Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༡ ནས་ ༦༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༡ ནས་ ༦༠༠ བར། པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བཟུང་ངོ་། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དེ་གང་ཞེ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །གང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་སྙམ་པ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཁོ་ནས་ཞེས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གོང་དུ་མོས་པ་ལ་གསུངས་ནས་ཁོ་ནས་ཞེས་པས་ནི་གཞན་གཅོད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི་ཀུན་བརྟགས་ཁོ་ནའི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ཉིད་གོང་མས་བཤད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་པ་ནས་དེ་ཉིད་ཅེས་པའི་བར་གྱིས་གཞན་དབང་སྟོང་གཞིར་བསྟན་ནས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་ཅེས་པས་དེ་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ལ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས། མདོ་འདིས་སྟོང་ཚུལ་བསྟན་པ་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་བ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ཡང་འགལ་བའོ། །སྟོང་ལུགས་ཀྱང་ས་ཕྱོགས་བུམ་པས་སྟོང་བ་ལྟར་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་པ་བཀག་པ་མིན་གྱི་གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་པ་ལྟར་གཞན་དབང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་པས་སྟོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མདོ་ལས། དེ་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེར་ཡོང་སུ་མ་གྲུབ་ཅིང༌། ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་གིས་སྟོང་བའི་ཀུན་བརྟགས་ནིམདོ་འདིའི་ཀུན་བརྟགས་ངོས་བཟུང་བའི་སྐབས་གཉིས་ཀར་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་ཀུན་བརྟགས་གཞན་མ་གསུངས་པའི་རྒྱུན་མཚན་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟར་གཟུགས་ ཕུང་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་བཞི་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང་ཟས་བཞི་དང་ཁམས་དྲུག་དང་བཅོ་བརྒྱད་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་གསུམ་གསུམ་སྦྱར་བར་གསུགས་སོ། །སྡུག་བདེན་ལ་ནི་གདགས་གཞི་སྔར་བཞིན་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའོ་ཞེས་ངོ་བོ་དང་སྡུག་བདེན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་མིང་དང་བརྡས་བཞག་པ་ཀུན་བརྟགས་དང༌། གཞན་དབང་སྔར་བཞིན་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱང་སྔར་དང་འདྲ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཁོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ལྷག་མ་ལ་ཡང་སྦྱོར་རོ། །བྱང་ཕྱོགས་སྡེ་ཚན་བདུན་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ་གདགས་གཞི་སྔར་བཞིན་ལ་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་ངོ་བོ་དང་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་སོགས་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེའི་འོ་ཞེས་ཁྱད་པར་
Chinese
纸页 501 至 600。 纸页 501 至 600。 将此翻译视为完成。所谓的法的无我，即是无自性，其意义即是“仅此而已”。如果有人认为何者无自性？所谓“自性仅此而已”，是指在先前所说的遍计所执的自性之上，以“仅此”来断除其他，并非指其他二者的自性不存在，而是指仅遍计所执的自性不存在，并将其视为圆成实。先前所说的“从分别”至“仅此而已”，是指将依他起显示为空性的基础，而“未成立遍计所执的体性”则清楚地表明，遍计所执的空性即是圆成实。因此，认为此经所说的空性是究竟意义，以及认为以最后的自性与最初的自性二者为空性即是圆成实，二者是相违的。所谓的空性，并非像场所空无瓶子一样，否定了在其他地方存在，而是像人无有实体一样，依他起是空无遍计所执的体性而成立的。因此，经中说：“彼遍计所执的体性，完全不成立。”以何为空性的遍计所执呢？此经在两次确定遍计所执时，都没有提到除了仅是名言和差别之外的其他遍计所执，其原因将在后面解释。如是，如同将三相应用于色蕴一样，其余四蕴、十二处、十二缘起、四食、六界和十八界，也应一一应用这三种体性。对于苦谛，所依如前，以“痛苦的真谛”作为体性，以及以名言和术语特别设定的“完全了知苦谛”作为遍计所执。依他起如前，圆成实也与先前相同，说“自性仅此而已，无有自性”。同样，其余的真谛也应如此应用。对于三十七道品，也应如此应用，所依如前，以“正确的禅定”作为体性，以及先前所说的与其不相符之处和对治等，以“彼之”作为差别。
English
Pages 501 to 600. Pages 501 to 600. Consider this translation as complete. The selflessness of phenomena, which is the absence of inherent existence, its meaning is "just that." If someone wonders, what lacks inherent existence? The so-called "inherent existence is just that," refers to the nature of the imputed, mentioned above, using "just that" to cut off others. It does not mean that the other two natures do not exist, but that only the nature of the imputed does not exist, and this is considered the perfected nature. The previously stated "from discrimination" to "just that" indicates that the dependent arising is shown as the basis of emptiness, and "the characteristic of the imputed is not established" clearly shows that the emptiness of the imputed is the perfected nature. Therefore, it is contradictory to consider the emptiness taught in this sutra as definitive meaning, and to consider the perfected nature as empty of the last inherent existence and the first inherent existence. Emptiness is not like a place being empty of a vase, denying its existence elsewhere, but like a person lacking substance, the dependent arising is established as empty of the nature of the imputed. Therefore, the sutra says, "That characteristic of the imputed is not completely established." What is the imputed that is empty? In the two instances where this sutra identifies the imputed, it does not mention any other imputed besides mere designation and difference, the reason for which will be explained later. Thus, just as the three characteristics are applied to the form aggregate, the remaining four aggregates, the twelve sources, the twelve links of dependent arising, the four foods, the six elements, and the eighteen elements should also each be applied with these three characteristics. For the truth of suffering, the basis remains the same, with "the truth of suffering" as the nature, and "completely knowing the truth of suffering," which is specifically established by names and terms, as the imputed. The dependent arising is as before, and the perfected nature is also the same as before, saying, "Inherent existence is just that, without inherent existence." Similarly, the remaining truths should also be applied in this way. The thirty-seven factors of enlightenment should also be applied in this way, with the basis remaining the same, with "correct concentration" as the nature, and the previously mentioned incompatible aspects and antidotes, etc., with "of that" as the difference.
Tibetan
དུ་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་སྡུག་བདེན་བཞིན་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ནི་སྔར་འགལ་སྤོང་དྲིས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་གཟུགས་ཕུང་ནས་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་གི་བར་གྱི་རེ་རེ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་གསུམ་གསུམ་གྱི་འཇོག་ལུགས་བྱས་ནས་དེ་ལ་དགོངས་ནས་སྟོན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་དུ་བཤད་པར་བདག་གིས་གོའོ་ཞེས་དོན་དམ་ཡང་དག་འཕགས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ལ་གསོལ་བའོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས༌། མདོ་དགོད་པ་དང༌། དེའི་དོན་ཅུང་ཟད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེལྟར་ན་གསུང་རབ་ལ་ཆོས་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་ཆོས་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལེགས་པར་ཕྱེ་བའི་མདོ་སྡེ་གསུམ་བྱུང་ཞིང་དེ་དག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་མེད་ལེགས་པར་ཕྱེ་མ་ཕྱེ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ལ་ཕྱེ་བ་ནི་དོན་གཞན་དུ་དྲང་བར་མི་བྱ་བས་ངེས་པའི་དོན་དང༌། མ་ཕྱེ་བ་ནི་དོན་གཞན་དུ་དྲང་དགོས་པས། དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཡོད་པས་མདོ་སྡེ་གཉིས་དྲང་དོན་དང་གཅིག་ངེས་དོན་དུ་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཤུགས་ལ་གནས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་དུས་ཀྱི་རིམ་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་དང་སྦྱར་བའི་དྲང་ངེས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་དོན་དམ་ཡང་དག་འཕགས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ལ་ཞུས་པ་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དང་པོར་ཡུལ་བ་ར་ཎཱ་སིར་དྲང་སྲོང་སྨྲ་བ་རི་དྭགས་ཀྱི་ནགས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་བསྟན་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྔོན་ལྷར་གྱུར་པའམ་མིར་གྱུར་བ་སུས་ཀྱང་མཐུན་པར་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བསྐོར་བ་གཅིག་རབ་ཏུ་བསྐོར་ཏེ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བ་དེ་ཡང་བླ་ན་མཆིས་པ་སྐབས་མཆིས་པ་དྲང་བའི་དོན་རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས། སྐྱེ་བ་མ་མཆིས་པ་དང་འགག་པ་མ་མཆིས་པ་དང་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོས་པའི་རྣམ་པས་ཆེས་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་བསྐོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དེ་ཡང་བླ་ན་མཆིས་པ་སྐབས་མཆིས་པ་དྲང་བའི་དོན་རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་གྱུར་བ་ལག
Chinese
假立的遍计所执，与自性异体二者，如苦谛般宣说。这些是先前在提问遮遣相违时所说的，从色蕴到道支之间的每一个，都安立了三个三个的体性，依此而通达，佛陀宣说了三种无自性，我已理解，如是真实胜义圣者向能仁请教。第四有二：引经，略说其义。初者：如是圣教中，既有显示诸法以自相存在，又有显示诸法以自相不成立，以及善加辨别以自相成立与不成立的经典三部出现，而这些也变成善加辨别自性有无与未辨别二者，其中已辨别者，不应引至其他意义，故为不了义，未辨别者，必须引至其他意义，故为了义。其中又有二，故经典二者为了义，一者为不了义，如前所说，从语势上即可知晓。安住于语势上的意义，以时间次第的方式，与三转法轮相合的了义与不了义的转变方式，真实胜义圣者向能仁请教，如《解深密经》中：世尊最初在波罗奈斯（今瓦拉纳西）仙人堕处鹿野苑，为进入声闻乘者，开示四圣谛之相，转了不可思议稀有之法轮，过去天或人，无人能如是于世间转动。世尊所转法轮，仍有可凌驾之处，有可乘之机，是引申之义，是争论之本。世尊从诸法无自性开始，从无生、无灭、从本以来寂静、自性涅槃开始，为进入大乘者，以宣说空性之相，转了极其不可思议稀有之第二法轮。世尊所转法轮，仍有可凌驾之处，有可乘之机，是引申之义，是争论之本。
English
The imputed parikalpita and the other two, svabhāva and paratantra, are taught like the truth of suffering. These are what were said earlier in the context of questioning the refutation of contradictions. For each of the aggregates of form to the limbs of the path, three characteristics are established, and with that in mind, the Teacher explained the three absence of self-nature. I have understood, so the noble and true Arya asked the Teacher. The fourth has two parts: quoting the sutra and briefly explaining its meaning. The first is: Thus, in the scriptures, there are teachings that phenomena exist by their own characteristics and that phenomena do not exist by their own characteristics, and three sutras that clearly distinguish between what is established and not established by their own characteristics have appeared. These also become two: clearly distinguishing between the existence and non-existence of self-nature and not distinguishing. What is distinguished should not be led to other meanings, so it is definitive meaning, and what is not distinguished must be led to other meanings, so it is interpretable meaning. There are also two of these, so two of the sutras are of interpretable meaning and one is of definitive meaning, as previously stated, which can be understood from the force of the words. The meaning that abides in the force of the words, in the order of time, is the way in which the interpretable and definitive meanings are transformed in conjunction with the three turnings of the wheel of Dharma, which the noble and true Arya asked the Teacher, as in the Saṃdhinirmocana Sūtra: The Blessed One first turned the wheel of Dharma, which was wonderful and amazing, in Varanasi (modern Varanasi), in the Deer Park of the Sage's Speech, showing the aspects of the four noble truths to those who had entered the vehicle of the Hearers, and no one, whether they were gods or humans in the past, had turned it in the world in accordance with it. The wheel of Dharma turned by the Blessed One is still supreme, has an opportunity, is a matter of interpretable meaning, and has become the basis of dispute. The Blessed One started from the absence of self-nature of all phenomena, from the absence of birth, the absence of cessation, from the beginning being peaceful, and from the nature of complete nirvana, and turned the second wheel of Dharma, which was extremely wonderful and amazing, for those who had entered the Great Vehicle, in the form of speaking of emptiness. The wheel of Dharma turned by the Blessed One is still supreme, has an opportunity, is a matter of interpretable meaning, and has become the basis of dispute.