Tibetan
ས་ཅད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་འཛིན་པ་ནི་སྐུར་འདེབས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་བརྟགས་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་སྐུར་འདེབས་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་དང་གཞན་གཉིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་མེད་པར་ལྟ་བ་སྐུར་འདེབས་སུ་བཤད་པའི་ཟླས་དྲངས་ན་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་ལྟ་བ་སྒྲོ་འདོགས་སུ་བཤད་དགོས་ལ་སྐབས་འདིར་ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་སུ་གསུངས་ཀྱིས་དེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ པར་འཛིན་པ་ཚིག་གིས་གསལ་བར་མ་བསྟན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་གཞུང་གི་དོན་ཡིན་པས་ཀུན་བརྟགས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱོགས་སོ། །དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་འདོགས་པའི་གཞི་གཞན་དབང་ལ་གསུངས་པས། གཞུང་འདིས་བཏགས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་མའི་གཞི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་མེད་ཅེས་གསུངས་པའི་དངོས་བསྟན་གཞན་དབང་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། དེ་དོན་དམ་པར་མེད་ན་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་གཉིས་ཀ་ལ་བཤད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་དེ་བྱང་ས་ལས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ལ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཡང་མེད་ལ་འདོགས་པ་ཡང་མེད་དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་རིགས་སོ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དངོས་པོ་གཞན་དབང་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་ཚུལ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་བའམ་སྤྱིར་མེད་དོ་ཞེས་པ་མིན་གྱི་སྔར་གོང་དུ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་མེད་ཅེས་པ་སྐུར་འདེབས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲོ་སྐུར་བྱེད་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་སྤོང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དེས་དེ་དོན་དམ་པར་སྟོང་བར་བསྟན་པས་འགོག་སྟེ་ཞིབ་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐུར་ འདེབས་ནི་བྱང་ས་ལས། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲངས་པའི་ལུང་དེ་དང་དེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཡོད་ན་གང་ཟག་གདགས་སུ་རུང་གི་མེད་དུ་ཟིན་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་གང་ཟག་གདགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ཡོད་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འདོགས་པའི་ཚིག་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་གི །མེད་དུ་ཟིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་གདགས་པ
Chinese
认为一切都不存在，这是诽谤。如果这样做，遍计所执就会真实存在。说遍计所执是增益，自性与他性二者不真实存在，这是诽谤。因为首先世俗和后二者是真实存在的。如果将认为真实存在的事物不存在说成是诽谤，那么反过来说，将不真实存在的事物认为存在，就必须说是增益。而此处说，认为遍计所执以其自相存在是增益，虽然没有用语言明确表示认为它是真实存在的，但如果以其自相存在，那么真实存在就是经文的含义，因此认为遍计所执真实存在是属于增益的一方。《解深密经》中说：遍计所执的自性之所在，是对行相的特征、本体和差别进行安立的基础，即是他性。因此，这部经直接指出，安立名称的特征的基础是真实存在的，但说它不存在，这直接显示了他性。然而，如果它不真实存在，那么圆成实也不可能真实存在，因此对二者都进行解释是没有问题的，因为《瑜伽师地论》中说：对于色等诸法的实物本身进行诽谤，那么既不存在诽谤，也不存在安立，因为这二者都是不合理的。之所以这样说，是因为对实物他性进行诽谤的方式，不是说在名言中不存在，或者说普遍不存在，而是像之前所说的那样，将先前真实存在的事物说成不存在，这就被称为诽谤。第二，如果增益和诽谤的方式是这样的，那么如何舍弃这二者呢？对此，增益的边际是，对于任何法，以其本体和差别进行安立，通过显示它在胜义中是空性的来遮止，这将在后面详细阐述。诽谤在《瑜伽师地论》中说：紧接着引用的经文以及随后的经文中说，例如，如果色等蕴存在，就可以安立人，如果不存在，那么在没有实物的情况下就无法安立人。同样，如果色等法的实物本身存在，就可以安立色等法的安立之词，如果不存在，那么在没有实物的情况下就无法安立。
English
To hold that nothing exists at all is defamation. If this is done, the parikalpita will truly exist. To say that the parikalpita is an imputation, and that both svabhava and parabhava do not truly exist, is defamation. Because first, the conventional and the latter two truly exist. If seeing what truly exists as non-existent is said to be defamation, then conversely, seeing what does not truly exist as existent must be said to be imputation. And here it is said that holding the parikalpita to exist by its own characteristics is imputation, although it is not explicitly stated in words that it is held to be truly existent, if it exists by its own characteristics, then truly existing is the meaning of the scripture, so holding the parikalpita to truly exist belongs to the side of imputation. The Sandhinirmocana Sutra says: The place of the nature of the parikalpita is the basis for establishing the characteristics, essence, and differences of conditioned phenomena, which is the paratantra. Therefore, this scripture directly points out that the basis of the characteristics of the established words is truly existent, but saying that it does not exist directly shows the paratantra. However, if it does not truly exist, then the parinispanna cannot truly exist either, so there is no problem in explaining both, because the Yogacarabhumi says: To defame only the reality of dharmas such as form, there is neither defamation nor establishment, because both are unreasonable. The reason for saying this is that the way to defame the reality of the paratantra is not to say that it does not exist in name, or that it does not exist universally, but as said before, saying that what previously truly existed does not exist is called defamation. Second, if the way of imputation and defamation is like this, then how to abandon these two? In this regard, the limit of imputation is that for any dharma, establishing it with its essence and differences, and stopping it by showing that it is empty in the ultimate sense, will be explained in detail later. Defamation is said in the Yogacarabhumi: The sutra quoted immediately after that and in the following sutras says, for example, if skandhas such as form exist, a person can be established, and if they do not exist, then a person cannot be established in the absence of reality. Similarly, if the reality of dharmas such as form exists, then the words of establishment of dharmas such as form can be established, and if they do not exist, then they cannot be established in the absence of reality.
Tibetan
འི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་འདོགས་བ་མེད་དོ། །དེ་ལ་འདོགས་པའི་གཞི་མེད་དུ་ཟིན་ན་ནི་གཞི་མེད་པར་འགྱུར་བས་འདོགས་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་བཀག་གོ །དེ་ལ་འདིར་སྐུར་འདེབས་འགོག་པའི་ཕྱོགས་སྔ་ཁས་ལེན་མཁན་ནི་གཞན་སྡེར་འོང་དོན་མེད་ལ་རང་སྡེ་ཡང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་མིང་དང་བརྡས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཞིའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ཅེས་ཁས་ལེན་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་བསྡུ་བ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཆོས་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅེས་སྨྲ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་གཞན་དབང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤྱིར་མི་སྲིད་པ་དང་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ཅེས་འདོད་པ་གཏན་མིན་པས་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་ཅེས་སྨྲའོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཙམ་མེད་ན་ཞེས་འགོག་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཡང་དག་གི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་ཅེས་འགོག་ པ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་དང་དོན་དམ་པར་མེད་ན་མེད་མི་དགོས་ཀྱང༌། ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་དོན་དམ་པར་རམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དབང་སེམས་སེམས་བྱུང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་དེ་རང་གི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་མིན་ན་བློས་སྐྱེ་བར་རློམས་ནས་སྐྱེའོ་ཞེས་བཏབས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་དངོས་པོ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་ལུགས་འདིས་བསམས་སོ། །དེས་ན་གཞན་དབང་གི་སྐྱེ་འགག་བློ་འཁྲུལ་པས་སྐྱེ་འགག་ཏུ་ཞེན་པ་ཙམ་གྱི་ངོར་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་འགག་ཡོད་པས་སྐུར་འདེབས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་ལན་མི་ཐེབས་ཏེ། ཐག་པ་ལ་སྤྲུལ་དུ་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་ངོར་ཐག་པ་སྤྲུལ་ཡིན་ལ་སྤྱིར་ཐག་པ་སྤྲུལ་དུ་གྲུབ་མ་མྱོང་ཞེས་པ་དང་འདྲ་བར་གཞན་དབང་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་བདེ་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་ངོར་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་གྱི། གཞན་དབང་ཁོ་རང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མ་གྲུབ་ཅེས་འདོད་ན་ནི་དེ་འདྲ་ཁས་བླངས་ཀྱང་དགེ་སྡིག་ལས་བདེ་སྡུག་སྐྱེ་བའི་ལས་འབྲས་གཞག་ས་མེད་པར་སོང་བས་སྐུར་འདེབས་སྤོང་མི་ནུས་ལ། དེ་འདྲ་མིན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འདོད་ན་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ ནས། གདགས་གཞི་མེད་ན་འདོགས
Chinese
的词语不能靠近安立。如果安立的所依不存在了，那么因为所依不存在，安立也就不存在了，这样说了就遮止了。对此，这里阻止诽谤的前者承认者，没有必要到其他宗派去，而且在本宗内，对于声闻部，以名和术语来安立名称的所依的色等事物，也不承认以自性而无。因此，如《摄类学》中所说，是大乘的宗义论者，而且也是说诸法不是以自性成立的，是说无自性者。他们绝对不认为他宗等法一般不存在，或者名言中没有，而是说胜义中不成立。因此，如果仅仅是事物不存在就遮止，如前所说，是遮止胜义中存在的真实事物不存在。 因为按照这个宗派的观点，遍计所执不是以自性成立的，如果在胜义中不存在，那么不需不存在。但是，另外两个自性，如果在胜义中或者不是以自性成立，那么就是不存在的。他宗的心和心所依赖于自己的因缘而生起，如果是以自己的自相成立的生起，那么就会变成胜义的生起。如果不是这样，只是心里认为生起而假立，最终心的心所的事物也不会有生起，这个宗派是这样想的。因此，他宗的生灭只是在心迷惑而执着为生灭的境界面前才是生灭，所以在世俗中存在生灭，因此不会变成诽谤，这样说是不能回答的。就像在绳子上执着为蛇的迷惑境界面前，绳子是蛇，但一般来说绳子从来没有成立为蛇一样，他宗的因果也是在执着因果的迷惑境界面前才是因果。如果认为他宗本身没有成立为因果，那么即使承认那样，善恶产生苦乐的业果也就没有安立之处，因此不能避免诽谤。如果不承认那样的因果，那么就是以自性成立的因果，因此就成立了胜义中存在，这样想了 之后，如果所依不存在，那么安立
English
Words cannot be closely applied. If the basis of application does not exist, then because the basis does not exist, the application also does not exist, thus it is said to be prohibited. Here, the proponent who prevents slander has no reason to go to other schools, and within his own school, he does not even admit that the objects of form, etc., which are the basis for applying names and terms to the Hearer Sect, do not exist by their own nature. Therefore, as stated in the Compendium, they are proponents of the Great Vehicle's tenets, and they are also those who say that phenomena do not arise by their own nature, those who speak of emptiness of essence. They absolutely do not think that other-powered phenomena, etc., are generally non-existent or non-existent in name, but say that they are not established in the ultimate sense. Therefore, if one refutes by saying that only objects do not exist, as previously stated, it is refuting that truly existing objects that exist in the ultimate sense do not exist. Because according to this system, the completely imputed is not established by its own nature, and if it does not exist in the ultimate sense, then it does not need to not exist. However, the other two natures, if they are not established in the ultimate sense or by their own nature, then they do not exist. The other-powered mind and mental factors arise dependent on their own causes and conditions, and if that is an arising established by its own characteristics, then it will become an ultimate arising. If it is not so, it is only a false assumption that the mind arises, and ultimately the objects of the mind and mental factors will not have arising, this system thinks so. Therefore, the arising and ceasing of the other-powered is only in the face of delusion that clings to arising and ceasing, so there is arising and ceasing in the conventional, so it will not become slander, saying this cannot be answered. Just as in the face of delusion that clings to a rope as a snake, the rope is a snake, but in general the rope has never been established as a snake, so the cause and effect of the other-powered is also cause and effect in the face of delusion that clings to cause and effect. If one thinks that the other-powered itself is not established as cause and effect, then even if one admits that, there will be no place to establish the karmic results of happiness and suffering arising from good and evil, so one cannot avoid slander. If one does not admit such cause and effect, then it is cause and effect established by its own characteristics, so it is established that it exists in the ultimate sense, thinking so After that, if there is no basis for imputation, then application