Tibetan
་མ་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ནི་ལུགས་འདིས་ཉོན་མོངས་སུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཉེན་པ་གཟིགས་ནས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏུ་དངོས་པོའི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་རྩ་ཤེ་བརྩམས་ལ། ཡང་དག་པའི་དོན་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་གཏི་མུག་གི་མུན་པས་བློའི་མིག་བསྒྲིབས་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ན་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བ་དང༌། རྟེན་འབྱུང་ཤེས་པའི་སྣང་བས་གཏི་མུག་གི་མུན་པ་བསལ་ཞིང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཚེ་གནས་མེད་པ་ལ་ཆགས་སྡང་མི་སྐྱེ་བ་དང༌། དེ་དག་གི་ཤེས་བྱེད་དུ་བརྒྱ་པ་ལས། སྲིད་པའི་ས་བོན་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ཡུལ་རྣམས་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་དྲངས་སོ། །དེས་ནི་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱི་ཡ་གྱལ་གྱི་གཏི་མུག་དངོས་པོའི་བདེན་འཛིན་དང་སྲིད་པའི་ས་བོན་དུ་བཤད་ཅིང༌། དེ་ལྡོག་པ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་དགོས་པ་དང་དེ་ཡང་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ གསུངས་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་བཞེད་དོ། །བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང༌། འཁོར་བ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགགས་པ་ལས་འཁོར་བ་ལྡོག་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ཞེས་དང༌། འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། མ་རིག་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ཀུན་རྗོབ་བོ་ཞེས་དང༌། དེ་ལྟར་ན་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིགས་པའི་དབང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཞེས་དངོས་པོ་བདེན་འཛིན་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོར་གསལ་བར་བཤད་དོ། །མ་རིག་པ་ལྷན་སྐྱེས་འདི་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རེས་འགའ་མ་རིག་པ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་གསུངས་ལ་རེས་འགའ་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་རྩ་བར་གསུངས་པ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེ
Chinese
由於其他宗派認為將法執視為知識障礙，因此本宗派將其視為煩惱。例如，聖天菩薩看到眾生受到各種痛苦的威脅，為了使他們解脫，他想闡述事物的真實面貌，因此撰寫了《中論》。而真實的意義就是無自性，因為愚癡的黑暗遮蔽了智慧之眼。當我們將事物視為具有自性時，就會產生貪嗔。當我們透過了解緣起的光芒驅散愚癡的黑暗，並看到事物沒有自性時，就不會對無常的事物產生貪嗔。為了證明這一點，《百論》中引用道：「有之種子為識，境乃彼之行境，若見境無我，有之種子即滅。」因此，愚癡是貪嗔二者的根本，被視為對事物真實性的執著和存在的種子。為了消除它，必須看到無我，而這意味著看到事物沒有自性。 因此，執著於人我和法我的真實存在被認為是具有煩惱的無明。在《百論》的注釋中也說：「識對事物的自性過度地進行虛構，由於具有煩惱的無知，它對事物產生貪戀，並成為輪迴的種子，當它完全停止時，輪迴就會停止。」此外，《入中論釋》中也說：「無明是對事物本無自性的虛構，它具有遮蔽見到自性的本質，這就是世俗諦。」這樣，由有支所包含的具有煩惱的無明，確立了世俗諦。因此，對事物真實性的執著被清楚地闡述為十二緣起中的第一個，即具有煩惱的無明。由於這種俱生無明具有對人我和法我的執著，因此俱生的人我執也是具有煩惱的無明。因此，有時無明被稱為輪迴的根源，有時俱生的我見被稱為根源，這兩者並不矛盾。俱生的我執
English
Since other schools consider the clinging to the self of phenomena as an obscuration to knowledge, this school considers it as an affliction. For example, Buddhapalita, seeing beings threatened by various sufferings, in order to liberate them, he wanted to explain the true nature of things, and therefore composed the Root Verses on the Middle Way. And that true meaning is emptiness of inherent existence, because the darkness of ignorance obscures the eye of wisdom. When we conceive of things as having inherent existence, attachment and aversion arise. When we dispel the darkness of ignorance with the light of understanding dependent origination, and see that things have no inherent existence, attachment and aversion do not arise towards what is impermanent. As evidence for this, the One Hundred Treatises quotes: "The seed of existence is consciousness, objects are its field of activity, if one sees no self in objects, the seed of existence will cease." Therefore, ignorance, which is one of the two, attachment and aversion, is described as the clinging to the truth of things and the seed of existence. To reverse it, one must see no-self, and that also means seeing that things have no inherent existence. Therefore, clinging to the true existence of the self of persons and phenomena is considered to be afflicted ignorance. In the commentary on the One Hundred Treatises, it also says: "Consciousness excessively imputes the self-nature of things, and due to afflicted ignorance, it is attached to things and becomes the seed of entering into samsara, when it ceases completely, samsara is reversed." Furthermore, the Commentary on Entering the Middle Way also says: "Ignorance is the imputation of the non-existence of the self-nature of things, it is the nature of obscuring the seeing of selflessness, this is conventional truth." Thus, afflicted ignorance, which is completely included by the limb of existence, establishes conventional truth. Therefore, clinging to the truth of things is clearly explained as the first of the twelve links, afflicted ignorance. Since this innate ignorance has clinging to the self of persons and phenomena, the innate clinging to the self of persons is also afflicted ignorance. Therefore, sometimes ignorance is said to be the root of samsara, and sometimes innate view of the transitory is said to be the root, these two are not contradictory. Innate ego-grasping
Tibetan
ས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ང་ཞེས་འཛིན་པའི་གཞི་ཡིན་པས་རྒྱུད་གཞན་གྱི་གང་ཟག་རང་ གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་ཡང་འཇིག་ལྟ་མིན་ནོ། །ཚུལ་འདི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་རྣམས། །ཡང་དག་པར་ནི་རྟོགས་པ་གང༌། །དེ་ནི་སྟོན་པས་མ་རིག་གསུངས། །དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང༌། ཞེས་གསུངས་ཤིང་དངོས་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཤེས་པ་ལས་མ་རིག་པ་འགག་ཅིང་དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འགག་པར་གསུངས་སོ། །མ་རིག་པའི་རིགས་འདྲ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་འབྱུང་བས་བཅུ་གཉིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། ལུས་ལ་ལུས་དབང་ཇི་བཞིན་དུ། །གཏི་མུག་ཀུན་ལ་གནས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །གཏི་མུག་བཅོམ་པས་བཅོམ་པར་འགྱུར། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ནི། །མཐོང་ན་གཏི་མུག་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་འབད་པ་ཀུན་གྱིས་འདིར། །གཏམ་དེ་ཁོ་ན་བསྙད་པར་བྱ། ཞེས་དུག་གསུམ་གྱི་ཡ་གྱལ་གྱི་མ་རིག་པ་ལྡོག་པ་ལ་རྟེན་འབྱུང་མཐོང་བ་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་དོན་དུ་ལུགས་འདི་ལས་ལན་མང་དུ་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དབུ་མའི་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁོར་པའི་རྩ་བ་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་དབྱུང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་ངོས་ཟིན་པར་བྱས་ལ། དེ་ཉིད་འགོག་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དང༌གཤགས་ འགྱེད་པ་ཙམ་གྱི་མཁས་པ་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའོ། །འོ་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་གཉིས་ནི་མེད་པས་རང་རྒྱུད་པས་བཤད་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་རྐང་ལག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་པས་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས། །བདག་གིས་བུ་འདི་སྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བྱེད་ཅིང༌། །ཤིང་ཡང་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་དེས་ན། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ཤིང་སྡོང་གི་ས་བོན་ཙམ་ཞིག་བཏབ་ནས་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤིང་སྡོང་བསྟན་ནས་འདི་བདག་གིས་བཙུགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པས་ན་དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་དུ་མི་འཛིན་ཏེ།
Chinese
地的所缘是执着“我”的基础，因此，执着于其他相续的补特伽罗以自己的体性成立，是补特伽罗的我执，但不是坏聚见。这种方式是圣者父子的殊胜见解。在《七十空性论》中说：“从因和缘所生的事物，如实地了知，那就是导师所说的无明，从中产生十二支。”这样说，并且说了知事物自性空，就能止息无明，并由此止息十二支。由于无明的同类前前产生后后，所以称为十二支。在《百论》中也说：“身体对身体的权能如何，愚痴对一切都产生变化，因此一切烦恼，以摧毁愚痴而摧毁。如果见到缘起，就不会产生愚痴，因此要以一切努力，宣说那句话。”这样说了要断除三毒之一的无明，需要见到缘起。缘起的意义，就是自性空的意义，在这个论典中多次宣说。因此，一切中观的理路，都是破斥轮回根本无明执着的支分。要认识到自己的俱生无明是如何执着的，并努力断除它，不要喜欢只是说法和辩论的学者。那么，法和我之我执，没有俱生执着不同的两种，自续派所说的那样是怎么回事呢？对此，执着蕴和体性不同的补特伽罗为自立存在的实有，就是执着补特伽罗的肢体等法为异体的实有，对于没有被宗派改变心意的人来说是没有的。在《入中论》中说：“因为世间只是播下种子，就说我生了这个儿子，也认为种了树，因此，从他而生，在世间也没有。”如是，佛护也这样说了，只是种下树木的种子而生出树木，指着树木说这是我种的，这样安立名称，所以不会执着二者为异体。
English
The object of the earth is the basis for grasping "I," therefore, grasping that a person of another continuum is established by his own nature is the self-grasping of a person, but it is not the view of the perishable aggregate. This way is the sublime view of the noble father and son. In the "Seventy Stanzas on Emptiness," it says, "Those things born from causes and conditions, whatever is truly realized, that is what the teacher called ignorance, from which the twelve branches arise." It is said that knowing things to be empty of inherent existence stops ignorance, and from that the twelve branches cease. Because the similar kinds of ignorance arise one after the other, it is called twelve branches. In the "Hundred Treatises" it also says, "How the body has power over the body, so does delusion change everything, therefore all afflictions are destroyed by destroying delusion. If dependent arising is seen, delusion will not arise. Therefore, with all effort here, that very statement should be proclaimed." Thus, it is said that to reverse ignorance, one of the three poisons, it is necessary to see dependent arising. The meaning of dependent arising is the meaning of emptiness of inherent existence, which is stated many times in this system. Therefore, all Madhyamaka reasonings are branches for refuting the grasping of ignorance, the root of samsara. One should recognize how one's own innate ignorance grasps, and strive to eliminate it, and not be pleased with scholars who only speak and debate about tenets. Then, how is it that there are not two different kinds of innate grasping of self of phenomena and self of person, as the Svatantrikas say? Regarding this, grasping the person, whose aggregates and characteristics are different, as a self-sufficient, substantially existent entity, is grasping the limbs and other qualities of the person as a substantially different entity, which does not exist for those whose minds have not been changed by tenets. In the "Entering the Middle Way" it says, "Because the world only plants a seed, and says 'I gave birth to this son,' and also thinks 'I planted a tree,' therefore, birth from another does not exist even in the world." As such, Buddhapalita also said, just planting the seed of a tree and giving rise to a tree, pointing to the tree and saying 'I planted this,' thus establishing a name, so one does not grasp the two as substantially different.