Tibetan
་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང༌། ཐེག་ཆེན་པ་ཁ་ཅིག་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་སྔར་གྱི་ཀླན་ཀར་འཇུག་པར་རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས་བཤད་པ་འདི་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །དབུས་མཐའ་ལས། བཏགས་པ་དང་ནི་ཤེས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་བརྗོད་པར་རགས་པ་ཡིན། ཞེས་རགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བཏགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་ཤེས་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་བརྗོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་གསུམ་དུ་མཛད་ནས། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དང་སྦྱར་བའི་ཕྱི་མ་ནི་མདོ་གཞན་ལས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་འཆད་པ་ལ་ཤེས་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་གི་རྫས་བཏགས་དང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཚུལ་དང་གྲུབ་འཐའ་གཅིག་གི་ཡང་དེ་དག་གི་འཇོག་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཞིབ་བར་ཕྱེད་ན་གྲུབ་མཐའ་གལ་ཅན་རྣམས་ལེགས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་ཤིང༌། དངོས་པོར་སྨྲ་བས་བཏགས་ཡོད་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ པར་ཁས་བླངས་པ་མང་པོ་དབུ་མ་བས་དེ་དག་ལ་དོན་དམ་པར་མེད་པར་སྒྲུབ་དགོས་པ་རྣམས་ཤེས་པར་གྱུར་ལ། གཞན་དུ་ན་གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་གི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ལ་དགའ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་རྒྱན་ལས། རང་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ། །མེད་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། མི་གནས་ཕྱིར་དང་འཛིན་བཞིན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་འདོད། ཅེས་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་བྱིས་པས་ཞེན་པ་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་པར་བཤད་དོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་ནི། །དེ་གཉིས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་ལ་དགོངས་ནས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་པར་བཤད་དོ། །ཆོས་རྣམས་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པས་རང་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ། །འདིའི་དོན་ནིརང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་དབུ་མ་སྣང་བར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ཆོས་གང་འགགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཆོས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་སྐྱེ་བས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ། །སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དུས་གཉིས་པར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ། །མདོར་ན་མྱུ་གུ་མ་འོངས་པ་རང་གི་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་ཞིང་མྱུ་གུ་འདས་པ་བསྐྱར་ནས་མྱུ་གུའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་སྐྱེ་ལ་མྱུ་གུ་ད་ལྟར་བ་རང་གྲུབ་པའི་དུས་
Chinese
是故说为自性之故。有些大乘行者说，一切法皆无自性，唯有世俗。如是说者，前之责难亦可适用，此于《释量论》中已详述之。于《中边分别论》中云：假立与了知，如是言说粗。如是，粗分之彼，于世俗谛中，有假立之世俗，了知之世俗，言说之世俗，共三者。与三自性结合之后者，需知，于其他经中，为解释如是真如等存在于世俗中之意。如是，若能详察上下部派于名言、世俗、胜义之安立，及一部派中，彼等安立方式之不同，则能善定重要之宗义。且能知晓，说有实事者，多已承诺假有及世俗有，然中观者需成立彼等于胜义中无。否则，仅徒喜于分别上下部派之差别而已。三者有二，即《经庄严论》中所说之理，及《中边分别论》中所说之理。初者，即《庄严论》中云：自与自性中，无故于自性，不住故及执，彼无故说无自性。如是，是就三种有为之相，及如孩童所执着之自性无而说为无自性。于《摄类学》中，是就彼二者及无自性三者而说为极广之无自性。诸法依缘起故，无自性故，是为无自性。此之义为，如于《中观光明释》中所说，无自性生。任何已灭之法，亦不再生为彼法之自性，故无自性。已生而未灭者，以是刹那性故，于自性中，不住于第二时，故无自性。总而言之，未来之芽，不由自主而生，已灭之芽，亦不再生为芽之自性，现在之芽，于自成之时
English
Therefore, it is said to be because of its own nature. Some Mahayana practitioners say that all dharmas have no self-nature, but only exist conventionally. Those who say this can also apply the previous criticisms, which have been described in detail in the Commentary on Valid Cognition. In the Differentiation of the Middle and Extremes, it is said: Imputation and knowing, as well as speech, are coarse. Thus, the coarse division of that, in the conventional truth, there are the imputation of convention, the knowing of convention, and the speech of convention, a total of three. The latter, combined with the three self-natures, needs to be known in order to explain the meaning of suchness, etc., existing in the conventional in other sutras. Thus, if one can carefully examine the establishment of names, conventions, and ultimate meanings in the upper and lower schools, and the differences in the ways of establishing them in one school, then one can well determine the important tenets. And one can know that those who say that there are real things have mostly promised the existence of the imputed and the conventional, but the Madhyamikas need to establish that they do not exist in the ultimate meaning. Otherwise, it is only a pleasure to distinguish the differences between the upper and lower schools. There are two of the three, namely the reason stated in the Ornament of the Sutras and the reason stated in the Differentiation of the Middle and Extremes. The former is, as stated in the Ornament: Because there is no self and self-nature, therefore in self-nature, because it does not abide and is grasped, because it is not there, it is said to be without self-nature. Thus, it is said to be without self-nature in terms of the three characteristics of conditioned things and the self-naturelessness as grasped by children. In the Compendium of Topics, it is said to be without self-nature from the very broadness in terms of those two and the three self-naturelessnesses. Because all dharmas depend on conditions, and because there is no self, therefore there is no self-nature. The meaning of this is, as stated in the Madhyamika Illumination, there is no self-nature birth. Any dharma that has ceased will no longer be born as the self-nature of that dharma, so there is no self-nature. Those that have been born but have not ceased, because they are momentary, do not abide in the second time in their own self-nature, so there is no self-nature. In short, the future sprout does not arise independently, and the past sprout does not arise again as the self-nature of the sprout, and the present sprout, at the time of its self-completion
Tibetan
གཉིས་པར་མི་སྡོད་པས་དུས་གསུམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ མེད་པར་བཤད་ཅེས་པའོ། །བྱིས་པས་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་གམ་ཀུན་བརྟགས་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་ཞེན་པ་ལྟར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་བཤད་དོ། །གཞན་ནི་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ལྟར་མ་སྐྱེས་ལ་མ་སྐྱེ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མ་འགགས་ཞེས་སོགས་སྔ་མ་སྔ་མ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འགྲུབ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས། ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་ཡིན་པས། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མེད་པ་ཡིན། སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་གཟོད་ནས་ཞི། །རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་གྲུབ། ཅེས་གསུངས་ཏེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་། ཐོག་མ་དང་ནི་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་རང་དང་གཞན་དུ་འགྱུར། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཁྱད་པར་ལ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པར་བཤད། ཅེས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་ཅེས་གསུངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མེད་ཚུལ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཐོག་མ་ནི་འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ནི་སྔ་མ་སྟེ་ཆོས་གང་སྔར་སྐྱེས་པ་དེ་དག་སླར་དེའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བ་དང་གཞན་ནི་ཕྱི་མ་སྟེ་སྔོན་མེད་པའི་རྣམ་པར་མི་སྐྱེ་བ་ལ་འགྲེལ་པས་བཤད་དོ། །དེའི་དོན་ནི་འཁོར་བ་ན་སྔོན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་མི་སྐྱེ་བ་དང་སྔར་འགགས་པ་དང་རིགས་མཐུན་པ་སྐྱེ་བས་ཆོས་སྔོན་མེད་པ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་དབུ་མ་སྣང་བར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །རང་མཚན་ནི་ཀུན་བརྟགས་ལ་སྟེ་དེ་ལ་ནམ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །རང་མི་སྐྱེ་ བ་ནི་གཞན་དབང་ལའོ། །གཞན་འགྱུར་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ལའོ། །ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་བ་ནི་ཟད་པ་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་ལའོ། །ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ལུགས་དང་སྐྱེ་བ་མེད་ཚུལ་འདི་བཞིན་འཆད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དང་འདུས་བྱས་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བཤད་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མི་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །དེ་ལ་དུས་གསུམ་གི་ཆོས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཚུལ་གྱི་ད་ལྟར་བ་མ་གཏོགས་པ་དང༌། བྱིས་པས་ཞེན་པ་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཚུལ་སྔ་མ་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉི་ག་དང་ཐུན་མོང་བའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་སྐྱེས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་གནས་པའི་བྱ་བ་དང་དེའི་འོག་ཏུ་འཇིག་པའི་བྱ་བ་འཇུག་པར་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གཞན་དབང་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་གསུངས་ཤིང༌། །རྒྱན་ལས་ཀྱང
Chinese
第二，不住于三时之法，说为无自性。如孩童执著净乐常我，或如遍计所执之相异处，以无此等自性故，世亲（དབྱིག་གཉེན་）说为无自性。他者，即执著能取所取为异体。如是无自性，如是不生，以不生故，如是不灭等，以前前为因，后后成立，即彼（经）中说：以后后为所依，自性即是无。不生亦不灭，本来即寂静，自性即涅槃，是成立。如是已说竟。又，最初及彼性，异性，自之相，于自及于他转变，于一切烦恼及差别，说于不生法而安忍。如是说得于不生法之安忍，说诸法之不生之理。其中，最初者，轮回无始生。彼性者，前者，谓何法先已生，彼等复生为彼之体性。异者，后者，谓不生为先未有之相，释中如是说。其义者，轮回中不生先未有之有情，及生先已灭者与同类，如是犹如于不生先未有之法，于中观光明中说者。自相者，于遍计所执，于彼，任何时亦无生。自不生者，于依他起。他转变之不生者，于圆成实。烦恼不生者，于得尽智者。于差别不生者，于佛之法身。如是宣说无自性之理及不生之理者，是说一切法于胜义中自性空，及有为法于胜义中无生，是不欲如言而解之宗派。其中，于三时之法无自性之理，除现在外，及如孩童所执之无自性之理，前者是与二声闻部共同。分别说部，则主张于已生之后，有住之作用，及其后有灭之作用生起。若于解深密经中，说依他如幻，及于庄严经论中亦
English
Secondly, it is said that not abiding in the three times of dharmas is to explain them as being without inherent existence. Just as children are attached to purity, happiness, permanence, and self, or as the characteristics of the imputed nature are attached to other things, Dignāga explained that there is no inherent existence because there is no such inherent existence. The other is the attachment to the object and subject as different entities. Just as there is no inherent existence, so there is no birth, and because there is no birth, there is no cessation, etc. The former is the cause of the latter, and the latter is established. Therefore, it is said in the same (sutra): Because the latter is the basis of the latter, inherent existence is non-existent. There is no birth and no cessation, and it is inherently peaceful. Inherent nature is nirvana, which is established. This has already been explained. Furthermore, the beginning and the suchness, otherness, one's own characteristics, change in oneself and in others, in all afflictions and distinctions, are explained as tolerance of the unborn dharma. Thus, it is said that tolerance of the unborn dharma is attained, and the manner in which all dharmas are unborn is explained. Among them, the beginning is that samsara has no beginning. Suchness is the former, that is, whatever dharma was born earlier, those are born again as their own nature. Otherness is the latter, that is, it is not born in a form that did not exist before, as explained in the commentary. Its meaning is that in samsara, sentient beings that did not exist before are not born, and those that have ceased before are born with the same nature. Thus, just as it is said in the Madhyamaka-aloka that dharmas that did not exist before are not born. Self-characteristic is the imputed nature, and there is never any birth in it. Self-unborn is the dependent nature. The unborn of other transformation is the perfectly established nature. The unborn of afflictions is the one who has attained the knowledge of exhaustion. The unborn in distinction is the dharmakaya of the Buddha. Explaining the manner of non-inherent existence and the manner of non-birth in this way is to say that all dharmas are empty of inherent existence in the ultimate sense, and that conditioned things are unborn in the ultimate sense, which is the doctrine of not wanting to interpret it literally. Among them, the manner of non-inherent existence in the dharmas of the three times, except for the present, and the manner of non-inherent existence as children are attached to, the former is common to both Śrāvakayāna schools. The Vaibhāṣika school asserts that after something has been born, the action of abiding occurs, and after that, the action of destruction arises. If in the Saṃdhinirmocana Sūtra, it is said that the dependent is like an illusion, and also in the Ornament of the Mahāyāna Sūtras,