Chinese
世俗谛的宣说，是用各种不同的词语来显示各种不同的意义；而胜义谛的宣说，则是阐述难以理解的意义，显示断除了分别的同一体性，而不是另外一种安立方式。那么，以何种方式来宣说，才能算是宣说了世俗谛和胜义谛呢？这两种谛的宣说方式是：像宣说我、有情等存在，这就是世俗谛的宣说。而且，这不仅仅是宣说这些，而是指所有依赖于作者，而显示有作用和能作用的事物。宣说诸法是空性、无生等，这是在宣说法的无自性；而宣说没有有情等，这是在宣说补特伽罗的无自性。像这样宣说的，就是胜义谛的宣说。这里，以宣说二谛的要点，也需要在前者（世俗谛）中显示法和补特伽罗二者都存在。而且，这也不是执著于其他常法作为所破，然后宣说无生等，而是像经部中所说的那样，以蕴等事物和补特伽罗作为所破，显示这些没有真实性，即仅仅是断除了这些作为基础的事物真实成立，这本身就是胜义，因此称为胜义谛的宣说。《三摩地王经》中也说： “空性如来所宣说， 了知了义经之差别， 何经宣说有情士夫， 彼等诸法应知为不了义。” 这样区分了义和不了义，与之前的意义相符，在《词句明释》中有阐述。不了义的经部是为了调伏需要引导的众生，但这并不是“引导”的含义，而是指经的意义是否需要从该经引导到其他经，这就是引导的方式。关于需要引导意义，有两种情况：例如，“父亲和母亲被杀害了”，这里说杀害了父母，实际上需要将父母引导到业的生和贪爱上，这是一种方式。第二种方式是：宣说从黑白业产生苦乐果报，这两种业产生苦乐，这就是它们二者的本性，除此之外没有其他的本性。因此，该经的意义的真如就在那里确定，不能从那里引导到其他地方，这就是我所说的。
English
The conventional truth is taught by showing various meanings with various different words; and the ultimate truth is taught by explaining difficult-to-understand meanings, showing the one taste of severance of elaborations, and it is not a separate way of establishing it. How is it taught so that it becomes teaching the conventional and the ultimate? The way of teaching these two is as follows: teaching that there are self, sentient beings, etc., is teaching the conventional truth. Moreover, it is not just teaching that much, but it refers to all that shows that there are actions and objects of action in relation to that agent. Explaining that things are emptiness, unborn, etc., is explaining the absence of inherent existence of phenomena; and showing that there are no sentient beings, etc., is explaining the absence of inherent existence of persons. Teaching in that way is teaching the ultimate truth. Here, by the key point of explaining the two, it is also necessary to show that both phenomena and persons exist in the former (conventional truth). Moreover, this is not explaining unborn, etc., by holding another permanent phenomenon as a basis of distinction, but as it is said in the sutra itself, by holding the aggregates and so on as the basis of distinction, it is shown that these are not true, that is, merely severing the establishment of those bases as true, that itself is the ultimate, therefore it is called teaching the ultimate truth. Also, in the Samadhiraja Sutra: "Emptiness as taught by the Sugata, Know the distinctions of definitive sutras, From which sentient beings, persons, and individuals are taught, Know that all those teachings are of provisional meaning." The distinction between provisional and definitive is also explained in the Clear Words as being in accordance with the previous meaning. The sutras of provisional meaning are also for guiding disciples to be upright, but that is not the meaning of "guiding," but it is the way of guiding whether or not the meaning of the sutra needs to be guided from that sutra to another. Regarding the need to guide the meaning, there are two situations: for example, "father and mother were killed," here it is said that parents were killed, but in reality, it is necessary to guide parents to the existence and craving of karma, this is one way. The second way is: it is said that happiness and suffering arise from white and black karma, the happiness and suffering produced by these two karmas is the nature of those two, and there is no other nature of those that is not. Therefore, the suchness of the meaning of that sutra is certain there, and it is not permissible to guide it elsewhere, that is what I say. There.
Tibetan
འི་དོན་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དངོས་ཟིན་དེ་ལས་གཞན་དུ་དྲང་དགོས་སོ་ཞེས་འཆད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། །ངེས་པའི་དོན་ཀྱང་གང་ལ་བྱ་ཞེ་ན། ཚད་མ་དང་བཅས་པ་དང་དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གཞན་གྱིས་གང་དུ་ཡང་དྲང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། །ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་དོན་ཡོད་མེད་ལ་དྲང་ངེས་སུ་བྱེད་ན་ཚད་མ་དང་བཅས་པས་ཆོག་ཀྱང་དེས་མི་ཆོག་པས་དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་སོགས་གསུངས་པ་ལ་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་མིན་པས་དྲང་དོན་ཡིན་ཏེ་འདིའི་དོན་ལས་དོན་གཞན་འདྲེན་ལུགས་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བདེན་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་ཚད་མ་དང་ཡང་ལྡན་ལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཆོས་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མིན་པར་དོན་གཞན་དུ་ཡང་དྲང་མི་ནུས་པ་དེ་འདྲ་བའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ངེས་པའི་དོན་ཏེ། འདྲེན་ཚུལ་གཉིས་གང་གི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཞན་དུ་དྲང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་དོན་གཞན་དུ་དྲང་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དྲང་ངེས་ འཇོག་པ་ན་གསུང་རབ་ཉིད་དྲང་ངེས་ཀྱི་མཚན་གཞིར་གཟུང་ལ། གཞན་དུ་དྲང་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་དོན་ལ་དྲང་ངེས་སུ་འཇོག་པ་ན་ཀུན་རྗོབ་དང་དོན་དམ་ལ་དྲང་ངེས་སུ་བྱ་སྟེ། །ས་ཡི་དངོས་གཞི་ལས་གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་པར་ཆོས་ལ་རྟོན་པའི་ཆོས་ལ་ཚིག་དོན་གཉིས་དང་དོན་ལ་དྲང་ངེས་གཉིས་དང་ངེས་དོན་ལ་རྣམ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། ངེས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའོ། ཞེས་གསུངས་ལ། །བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་བསྟན་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པ་དང་དེ་སྟོན་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ངེས་པའི་དོན་དུ་གཟུང་ངོ་། །དགག་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་སྐབས་དེར་མ་སྦྱར་བའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པས་ངེས་དོན་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་མི་གཟུང་སྟེ་དཔེར་ན་འབུམ་ལས་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་མིན་ནོ། །ཞེས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་སོགས་ལ་སྐབས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ན་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་དོན་གྱིས་སྦྱར་ཟིན་པས་དངོས་སུ་མ་སྨོས་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ག
Chinese
就像解释说，两种意义的真实性必须从已经确定的事物中引导出来一样。因此，在《中观光明》中说：“什么是需要确定的意义呢？就是那些通过量和真谛的力量来解释的，因为它们不能被其他人从那里引导到任何地方。”正如所显示的那样，如果根据意义的有无来确定是否需要引导，那么有量就足够了，但仅仅有量是不够的，所以才说是通过真谛的力量。因此，当说从种子中生出幼苗等时，虽然按照所显示的意义，有量的证明，但因为不是通过真谛的力量，所以是需要引导的意义，就像已经解释了如何从这个意义中引出其他意义一样。因此，当说事物没有真实的生起时，这既符合量，又因为所显示的意义不是该法的真实性，也不能被引导到其他意义，这样的经部就是确定的意义，因为无论通过哪种引导方式，都不能被引导到其他地方。确定是否需要引导到其他意义，从而确定需要引导和不需要引导时，经典本身被认为是需要引导和不需要引导的基础。当确定是否需要引导到其他意义时，世俗和胜义被认为是需要引导和不需要引导。例如，《地基经》中说：“不依赖于人，而依赖于法，法有词和义两种，义有需要引导和不需要引导两种，不需要引导的意义是不依赖于识，而依赖于智。”在《智慧光明庄严经》中也说：“什么是确定的意义？那就是胜义。”在《无尽慧所说经》中说：“因为已经显示了无生等是胜义，所以只有无生等才是胜义，而显示它们的那些才是确定的意义。”不要认为，因为在当时没有将差别应用于所破的无生等不是字面意思，所以不是确定的意义，例如，在《十万颂》中，这也是世俗的说法，而不是胜义。因此，如果法的生起等在一种情况下应用，那么在另一种情况下也已经通过意义应用了，所以那些没有明确说明的也是字面意思。第二
English
It is like explaining that the truth of the two meanings must be led out from what has already been determined. Therefore, in the Madhyamaka Aloka, it says, "What is the meaning to be determined? It is what is explained by the power of valid cognition and ultimate truth, because they cannot be led by others from there to anywhere else." As it is shown, if it is determined whether or not it needs to be led according to the presence or absence of meaning, then having valid cognition is enough, but it is not enough to have only that, so it is said to be by the power of ultimate truth. Therefore, when it is said that sprouts are born from seeds, etc., although according to the meaning shown, there is proof of valid cognition, but because it is not by the power of ultimate truth, it is a meaning that needs to be led, just as it has already been explained how to lead other meanings from this meaning. Therefore, when it is said that things do not have true arising, this is both in accordance with valid cognition, and because the meaning shown is not the truth of that dharma, and it cannot be led to other meanings, such sutras are of definitive meaning, because they cannot be led to other places by either of the two ways of leading. When determining whether or not it is necessary to lead to other meanings, thereby determining what needs to be led and what does not need to be led, the scriptures themselves are considered the basis for what needs to be led and what does not need to be led. When determining whether or not it is necessary to lead to other meanings, conventional and ultimate truth are considered to be what needs to be led and what does not need to be led. For example, in the Ground of Being Sutra, it says, "Do not rely on the person, but rely on the Dharma, the Dharma has two aspects, words and meaning, and the meaning has two aspects, needing to be led and not needing to be led, and the meaning that does not need to be led is not relying on consciousness, but relying on wisdom." In the Ornament of Wisdom Light Sutra, it also says, "What is the definitive meaning? That is the ultimate truth." In the Teaching of Inexhaustible Intelligence, it says, "Because it has been shown that non-arising, etc., are the ultimate truth, only non-arising, etc., are the ultimate truth, and only those who show them are considered to be of definitive meaning." Do not think that because non-arising, etc., which do not apply the distinction to what is to be negated at that time, are not literal, they are not of definitive meaning, for example, in the Hundred Thousand Verses, this is also a worldly term, not an ultimate truth. Therefore, if the arising of dharmas, etc., is applied in one instance, then it has already been applied through meaning in another instance, so those that are not explicitly stated are also literal. Second