Tibetan
མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བའི་ཤེས་བྱེད་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བཞེད་པར་ཡང་རྩ་ཤེ་ལས། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང༌། །མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པ་མཛད། ཅེས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཞིག །སླུ་བ་དེ་ནི་རྫུན་ཞེས་གསུངས། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་རྫུན་པ་ཡིན། ཞེས་སོགས་ ཀྱིས་ཟླ་བས་བསྒྲུབས་ཏེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུ། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་གསུངས་པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་མིན་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་རྟོག་པར་བྱེད། ཅེས་གསུངས་ལ། རྫུན་པའི་དོན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་བའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་གཞན་དུ་འདྲེན་པ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་ནས་དོན་དེར་ངེས་པར་རྩ་ཤེ་ལས་བསྒྲུབས་པས། ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་བཤད་པ་ནི་འཕགས་པའི་དགོངས་པར་ངེས་པར་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཆོས་ལ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་མ་གསུངས་པར་མི་སྒྲུབ་ཀྱི་དེ་སྐད་གསུངས་པའི་སྐབས་ཀྱང་མང་ངོ་། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི། རང་སྡེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་ལྟར་ན་གང་ཟག་ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་སུ་མེད་པ་ཙམ་ལ་འདོད་དོ། །དེའི་ཚུལ་ནི་ང་ཞེས་འཛིན་པའི་གཞིའི་བདག་འདི་ཕུང་པོའི་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་དང་ཕུང་པོ་རྣམས་དེའི་ཁོལ་ལྟ་བུར་འཛིན་ཏེ། ངའི་གཟུགས་ང་ཡི་ཚོར་བ་ཞེས་སོགས་སུ་འཛིན་པས་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངས་དབང་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེ་ཁོལ་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་རང་རྐྱ་བར་སྣང་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་ཞེན་པ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའོ། །དེ་བཀག་པ་ན་གང་ཟག་དེ་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ ཡོད་པ་གཅོད་དོ། །བཏགས་ལུགས་ནི་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། འདི་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་དངོས་སུ་འདོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡང་སྲིད་པ་ལེན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུས་དང་དབང་པོའི་ཚོགས་དག་ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་དུ་འདོགས་པར་གསུངས་བ་འདྲེན་ནོ། །དེ་ཡང་མདོ་ཁ་ཅིག་ལས་སེམས་དུལ་ན་བདེ་བ་འཐོབ་པར་གསུངས་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་བདག་དུལ་བས་མཐོ་རིས་འཐོབ་པར་གསུངས་པས་སེམས་ལ་བདག་ཏུ་འཇོག་ཅེས་ལུང་དང༌། ཕུང་པོ་ལེན་མཁན་ནི་བདག་ཡིན་ལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཡང་སྲིད་ལེན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་བདག་ཏུ་བཞག་གོ་ཞེས་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲའོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཀུན་གཞི་མི་བཞེད་པས་ལུས་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཡིན་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཏེ་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པ་གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཀུན་གཞི་འདོད་པས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྒྱུན་ཉིད་གང་ཟག་ཏུ་འདོད་དོ། །གང་ཟག་གི་བདག་དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ལུང་ནི་མངས་སུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །ཟླ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་ཁེགས་ཀྱང་གང་ཟག་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མི་ཁེགས་ལ་དེ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་གང་ཟག་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་ བདག་འཛིན་ཡིན་དེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་པས་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པར་བཟུང་བའི་ཡུལ་ལ། དེ་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔར་བདེན་པར་བཟུང་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁ་བྲི་བ་མེད་པས་ཕུང་པོ་བདེན་པར་བཟུང་ནས་སྐྱེ་བའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་པའི་དོན་མེད་པར་འཆད་དེ། འཇུག་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སོགས། །སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། ཞེས་དང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་དག་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་བ་སྤོང་བ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གནས་བཅས་སེམས་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། །ཉོན་མོངས་དུག་ཆེན་ཅིས་མི་འབྱུང༌། །གད་ཚེ་བར་མར་འདུག་པ་ཡང༌། །ཉོན་མོངས་སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་ཏེ་གནས་ནི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་བདེན་འཛིན་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པའོ། །གཞན་གྱི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དུ་འཇོག་ཚུལ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་མིན་ཏེ། ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག
Chinese
以“不会没有”之说，以及《宝鬘论》的知识依据来证实。导师也认为，在《根本慧论》中说：“世尊有与非有，以知迦旃延之教，有与无二者皆遮止。”又说：“世尊说何法，欺骗即是虚妄。诸行皆是欺骗之法，因此彼等是虚妄。”等等，月称论师以此证实。在《六十正理论》中也说：“涅槃是唯一真，诸佛何时说，彼时余者非颠倒，谁是智者作思择？”这样说了。虚妄的意义，是从自性空性的无自性之外引导，陈述危害，从而确定该意义，通过《根本慧论》来证实。因此，小乘的论藏中也说到了法无我，这应被认为是圣者的密意。即使如此，声闻的论藏中，并没有说诸法具有以自相成立的自性，如果不证实这一点，那么说这种情况的时候也很多。人无我，按照自宗大小乘的宗义立论者，以及其他宗派的观点，人不是与蕴聚相异的、能自主的实有存在。其方式是，执着“我”的基础，认为这个我如同蕴聚的主人，而蕴聚则如同他的仆人。执着“我的色”、“我的受”等等，因为执着蕴聚是那个我的，所以认为“我”在支配它们。因此，像主人和仆人一样，蕴聚和“我”的体性不同，显现为独立存在，并执着其真实存在，这就是执着实有。当否定这一点时，人就变成了仅仅是安立在蕴聚上的假名，这个“仅仅”就断除了在蕴聚之外存在一个实体。安立的方式，如《正理之火》中说：“如此，我们也在名言中将识直接安立为我的声音，如此，识是取后有的缘故，是我的，因为与身和根聚紧密相连。”就像依靠肢体集合而安立车一样，依靠蕴聚而安立有情。还引用了一些经部，说如果心调伏则获得安乐。
English
It is proven with the saying "will not be without" and the knowledge basis of the Ratnavali. The teacher also believes that in the Root Wisdom Treatise, it says: "The Blessed One, with existence and non-existence, knowing the teaching of Katyayana, both existence and non-existence are refuted." It also says: "The Blessed One said whatever dharma deceives is false. All conditioned things are of the nature of deception, therefore they are false." And so on, Chandrakirti proves this. In the Sixty Stanza Reasoning, it also says: "Nirvana is the only truth, when the Buddhas speak, at that time, who is the wise one who would contemplate whether the remainder is wrong?" It is said that the meaning of falsehood is to state the harm of leading away from the selflessness of emptiness, thereby confirming that meaning through the Root Wisdom Treatise. Therefore, even in the Hinayana scriptures, the teaching of the absence of self of phenomena is also explained, which should be regarded as the intention of the noble ones. Even so, in the Hearer's scriptures, it is not asserted that phenomena have an inherently established nature, and if this is not proven, there are many occasions when this is said. The absence of self of a person, according to the tenets of the self-school, both Mahayana and Hinayana, and the views of other schools, is simply the absence of a person as an independent entity whose characteristics are different from the aggregates. The way of this is to hold the basis of grasping at "I" as if this self were the lord of the aggregates, and the aggregates were like his servants. Grasping at "my form," "my feeling," and so on, because the aggregates are grasped as belonging to that self, it is thought that "I" am in control of them. Therefore, like a lord and servant, the aggregates and the nature of "I" are different, appearing as independent, and clinging to their existence as real is clinging to existence as substance. When this is negated, the person becomes merely a designation imputed on the aggregates, and this "merely" cuts off the existence of an entity other than the aggregates. The way of imputation is as stated in the Blaze of Reasoning: "Thus, we also nominally impute the sound of self directly to consciousness, thus, consciousness is the self because it takes rebirth, because it is closely connected with the collection of body and senses." Just as a chariot is established by relying on the collection of limbs, sentient beings are established by relying on the aggregates. It also quotes some sutras, saying that if the mind is tamed, happiness is obtained.
Chinese
经中说，有些人认为调伏自我可以获得高位，因此经文说要把心安住在自我上。论证说，取蕴者是自我，为了让识取后有，所以安立识为自我。这位论师不承认阿赖耶识，所以说取身的识是意识，因为不承认阿赖耶识，其他也与此类似。承认阿赖耶识的人则认为阿赖耶识的相续就是补特伽罗。那些人如此认为的关于补特伽罗的自我的经文，因为太多而没有写。月称论师的宗派虽然破斥了这种实有的补特伽罗，但并没有破斥补特伽罗只是假立名言，而是以自相成立，执着于此存在就是补特伽罗的实执，因此是补特伽罗的我执，如同法我执一样。此外，独立自主的实有之我，是外道在蕴之外臆想的内在作者的士夫所执着的对境。即使现量证悟并已习惯于见到此不存在，但先前执着为真实的色等丝毫没有减少，因此阐释说，执着蕴为真实，对于生起贪着等烦恼没有意义。如《入中论》中说：‘汝瑜伽见无我义故，不转彼彼各别体，由于色等仍执实，故生贪等复何益？’又如《六十正理论释》中说：‘若有于色等自体相执，而欲弃舍诸烦恼者，彼等弃舍烦恼，定无有是处。’为了说明这个道理而说：‘具处心识诸有情，何能不生猛利毒？纵处空闲中林薮，烦恼毒蛇仍啮噬。’这里所说的‘处’，就是以自相成立的实执生起的所缘境。关于其他人如何安立补特伽罗为假有，在声闻部的律藏中说：‘如依支分众，假立名为车，如是依诸蕴，假立为有情。’但并不是这个意思，是依于支分而安立。
English
It is said in the scriptures that some believe that attaining a higher status is achieved by taming the self, therefore the scriptures say to settle the mind on the self. The argument states that the one who takes the aggregates is the self, and in order for consciousness to take rebirth, consciousness is established as the self. This teacher does not accept the Alaya consciousness, so he says that the consciousness that takes the body is consciousness, because he does not accept the Alaya consciousness, and others are similar to this. Those who accept the Alaya consciousness believe that the continuum of the Alaya consciousness is the person. The scriptures about the self of the person that those people believe in are not written because there are too many. Although Chandrakirti's school refutes such a real person, it does not refute that the person is merely a nominal designation, but is established by its own characteristics, and clinging to its existence is the belief in the reality of the person, therefore it is the ego-grasping of the person, just like the ego-grasping of phenomena. Furthermore, the independent and self-sufficient real self is the object of clinging to the inner agent, the purusha, which is imagined by the outsiders as something other than the aggregates. Even if one directly realizes that it does not exist and has become accustomed to seeing it, the color, etc., which were previously clung to as real, have not diminished in the slightest, therefore it is explained that clinging to the aggregates as real is meaningless for the arising of afflictions such as attachment. As it says in the *Entering the Middle Way*: 'Because your yoga sees the meaning of no-self, it does not transform those individual entities, because you still cling to forms, etc., as real, what is the benefit of generating attachment, etc.?' And as it says in the commentary on the *Sixty Stanzas on Reasoning*: 'If there are those who cling to the self-nature of forms, etc., and want to abandon afflictions, it is impossible for them to abandon afflictions.' To explain this reason, it is said: 'For those who have a place and are endowed with mind, how can great poisonous afflictions not arise? Even if they stay in a secluded forest, they will be bitten by the poisonous snake of afflictions.' The 'place' mentioned here is the object of clinging to reality that is established by its own characteristics. Regarding how others establish a person as imputedly existent, it is said in the Vinaya Pitaka of the Hearers: 'Just as a chariot is nominally designated based on the collection of limbs, so too an sentient being is nominally designated based on the aggregates.' But that is not the meaning, it is established based on the limbs.