Tibetan
དོན་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་གཉིས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་མེད་དང་ཀུན་གཞི་བཤད་པ་གཉིས་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཕྱི་རོལ་མེད་པ་དང་མཐར་ཐུག་རིགས་ངེས་པ་བཤད་པ་སྟེ་བཞི་དྲང་དོན་དུ་འཆད་དོ། །ཕྱི་མ་འདི་དྲང་དོན་ཡིན་པ་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་གོ་ནུས་ པར་དགོངས་ནས་སྔ་མ་གསུམ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས་ལུང་རིགས་གཉིས་ཀྱིས་དྲང་དོན་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྐབས་འདིར་ལུང་གིས་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་ནོ། །སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་འགོག་མི་འགོག་གཉིས་ལས་འགོག་པའི་མདོ་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ནི་ནད་པ་སོ་སོ་ལ་སྨན་སྟེར་བ་ནི་སྨན་པའི་རག་དབང་གིས་མ་ཡིན་གྱི་ནད་པའི་ནད་ཀྱི་ཚུལ་དང་བསྟུན་དགོས་པ་བཞིན་དུ། སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡང་སྟོན་པའི་རང་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་མིན་གྱི་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པར་ལང་གཤེགས་ལས་གསུངས་པས་དྲང་དོན་དུ་གསལ་ལོ། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་བརྗོད་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་ཞེས་སོགས་དྲངས་པའི་མཐར་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་རྣམ་རིག་པས་ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་ཡིན་པར་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་དཔེར་བྱས་ནས་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡང་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པ་དང༌། ལུང་འདིས་ཞེས་པ་ས་བཅུ་བའི་མདོ་ཡི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་བྱེད་པ་པོ་བཀག་པ་ལ་འཆད་དོ། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་རང་འགྲེལ་ལས། སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པ་དཔེར་བྱས་ནས་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་སེམས་ཙམ་པས་ ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྒྲུབས་པས་ལུང་འདིས་ཞེས་པ་ལ་གཉིས་གསུངས་པའི་གཅིག་ནི་སྐབས་འདིར་ལང་གཤེགས་ལས་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དང་རང་བཞིན་མེད་པ་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བསྟན་པ་དྲངས་པའོ། །བྱེད་པ་པོ་གཞན་བཀག་པ་ནི་ས་བཅུ་པ་ལས་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཙམ་གྱི་སྒྲས་ཕྱི་རོལ་མི་འགོག་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་གསུངས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་བཀག་པ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་ཤེས་བྱེད་མིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་ནི་སྔར་དགོངས་འགྲེལ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་གྱི་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་མདོ་ལ་རྣམ་རིག་པས་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ་དེ་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ། །རང་ལུགས་ནི་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་དྲངས་པ་དེས་དགོངས་འགྲེལ་ལས་ཀུན་གཞི་བསྟན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་ཐོག་མར་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པར་ཤེས་དགོས་པས། ལང་གཤེགས་ལས། མདོ་སྡེ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་བཞིན་བསྟན་པ་དོན་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཁོ་ནའི་གཏམ་མིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ནི་ཆུ་མེད་པས་ཆུར་ཞེན་པའི་རི་དྭགས་སླུ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱང་བྱིས་པ་མགུ་བར་བྱེད་ཀྱི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་འགོད་པའི་གཏམ་ནི་མིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའི་བརྗོད་པ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༌། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མདོ་སྡེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཐོག་ མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་མཚན་སོ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་ཡོད་པར་བརྗོད་དེ། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་དཀྲིས་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་ཤིང་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་བརྗོད་ན་སྙིང་པོ་སྨྲ་བ་འདི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་བ་ལགས། མི་སྟེགས་ཀྱང་རྟག་པ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཁྱབ་པ་མི་འཇིག་པ་ཞེས་བདག་ཏུ་སྨྲའོ་ཞེས་ཞུས་སོ། །དེའི་ལན་དུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བྱིས་པ་བདག་མེད་ལ་སྐྲག་པ་སྤང་བ་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྣང་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་སྟོན་པས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་སྨྲ་བ་དག་མི་འདྲ་སྟེ་འདི་ལ་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བར་ལྷུང་བའི་བསམ་པ་ཅན་རྣམས་རྣམ་ཐར་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་བསམ་དང་ལྡནཞིང་མྱུར་དུ་འཚང་རྒྱ་བར་གྱུར་ན་སྙམ་ནས་དེའི་དོན་དུ་སྙིང་པོ་སྟོན་པས། མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཟློག་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་བདག་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་མངས་སུ་དོགས་ནས་རྒྱས་པར་མ་དྲངས་སོ། །དེས་ནི་དགོངས་གཞི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་དགོས་པ་བདག་མེད་ལ་ སྐྲག་པ་སྤོང་བ་དང༌། བདག་སྨྲ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བདག་མེད་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་
Chinese
这表明了真实的意义。也就是说，对于前两个自性，以其自身的体性来说，存在与不存在，以及解释阿赖耶识的两种说法，以及通过“等等”所概括的，不存在外境和最终确定种姓的解释，这四种都以不了义的方式来解释。后面的这种说法是不了义的，从《总集经》中通过建立一乘来理解，考虑到这一点，前三种说法在《入行论》的根本释中，通过教证和理证两种方式来证明是不了义的，而在此处，通过教证来显示其不了义。在唯识宗中所说的，对于遮不遮外境的两种说法中，遮止外境的经典说外境显现存在与否等等，这就像给不同的病人施药，不是医生的随心所欲，而是必须根据病人的病情来决定一样。在唯识宗中所说的，也不是佛陀自身意愿的支配，而是受调伏者的意愿所支配，这在《楞伽经》中已经说过，因此很明显是不了义的。然后，同样地，世尊在经典中所说，关于如来藏的说法等等，在引用的最后，像这样，所有被唯识宗承认为了义的这种类型的经典，都被这个教证清楚地表明是不了义的。在此《入行论》的解释中，以如来藏被说成不了义为例，来说明唯识宗所说的也是不了义的，并且，这个教证指的是在《十地经》中，在思考缘起的时候，对作者的遮止进行解释。这不是没有道理的，在自释中说，以唯识宗所说的不了义为例，以如来藏被说成不了义的理由，来证明这种类型的经典被唯识宗承认为了义是不了义的，因此，这个教证说了两种说法中的一种，即在此处引用了《楞伽经》中如来藏是不了义的，并且一切经典的自性都包含在其中。遮止其他作者，是指在《十地经》中说“唯是心”的“是”字，被说成是不遮止外境的能知，而不是遮止外境，是不了义的能知。像这种类型的经典，就像之前在《解深密经》中所解释的那样，而不是如来藏显示不了义的经典被唯识宗认为是为了义的。
English
This clarifies the true meaning. That is to say, for the first two self-natures, in terms of their own characteristics, existence and non-existence, and the two explanations of the Alaya-vijnana, and what is summarized by "etc.", the explanation of the absence of external objects and the ultimate determination of lineage, these four are explained in a provisional way. The latter statement is provisional, and it is understood from the Samdhinirmocana Sutra by establishing the One Vehicle. Considering this, the first three statements in the root commentary of the Bodhisattvacharyavatara are proven to be provisional by both scriptural and logical proofs, but here, the provisional meaning is shown by scriptural proof. In what is said in the Mind-Only school, regarding the two statements of whether to negate or not negate external objects, the sutra that negates external objects says whether the appearance of external objects exists or not, etc. This is like giving medicine to different patients, which is not at the discretion of the doctor, but must be determined according to the patient's condition. What is said in the Mind-Only school is also not under the control of the Buddha's own intention, but is under the control of the trainees' intention, as stated in the Lankavatara Sutra, so it is clear that it is provisional. Then, similarly, what the Bhagavan said in the sutra, about the statement of the Tathagatagarbha, etc., at the end of the quotation, like this, all the sutras of this type that are accepted as definitive by the Mind-Only school are clearly shown by this scriptural proof to be provisional. In the commentary on the Bodhisattvacharyavatara, taking the Tathagatagarbha being said to be provisional as an example, it is explained that what is said in the Mind-Only school is also provisional, and this scriptural proof refers to the explanation of the prohibition of the agent when contemplating dependent origination in the Dashabhumika Sutra. This is not without reason, in the self-commentary it is said that taking the provisional meaning of what is said in the Mind-Only school as an example, the reason why the Tathagatagarbha is said to be provisional is used to prove that this type of sutra is accepted as definitive by the Mind-Only school as provisional, therefore, this scriptural proof says one of the two statements, that is, here the Lankavatara Sutra is quoted, in which the Tathagatagarbha is provisional, and the nature of all sutras is contained within it. The prohibition of other agents refers to the word "only" in the statement "only mind" in the Dashabhumika Sutra, which is said to be the knower that does not negate external objects, but not negating external objects, is the knower of the provisional meaning. Sutras of this type, like what was explained earlier in the Samdhinirmocana Sutra, are not the sutras that show the provisional meaning of the Tathagatagarbha being considered definitive by the Mind-Only school.
Chinese
不是这样的，对于这两者是没有争论的。自己的宗义是，引用了如来藏是就真实义而说的，以此证明了在密意解释中所示的阿赖耶识并非字面意思。对此，首先需要了解如来藏的显现并非字面意思。如《楞伽经》中说：‘经典是随众生的想法而宣说的，是颠倒的意义，不是唯一的真理。例如，海市蜃楼因无水而欺骗了渴求水的鹿，同样，所宣说的法也只是为了让孩童感到满足，而不是为了阐述圣者的智慧。’因此，佛陀教导说：‘你应该追随意义，不要执着于言辞。’大慧菩萨问道：‘世尊在经典中所说的如来藏，其自性是光明，从一开始就是清净的，具足三十二相，存在于一切众生的身体中。就像珍贵的宝珠被沾染污垢的布包裹一样，它被蕴、界、处之布包裹并被染污，如果说它是常、恒、不变的，那么宣说如来藏与外道的我论有什么区别呢？外道也说，我是常、无为、无德、遍在、不灭的。’佛陀回答说：‘诸佛为了使害怕无我的孩童舍弃恐惧，并引导那些执着于外道我论的人，因此在空性、无相、无愿等词语所指的法无我、无相的境界中，宣说如来藏，这与外道的我论不同。现在的和未来的菩萨不应执着于我。’佛陀为了使那些沉溺于我见之中的人，具备安住于三解脱门境界的意念，并迅速成佛，因此宣说如来藏。为了遣除外道的观点，应当使如来藏随顺于无我。’因为害怕繁琐，所以没有详细引用。因此，其密意是针对法无我的空性，其必要是舍弃对无我的恐惧，并逐渐引导那些执着于我论的人走向无我。
English
It is not so, there is no dispute about these two. The self-tradition is that the essence is spoken of as the definitive meaning, and it is proved by quoting that the basis shown in the commentary is not literal. To that end, it is necessary to first know that the manifestation of the essence is not literal. As it says in the Lankavatara Sutra: 'The sutras are taught according to the minds of sentient beings, which are misleading in meaning and not the only truth. For example, a mirage deceives a deer that craves water because there is no water, similarly, the Dharma that is taught only satisfies children, but is not a discourse that elaborates the wisdom of the noble ones.' Therefore, the Buddha taught, 'You should follow the meaning and not be attached to words.' Mahamati Bodhisattva asked, 'The Tathagatagarbha spoken of in the sutras by the Blessed One, its nature is luminosity, it is pure from the beginning, it possesses the thirty-two marks, and it exists within the bodies of all sentient beings. Just as a precious jewel is wrapped in a cloth stained with dirt, it is wrapped and stained by the cloth of the skandhas, dhatus, and ayatanas. If it is said to be permanent, constant, and immutable, then how is the teaching of the essence different from the self-theory of the heretics? The heretics also say that the self is permanent, unconditioned, without qualities, pervasive, and indestructible.' The Buddha replied, 'The Buddhas teach the Tathagatagarbha in the realm of emptiness, signlessness, wishlessness, etc., which refers to the non-self of phenomena and the absence of appearance, in order to dispel the fear of children who are afraid of non-self and to guide those who are attached to the self-theory of the heretics. This is different from the self-theory of the heretics. Present and future Bodhisattvas should not be attached to the self.' The Buddha taught the Tathagatagarbha for the sake of those who have fallen into self-view, so that they may possess the intention of abiding in the realm of the three doors of liberation and quickly attain enlightenment. In order to dispel the views of the heretics, the Tathagatagarbha should be made to conform to non-self.' Because of fear of prolixity, it was not quoted in detail. Therefore, its intention is directed towards the emptiness of the non-self of phenomena, and its necessity is to abandon the fear of non-self and to gradually guide those who are attached to the self-theory towards non-self.