Tibetan
རྣམ་དག་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་བརྗོད་པ་ཡིན། ཞེས་དང༌། དེའི་འགྲེལ་པ་ལས། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ནི་རྣམ་པར་དག་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསལ་བར་ གསུངས་སོ། །ཡེ་ཤེས་གཉིས་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་དག་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ལུགས་འདིས་ཡེ་ཤེས་དེ་རང་རིག་ཏུ་བཞེད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་གང་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་དགོངས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བའི་དོན་དམ་ནི་འདུས་མ་བྱས་དང་དེ་འདྲ་བའི་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་འདི་པ་ལ་མི་འགལ་ལོ། །ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། གཟུང་དང་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བའི། རྣམ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད། །བློ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་དུ་གྲགས། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཚུལ་སྔ་མ་ལ་དགོངས་སོ། །དབུ་མ་བའི་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་ནས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་རྩོད་པ་ན་གཞན་དབང་ཡོད་མེད་ལ་རྩོད་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་མིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་བས་དོན་དམ་པ་དེ་གཉིས་ལེགས་པར་ཕྱེད་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་དུ་ནི་དོན་དམ་པའི་རྣམ་གཞག་ཕྱི་མའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་མང་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཚུལ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། རྒྱུ་མཚན་དང་རྣམ་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཕྱིར་དང་གདགས་པའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པའི་ དང་པོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས། རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་ལ་དོན་དམ་དུ་བཤད་པའི་ཟླས་དྲངས་པ་ན་གང་ལ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀུན་ནས་སློང་བའི་དོན་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བཞག་སྟེ་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མིང་དང་བརྡའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་མཚན་མའི་གཞིར་གྱུར་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུན་མཚན་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ལ་བཤད་དོ། །རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལ་དགོངས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་པོ་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་དོན་དམ
Chinese
行境清净有两种，说是唯一。以及，其注释中说：说是圆成实性，其他自性不是清净的两种智慧的境。如是明显宣说。两种智慧是使两种障碍清净的智慧。此派认为该智慧是自证，如果认为智慧也变成境，那么，考虑到依靠何境而证悟真如之义的那个境，则没有过失。因此，那样的胜义谛不是无为法，虽然没有成立那样的胜义谛，但安立为不是由名言所安立的，以自相而住的胜义谛，这与此派不相违。于《智慧心要总集》中说：从所取和能取中解脱的，有清净识的意义。是超越智慧海的，瑜伽行派的论典中著名。所说也是指以前的胜义谛存在的方式。中观派的诸多论典中，与瑜伽行派辩论时，对于他性有无的辩论，也不是以名言的立场而作，而是以胜义谛的有无而辩论，因此必须善加区分那两个胜义谛。论师兄弟的论典中，对于胜义谛的安立，多依赖于后者的方面。最初的两种自性以世俗存在的方式是：于《摄类学》中说：理由和分别念是世俗存在的理由是：由于发起一切烦恼和是假立的基础的缘故。所说的第一个是：于《解深密经》中说：如果以清净的所缘作为胜义谛所说之例来引导，则安立为以所缘而发起一切烦恼之义，是世俗存在，与《总集》相符。第二个是：以名称和术语的名言所假立的自性，以及成为施设名言的相之基础，故称为名言存在。常法是指成为言说的处所的事物。于《辨中边论》中也说：考虑到世间人的意识是错乱的境，以及超世间智慧的境，而说这两种谛，即世俗谛和胜义谛。
English
There are two kinds of pure conduct, and it is said to be the only one. And, in its commentary, it says: It is said to be the nature of perfect accomplishment, and the other nature is not the object of the two kinds of pure wisdom. It is clearly stated as such. The two wisdoms are the wisdom that purifies the two obscurations. This school believes that this wisdom is self-awareness, and if it is thought that wisdom also becomes an object, then there is no fault in considering the object by relying on which the meaning of suchness is realized. Therefore, such ultimate truth is not unconditioned, and although such ultimate truth is not established, it is not established by convention, but by its own characteristics, and this does not contradict this school. In the Essence of Wisdom, it is said: "Liberated from the grasped and the grasper, there is the meaning of pure consciousness. It is known in the treatises of the Yogacara school, which has gone beyond the ocean of intelligence." What is said also refers to the previous way of existence of ultimate truth. In many Madhyamaka treatises, when arguing with the Yogacara school, the argument about the existence or non-existence of other-dependence is not made from the standpoint of convention, but from the existence or non-existence of ultimate truth, so those two ultimate truths must be clearly distinguished. In the treatises of the master brothers, the establishment of ultimate truth often relies on the latter aspect. The way in which the first two natures exist conventionally is: In the Compendium, it is said: "The reason and the conceptualization are the reasons for conventional existence: because they arouse all afflictions and are the basis of imputation." The first of these is: In the Explanation of Intent, it is said: "If the pure object of focus is led as an example of what is said to be ultimate truth, then it is established as conventionally existent by the meaning of arousing all afflictions by what is focused on, which is in accordance with the Compendium." The second is: The nature imputed by the names and terms of convention, and because it becomes the basis of the characteristics of applying convention, it is called conventional existence. Constant characteristics refer to things that have become the place of expression. In the Discrimination of the Middle and the Extremes, it is also said: "Considering that the consciousness of worldly people is the object of delusion, and the object of transcendental wisdom, these two truths are said to be conventional truth and ultimate truth."
Tibetan
་པའི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །བརྗོད་པ་ནི་ཀུན་རྗོབ་ཡིན་པས་དེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་བདེན་པ་ནི་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་བརྗོད་པ་འཇུག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྐང་པ་གཉིས་རྒལ་བར་བྱ་བའི་འབབ་སྟེགས་ལ་རྐང་པའི་འབབ་སྟེགས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། །ཀོ་གྲུས་རྒལ་བར་བྱ་བའི་འབབ་སྟེགས་ལ་ཀོ་གྲུའི་འབབ་སྟེགས་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བསྡུ་བ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་གསུངས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཇོག་བའི་རྒྱུན་མཚན་སྔ་མ་གཉིས་མེད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་ཀར་ཡོད་པར་གསུངས་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཞིའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སློང་བའི་དམིགས་པ་བྱེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོ་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས། ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས། ལས་དང་རྣམ་སྨིན་ཡོད་ལ་བྱེད་པ་པོ་ནི་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སུངས་པ་དེ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ན་ནི་དེར་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པས་དེ་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེས་བརྩད་པའི་ལན་དུ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གང་ཡིན་ཤེས་ན་དེ་ལས་དེ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ཤེས་པས་དེ་གཉིས་གང་ཡིན་དྲིས་པ་ན། མིང་དང་བརྗོད་པ་དང་གདགས་པ་དང་ཐ་སྙད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ལས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཉིས་མིང་དུ་ཡང་ཡོད། རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་ཡོད་དུ་རྟག་ལ་རག་གོ །ཞེས་གསུངས་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཚུལ་ནི་ཕྱི་མ་ལྟར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀར་ཡོད་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །དོན་དམ་དར་ཡོད་པར་འདོད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མི་འདོད་པས་འདི་བ་ལ་མི་འགལ་ ལོ། །གང་ཟག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་རྫས་སུ་མེད། ལས་དང་རྣམ་སྨིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཅིང་རྫས་སུ་ཡང་ཡོད་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་འཇོག་ཚུལ་གཉིས་པའི་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་དང་དེ་གཉིས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྤྱིའི
Chinese
的谛实。所说是世俗，因此由它所领会的谛实是世俗的谛实，即言说所适用的对象。例如，为了用脚跨越的台阶称为脚的台阶，为了用船跨越的台阶称为船的台阶。如是说。总集经中说：如实证悟的等持的圣者智慧，是胜义谛中存在的，是指没有安立为世俗谛存在的先前两个理由。其后得的智慧，则说是世俗谛和胜义谛二者都存在。从缘于名言之相的角度来说，说是名言中存在。作为安立名言的基础之相，以及作为引发一切烦恼的对境，因此世俗谛中存在，与以自性成立的胜义谛中存在并不相违。释量论中说：声闻部说，胜义谛是空性，业和异熟是存在的，但作者是不可见的。如果那是胜义谛，那么一切法怎么会无自性呢？如果是世俗谛，那么那里有作者，因此那不可见。当被质问如何说时，回答说，如果知道哪个是世俗谛和胜义谛，那么就知道它们二者存在于哪个之中，因此询问哪个是它们二者。如果回答说，名称、言说、安立和名言是世俗谛，而诸法的自性是胜义谛。那么，如果是那样，业和异熟二者既存在于名称中，也存在于自性中，因此它们二者如何存在取决于你如何认为。如是说，胜义谛中存在的道理如前者，世俗谛中存在的道理如后者，这是说它们二者都存在的意思。虽然认为胜义谛中存在，但胜义谛中一切法都无自性，因为不按字面意思理解，所以这与前者并不相违。 补特伽罗在世俗谛中存在，但不是实有。业和异熟在世俗谛中存在，并且也是实有，并且是世间知识的对境，因此第二种安立方式的胜义谛中不存在，并且它们二者不是超世间知识的对境，因为它们的对境是不可言说的总的。
English
The truth of. What is said is conventional, so the truth to be understood by it is the conventional truth, that is, what the expression applies to. For example, a step to be crossed by foot is called a foot step, and a step to be crossed by boat is called a boat step. Thus it is said. In the Compendium, it is said that the noble wisdom of equanimity that realizes suchness exists in the ultimate sense, and it refers to the absence of the first two reasons for establishing it as existing in the conventional sense. The wisdom attained after that is said to exist in both the conventional and ultimate senses. From the point of view of focusing on the characteristics of terminology, it is said to exist in terminology. Since it has become the basis for applying terminology and is the object that arouses all defilements, its existence in the conventional sense does not contradict its existence in the ultimate sense, which is established by its own characteristics. In the Explanation of Reasoning, it is said: The Hearer Sect says that in the ultimate truth, emptiness, karma and its maturation exist, but the agent is not visible. If that is the ultimate truth, then how can all phenomena be without self-nature? If it is conventional, then there is an agent there, so it is not visible. When asked how to say it, the answer is that if you know which is the conventional truth and which is the ultimate truth, then you know in which of the two it exists, so ask which of the two it is. If the answer is that names, expressions, designations, and terminologies are conventional truths, and the self-nature of all phenomena is the ultimate truth. Then, if that is the case, both karma and its maturation exist in name and also in self-nature, so how the two exist depends on how you think. Thus it is said that the way of existing in the ultimate truth is like the former, and the way of existing in the conventional truth is like the latter, which means that both of them exist. Although it is believed that it exists in the ultimate truth, it is said that all phenomena are without self-nature in the ultimate truth, because it is not understood literally, so this does not contradict the former. A person exists in the conventional truth, but is not substantial. Karma and its maturation exist in the conventional truth and are also substantial, and are the objects of worldly knowledge, so they do not exist in the ultimate truth of the second way of establishment, and the two are not the objects of transcendental knowledge, because their object is the inexpressible general.