Tibetan
་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ཕན་ཚུན་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ཆོས་དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདུས་བྱས་ཡིན་ན་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། ཞེས་འདུས་བྱས་ཡིན་ན་དོན་དམ་མིན་བར་གསུངས་པ་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས། དམ་པའི་དོན་ནི་གཅིག་བུའོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་དེའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ཕུར་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ཡོད་མིན་མེད་མིན་དེ་བཞིན་མིན་གཞན་མིན། སྐྱེ་དང་འཇིག་མེད་འབྲི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འཕེལ་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་དག་པའང་མེད། །རྣམ་པར་དག་འགྱུར་དེ་ནི་དོན་དམ་མཚན། ཞེས་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་དུ་གསུངས་བའི་སྐབས་སུ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པར་བཤད་ཅིང་ འགྲེལ་པར་ཡང་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་ལ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་མིན་པར་གསུངས་པ་དང༌། བསྡུ་བ་ལས་ཀྱང༌། རྒྱུ་མཚན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་བརྗོད་པར་བྱའམ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ཞེས་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའམ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་འགལ་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་འཇོག་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཡོད་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང༌། དེའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ལ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བཞག་པ་སྟེ། མདོ་ལས་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་མང་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་དབུ་མ་པ་དང་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་བ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དོན་དམ་པ་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་རྩོད་བའི་གཞིར་གྱུར་པའོ། །དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྔར་བཤད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ལ་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་མ་གཉིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པས་བྱང་ས་དང་བསྡུ
Chinese
正如八正道各自的体性不同一样，如果这些法的真如胜义，即法无我也体性各异，那么真如胜义的法无我也将是有因的。如果是有因所生，那就会变成有为法。如果是有为法，那就不会是胜义谛了。如经中所说，有为法不是胜义谛。中边论中说：胜义谛是唯一的。其注释中也说：胜义谛的真如是完全成立的，应知其自性是唯一的。经庄严论中也说：非有非无非如是非异，无生无灭不损也不增，无有增长亦无清净性，清净转变是为胜义相。在宣说胜义谛具有五种体性时，说其无生无灭， 注释中也说，不是以遍计所执和依他起的体性而有，也不是以圆成实的体性而无。摄集中也说：原因是在名言中存在而说的，还是在胜义中存在而说的呢？回答说，是在名言中存在而说的。又问：分别是在名言中存在而说的，还是在胜义中存在而说的呢？回答说，是在名言中存在而说的。这些说法如何不相违背呢？将要解释如何不相违背：像这样，在名言和胜义中存在有两种安立方式。第一种是：以名言的势力安立的存在，叫做名言中存在；不是以它的势力安立，而是以自己的体性而存在，叫做胜义中存在。如经中多次说：这也是以世间的名言势力而说的，但胜义中则不是。这是中观派和自他宗派中主张实有者，争论胜义和名言中存在与否的基础。如果按照这个来理解，那么先前所说的第一种自性是在名言中存在，而在胜义中不存在；最后两种自性是在胜义中存在，而在名言中不存在，因此与瑜伽师地论和摄集论
English
Just as the eightfold noble path has different characteristics from each other, if the suchness of these dharmas, the ultimate truth, the selflessness of dharmas, also has different characteristics, then the suchness, the ultimate truth, the selflessness of dharmas, will also be with cause. If it is born from cause, then it will become conditioned. If it is conditioned, then it will not be the ultimate truth. As it is said in the scriptures, conditioned phenomena are not the ultimate truth. The Middle Way Treatise says: The ultimate meaning is unique. Its commentary also says: The ultimate truth is completely established, and its nature should be known as unique. The Ornament of the Sutras also says: Neither existent nor nonexistent, neither thus nor other, without arising or ceasing, neither decreasing nor increasing, without increase and without purity, the transformation of purity is the characteristic of the ultimate truth. When explaining that the ultimate truth has five characteristics, it is said that it is without arising or ceasing. The commentary also says that it is not existent by the nature of imputation and dependence, nor is it nonexistent by the nature of perfect establishment. The Compendium also says: Is the cause said to exist in conventional truth or in ultimate truth? The answer is, it is said to exist in conventional truth. Again, is discrimination said to exist in conventional truth or in ultimate truth? The answer is, it is said to exist in conventional truth. How are these statements not contradictory? It will be explained how they are not contradictory: In this way, there are two ways of establishing existence in conventional and ultimate truth. The first is: existence established by the power of convention is called existence in convention; existence not established by its power but by its own nature is called existence in ultimate truth. As the scriptures say many times: This is also said by the power of worldly convention, but not in ultimate truth. This is the basis for the Madhyamikas and other schools that assert substantial existence to argue about whether existence or non-existence exists in ultimate and conventional truth. If understood in this way, then the first nature mentioned earlier exists in conventional truth but not in ultimate truth; the last two natures exist in ultimate truth but not in conventional truth, therefore, it is consistent with the Yogacarabhumi-sastra and the Compendium.
Tibetan
་བ་ལས་སྔར་ལྟར་ གསུངས་ཤིང༌། ཡང་བསྡུ་པ་ལས། མངོན་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གོམས་པའི་མིང་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གང་གིས་ཡོད་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་དེས་རྫས་དང་དོན་དམ་པར་གཉིས་ཀར་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་དེས་ཀུན་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཏགས་པ་ལས་ཡོད་བ་ཡིན་པར་རིག་བར་བྱའོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གོམས་པ་རྣམ་པར་བསལ་བའི་མིང་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གང་གིས་ཡོད་པ་དེ་ནི། རྫས་དང་དོན་དམ་པ་གཉི་གར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །རྫས་བཏགས་ཀྱང་བསྡུ་བ་ལས། གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་མི་རྟེན་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མདོར་ན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་ལྟོས་ཤིང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མདོར་ན་བཏགས་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གམ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་ པ་དེའི་དཔེར་མཛད་དོ། ཆོས་གཞན་བཟུང་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་ལྟོས་ནས་གཟུང་དགོས་པའི་བཏགས་ཡོད་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་མ་བཞག་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱང་ལུགས་འདི་ལ་མི་འགལ་པས་ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས་ལྟ་བུ་བཏགས་ཡོད་དུ་གསུངས་ཀྱང་སྔར་བཤད་བའི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མི་འགལ་གྱི། མིང་དང་རྟོག་པས་གཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་དང་ནི་འགལ་ལོ། །འཇོག་ཚུལ་གཉིས་པ་ལྟར་ན་དབུས་མཐའ་ལས། དོན་དང་ཐོབ་དང་སྒྲུབ་པ་ནི། །དོན་དམ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། ཅེས་གསུངས་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་དོན་དོན་དམ་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དམ་པ་ནི་ཟག་མེད་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱས་ནས་དེའི་དོན་ཏེ། ཡུལ་ཡིན་པས་དམ་པའི་དོན་ནམ་དོན་དམ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་བདག་མེད་བའི་དོན་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པའི་དོན་དམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་གཅིག་པུ་ཡིན་བས་དེ་ལྟར་གསུངས་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས།
Chinese
如前所说。 又，在《摄类学》中说：对于完全熟悉言语，安住于名言的，识的对境，色等名言的物体，以色等的自性而存在，那个自性，在胜义和实义上都是不存在的。因此，色等名言的法，其自性不是存在的，由此所遍计的，要知道那是假立而存在的。对于完全熟悉言语，遣除了分别的，名言的识的对境，色等名言的物体，以不可言说的自性而存在，那个，在实义和胜义上，也要知道是那样存在的。也这样说了。关于实有和假有，《摄类学》中说：任何事物，不观待其他的，不依赖其他的，而安立自己的体性，总的来说，要知道那是实有的。任何事物，观待其他的，依赖其他的，而安立自己的体性，总的来说，要知道那是假有的，不是实有的。以蕴为基础假立为我或者有情，作为例子。不观待其他法而不可取，观待而必须取，假有和不依名言的势力而安立，以自己的体性而成立的二者，在这个理路上不相违背，所以，虽然说如阿赖耶识的习气是假有，但是和之前所说的胜义有不相违背。和以名言和分别假立的假有是相违背的。按照第二种安立的方式，在《中边分别论》中说：义和获得与及成，是胜义三种相。在那个论的解释中说：胜义的义是真如，因为是殊胜智慧的义。殊胜是指无漏的等持的智慧，作为那个的义，是境，所以说是殊胜的义或者胜义，这是无我的义，是真如，那是极清净的对境的胜义。在那里，因为没有自性异性二者的圆成实性是唯一的，所以那样说。在《中边分别论》中说：
English
As previously stated. Furthermore, in the Compendium, it says: For those who are fully accustomed to language, abiding in names, the object of consciousness, objects with names such as form, existing with the nature of form, that nature does not exist in either the ultimate or true sense. Therefore, the nature of those phenomena with names such as form is not existent, and whatever is imputed by it should be understood as existing by imputation. For those who are fully accustomed to language, having eliminated distinctions, the object of consciousness with names, objects with names such as form, existing with an inexpressible nature, that should be understood as existing in the same way in both the true and ultimate senses. This is also stated. Regarding substantial and imputed existence, the Compendium states: Whatever it may be, not depending on others, and establishing its own characteristics without relying on others, in short, it should be understood as substantially existent. Whatever it may be, depending on others, and establishing its own characteristics by relying on others, in short, it should be understood as imputedly existent, not substantially existent. The example given is the imputation of self or sentient being based on the aggregates. That which cannot be apprehended without depending on other phenomena, and that which must be apprehended by depending on them, the imputed existence, and that which is not established by the power of convention but is established by its own characteristics, these two are not contradictory in this system. Therefore, although the habitual tendencies of the alaya-vijnana are said to be imputedly existent, they do not contradict the ultimately existent as previously explained. However, they do contradict the imputedly existent that is imputed by names and concepts. According to the second way of establishing it, the Madhyantavibhaga states: Meaning, attainment, and accomplishment are considered to be the three aspects of the ultimate. In the commentary on that, it says: The ultimate meaning is suchness, because it is the meaning of supreme wisdom. Supreme refers to the wisdom of uncontaminated equipoise, and as its meaning, it is the object, so it is called the supreme meaning or ultimate meaning. This is the meaning of selflessness, which is suchness, and that is also the ultimate of the completely pure object. There, because the perfectly established nature without the two of self-nature and other-nature is unique, it is said that way. In the Madhyantavibhaga, it says: