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། མེད་ལྟ་ཟློག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་གསལ་བས་ དེའི་རིགས་པ་མི་བཤད་དོ། །ཡོད་ལྟ་ཟློག་པ་ཡང་བདེན་པ་དམ་པ་ནི་གཅིག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྡེ་མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་རྫུན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུངས་མོད་ཀྱང་། ལན་མང་དུ་དང་བར་མེད་པ་དང་གཞུང་གཅིག་ཏུ་བཀོད་ནས་མ་གསུངས་པས་དེའི་རིགས་པ་བཤད་པར་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ལེགས་ལྡན་གྱིས་དཔེ་དེ་དག་གིས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་སྣང་ཡང་མེད་པ་སྟོན་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཤད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མིན་ནོ། །བདག་གི་སྒྲའི་དོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བཤད་ན་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀག་གོ །འཇུག་འགྲེལ་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ནི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་མི་སྟོན་གྱི་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་སྨོན་ལམ་དང་ཚོགས་གཉིས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པས་དོན་
Chinese
认为没有理由。两位论师的观点与此相反，首先从小乘的律藏中讲述法无我的方式是：佛护说，薄伽梵以幻术、回声、影像、阳焰、梦境、水泡、水上的泡沫和芭蕉树干为例，说明诸行无我。并说，其中没有任何真实或不虚妄的真实，这些都是虚妄，这些都是虚假的。还说，一切法无我，所谓无我，就是无自性的意思，因为“我”这个词就是自性的意思。他说，五蕴无我的例子依次是水泡、水上的泡沫、芭蕉树、阳焰和幻术。并说，这些都是虚假的。从小乘的律藏中说一切法无我，因此说明一切法无自性，因为我的意思就是自性的意思。入行论的注释中也引用了为声闻所说的经典，如“色如水泡”等，说明了法无我。六十正理论的注释中也说，因为对无的执着的破斥在声闻部中已经很清楚了，所以不讲述其中的道理。对于有的执着的破斥，胜义谛只有一个，即不欺骗众生的涅槃。一切有为法都是虚假的，具有欺骗的性质等等。虽然这样说了，但因为没有多次、无间断地、以同一论点进行阐述，所以才要讲述其中的道理。对此，乐音说，这些例子说明了虽然显现为人我，但实际上并不存在，因此是人无我，而不是法无我。我的词义也不是法的自性，而是人我。如果在声闻乘中讲述法无我，那么大乘就会变得毫无意义，这样进行了遮止。入行论的注释中说，大乘不仅说明法无我，还说明了地、波罗蜜多、愿和二资粮等等，因此具有意义。
English
It is considered that there is no reason. The views of the two teachers are contrary to this. First, the way of explaining the absence of self of phenomena from the Hinayana Vinaya Pitaka is: Buddhapalita said that the Blessed One used illusions, echoes, images, mirages, dreams, water bubbles, foam on water, and banana tree trunks as examples to illustrate that all conditioned things are without self. And it is said that there is no reality or non-deceptive reality in them, these are all false, these are all false. It is also said that all dharmas are without self, and the so-called absence of self means absence of self-nature, because the word "self" means self-nature. He said that the examples of the five aggregates being without self are water bubbles, foam on water, banana trees, mirages, and illusions, respectively. And it is said that these are all false. It is said in the Hinayana Vinaya Pitaka that all dharmas are without self, thus explaining that all dharmas are without self-nature, because the meaning of self is the meaning of self-nature. The commentary on the Introduction to the Middle Way also quoted the scriptures spoken for the Shravakas, such as "Form is like a water bubble," etc., to explain the absence of self of phenomena. The commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning also said that because the refutation of attachment to non-existence is already clear in the Shravaka school, the reason for it is not explained. For the refutation of attachment to existence, there is only one ultimate truth, which is Nirvana that does not deceive sentient beings. All conditioned phenomena are false and have the nature of deception, etc. Although it is said so, because it is not explained many times, without interruption, and with the same argument, the reason for it is explained. On this, Lekden said that these examples show that although they appear as the self of a person, they do not actually exist, so it is the absence of self of a person, not the absence of self of phenomena. The meaning of the word "self" is not the self-nature of phenomena, but the self of a person. If the absence of self of phenomena is explained in the Shravaka vehicle, then the Mahayana will become meaningless, and this is prohibited. The commentary on the Introduction to the Middle Way says that the Mahayana not only explains the absence of self of phenomena, but also explains the grounds, Paramitas, aspirations, and the two accumulations, etc., so it has meaning.