Tibetan
་མིན་གྱི་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱེད་དོ། །གཉིས་སྣང་ཡང་སློད་པ་སྟེ་བརྫུན་པ་ཡིན་པས་དེས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་བརྫུན་པར་འགྱུར་ལ། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དོན་གཞན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མེད་ཅིང༌། གཉིས་སུ་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། །མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཅན་དེའང་དེ་ཉིད་མིན། དེས་ཀྱང་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བྲལ། ཞེས་གཟུགས་ཕུང་ལ་སོགས་པ་མཚོན་བྱ་དང༌། གཟུགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པ་མཚོན་བྱེད་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་བྱ་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ལ། དེ་དག་གི་གཞི་རྫས་སུ་ཡོད་ཀྱང་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཆ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ང་ཞེས་གསུངས་པར་བཤད་དེ་འདི་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དང་ཡང་ཐུན་མོང་བའོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ནུས་མེད་ན། །ས་བོན་སོགས་ནི་མྱུག་སོགས་ལ། །ནུས་མཐོང་གལ་ཏེ་དེ་ཀུན་རྫོབ། །འདོད་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སྔར་བསྡུ་བ་ལས་གསུངས་པ་དང་གནད་གཅིག་གོ །འདི་དག་གི་བཀྲལ་ཚུལ་ཞིབ་པ་ནི་མངས་སུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དགག་བྱ་སྒྲོ་འདོགས་ངོས་གཟུང་བ་དང༌། དེ་ཇི་ལྟར་འགོག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ལུགས་འདིའི་རིགས་པའི་དགག་བྱ་ལ་གཉིས་ཡོད་པའི་སྐུར་འདེབས་ནི་གྲུབ་མཐས་བཞག་པ་ཁོ་ན་དང༌། དེ་ཡང་རང་སྡེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་སུ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྲོ་འདོགས་ལ་ནི་ཀུན་རྟགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་ཡོད་ལ་ཀུན་བརྟགས་ནི་གཞན་སྡེ་དང་རང་སྡེ་དོན་སྨྲ་གཉིས་གྱི་ལུགས་སོ། །ལྷན་སྐྱེས་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གྲུབ་མཐས་ཆོས་བདག་བཏགས་པ་ཡང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཆོས་བདག་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་རིགས་པའིདགག་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་གཞུང་མང་པོར་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བཤད་པ་མ་གཏོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཞན་མ་བཤད་ཀྱང་། མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། གཞན་དབང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་བར་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་བས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་བཤད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་ དབང་ལ་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་བ
Chinese
以非二元显现的智慧来区分。二元显现也是虚假的，因此由它所建立的也是虚假的。能取和所取的显现没有其他意义的特征，二元显现的特征也不像显现的那样存在，因此被称为无自性。此外，《释量论》中说：“蕴等差别，一切皆为特征，有差别者亦非彼，彼亦无彼等特征。”这里所说的色蕴等是所诠，可成为色等是能诠，一切都以作用和能动来区分。虽然它们的基础存在于物质中，但从作用和能动的角度来看，它们并不是完全相同的，因此也被认为是空性的特征。这与声闻部派也是共通的。《释量论》中说： “若一切皆无能，种子等对于芽等，若见有能，彼皆世俗，若许，如何成彼？” 这与之前在《集量论》中所说的要点相同。这些的详细解释因为篇幅所限，所以没有写。 第二部分分为两部分：确定所破的虚构和增益，以及如何遮破它们的方法。 第一部分：这个宗派的理性的所破有两种指责，即宗派所设定的，以及自宗主张无自性的观点，如前所述。增益分为遍计所执和俱生两种，遍计所执是其他宗派和自宗的意义论者两种观点。俱生又分为对人我的增益，这将在后面说明，所以现在要说明对法我的增益。宗派所设定的法我，也是为了证明俱生所执的法我，并且也是理性的所破的主要对象。虽然这个宗派的许多论典中，将执着能取和所取为实体异体解释为法我执，除此之外没有解释其他的法我执。但是，《解深密经》中说，将依他起的体性和差别，遍计所执的体性以自己的特征来成立，因为没有以特征的自性存在，所以以特征无自性来解释法无我，暗示了依他起上的体性和差别。
English
It is distinguished by the wisdom that appears as non-dual. Dualistic appearance is also false, so what is established by it is also false. The appearance of the grasper and the grasped has no characteristic of other meaning, and the characteristic of dualistic appearance does not exist as it appears, so it is said to be without inherent existence. Furthermore, the Pramāṇavārttika states: "The aggregates and other distinctions, all are characteristics, the distinguished one is not that either, that is also without those characteristics." Here, what is said to be the form aggregate, etc., is the signified, and what can become form, etc., is the signifier, all of which are distinguished by action and agency. Although their basis exists in matter, from the perspective of action and agency, they are not exactly the same, so they are also considered to be empty of characteristics. This is also common with the Śrāvakayāna school. The Pramāṇavārttika states: "If everything is powerless, seeds, etc., for sprouts, etc., if power is seen, that is all conventional, if admitted, how does it become that?" This is the same point as what was said earlier in the Pramāṇasamuccaya. Detailed explanations of these are not written due to the length. The second part is divided into two parts: identifying the object of negation, imputation, and how to refute them. The first part: The object of negation of this system's reasoning has two accusations, namely, what is established by the tenets, and the view of one's own school that asserts no inherent existence, as mentioned earlier. Imputation is divided into two types: conceptual imputation and innate imputation. Conceptual imputation is the view of other schools and one's own school's proponents of meaning. Innate imputation is further divided into imputation of a self of person, which will be explained later, so now the imputation of a self of phenomena will be explained. The self of phenomena established by the tenets is also for proving the self of phenomena grasped by innate imputation, and it is also the main object of negation of reasoning. Although many texts of this system explain the grasping of the grasper and the grasped as substantially different as the self-grasping of phenomena, other self-grasping of phenomena is not explained. However, the Saṃdhinirmocana Sūtra states that establishing the nature and difference of the other-dependent, the nature of the completely imputed by its own characteristics, because it does not exist with the inherent nature of characteristics, it explains the selflessness of phenomena by the characteristic of no inherent nature, implying the nature and difference on the other-dependent.
Tibetan
ཏགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བསྟན་ལ། བྱང་ས་དང་བསྡུ་བ་དང་ཐག་བསྡུས་ལས་ཀྱང་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བས་སྟོང་བའི་སྟོང་ཉིད་དབུ་མའི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འབད་པ་དུ་མས་བསྒྲུབས་པས། གཞན་དབང་ལ་ཆོས་བདག་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་མི་ཤེས་ན་ལུགས་འདིའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མཐའ་ཆོད་པར་མི་ཤེས་སོ། །ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་འདོད་པའི་ཀུན་བརྟགས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་ངོ་བོ་དང་འདི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་སོགས་ཁྱད་པར་དུ་མིང་དང་བརྡར་བཏགས་པའི་ངོ་བོའོ། །དེ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་བས་དེར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་མིན་གྱི་ཕུང་སོགས་ངོ་བོ་དེར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་སོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་མིང་དང་བརྡའི་ཡུལ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པ་དེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་འགོག་ན་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དོན་སྤྱི་དང་སྒྲ་སྤྱི་དངོས་མེད་དུ་དོན་སྨྲ་རྣམས་ལ་གྲུབ་ཟིན་པས་གཞན་དབང་དེས་སྟོང་པར་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པ་དང༌། དེས་སྟོང་པར་གྲུབ་པའི་ཚད་མས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མི་འགྲུབ་ཅིང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམས་པས་ཤེས་སྒྲིབ་དག་པར་མི་འགྱུར་ པས་དགོངས་འགྲེལ་ལས་ཀུན་བརྟགས་རང་མཚན་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བཤད་ཅིང་བྱང་ས་ལས་སྟོང་པ་དེ་ཤེས་སྒྲིབ་དག་པར་བྱེད་པའི་དམིགས་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཟུགས་སོགས་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ལ་ཞེན་ཡུལ་གྱི་གཞི་ལྡོག་རང་མཚན་གྱིས་ཡོད་པ་འགོག་ན་གཞན་དབང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་བཀག་པར་འགྱུར་ལ། ཞེན་ཡུལ་གྱི་རང་ལྡོག་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་ནའང་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་གཞལ་བྱ་སྤྱི་མཚན་དངོས་པོར་མེད་པར་མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་གྲུབ་པས་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་སྲིད་པ་འཕོ་བའི་མདོ་ལས། མིང་ནི་གང་དང་གང་གིས་སུ། །ཆོས་རྣམས་གང་དང་གང་བརྗོད་པ། །དེ་ལ་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་ཡང་གྲུབ་པས་དེ་ལས་ལྷག་པར་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །སྟོང་ཚུལ་འདི་ལ་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་བཀག་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ
Chinese
认为假立之法由自性成立，这被认为是执著于法之我。在《辨中边论》和《摄论》、《略释》中，也通过多种努力证明了，以其所执著的方式为空的空性是中观的究竟意义，以及法无我的圆成实性。如果不了解在依他起上虚构法我的遍计所执是如何产生的，就无法彻底了解此宗的法我执和法无我。认为遍计所执由自性成立，这种遍计所执是指在蕴等事物上，以“这是色”作为本体，以及“这是色的生起”等差别，通过名言和概念所假立的本体。仅仅如此，蕴等事物是存在的，因此认为它们存在并非虚构，而是认为蕴等本体以自性存在才是虚构。如果否定了色等事物是名言和概念的对境由自性成立，那么就等于否定了能诠释的真实对境。因为对于意义论者来说，真实的所诠释和能诠释，即总义和总声，都是非实有的，所以不需要通过依他起来证明空性。而且，通过证明空性的量，无法成立法无我，并且如果缘着它进行禅修，也不会清净所知障。 因此，《解深密经》中说遍计所执空无自性成立是法无我的圆成实性，而《瑜伽师地论》中说空性是清净所知障的所缘境，这二者是相违的。如果否定了色等事物是能诠释的执著境，并且否定了执著境的基础——自相的自性存在，那么就等于否定了依他起由自性成立。如果否定了执著境的自相由自性成立，那么经部宗也已经证明了后比量所衡量的总相并非实有，因此这种观点是不合理的。此外，《转有经》中说：“以何者和何者，诠释诸法为何者和何者，于彼者彼者非有，此乃诸法之法性。”这段经文对于声闻部也同样成立，因此《解深密经》中遍计所执的空性法性，并没有超越这段经文的意义。对于这种空性的理解方式，仅仅是遮破了能取和所取是实有异体的唯识宗观点。
English
To hold that imputation is established by its own characteristics is taught as clinging to the self of phenomena. In the *Vyākaraṇavākyam* and the *Compendium* and *Condensed*, it is also proven by many efforts that the emptiness of how it is grasped is the ultimate meaning of Madhyamaka and the perfection of the selflessness of phenomena. If one does not know how this completely imputed, which imputes the self of phenomena onto the dependent, arises, one will not be able to definitively understand the clinging to the self of phenomena and the selflessness of phenomena in this system. The completely imputed, which is considered to be clinging to the self of phenomena by holding that it is established by its own characteristics, is the entity that is named and conceptualized as a distinction, such as "this is form" as the entity and "this is the arising of form" on the aggregates and so on. To that extent, the aggregates and so on exist, so holding that they exist there is not imputation, but holding that the entity of the aggregates and so on exists by its own characteristics is imputation. If denying that form and so on, which are the objects of names and concepts, are established by their own characteristics is denying that they are the actual objects of expression, then for those who speak of meaning, the actual expressed and the expressing, that is, the general meaning and the general sound, are already established as non-existent, so there is no need to prove emptiness through the dependent. Moreover, the selflessness of phenomena is not established by the measure that proves emptiness, and if one meditates on it, the obscuration of knowledge will not be purified. Therefore, the *Saṃdhinirmocana Sūtra* states that the emptiness of the completely imputed as being established by its own characteristics is the perfection of the selflessness of phenomena, and the *Yogācārabhūmi* states that emptiness is the object of focus that purifies the obscuration of knowledge, which are contradictory. If denying that form and so on are the objects of clinging of the expressing, and denying that the basis of the object of clinging—the existence of its own characteristics—then it would be denying that the dependent is established by its own characteristics. If denying that the self-characteristic of the object of clinging is established by its own characteristics, then the Sautrāntikas have also proven that the general characteristic measured by subsequent inference is not a real entity, so this view is not reasonable. Furthermore, the *Sūtra of the Transference of Existence* says: "By what and by what, are the phenomena expressed as what and what? In that, that is not existent; this is the nature of phenomena." This quote is also established for the Śrāvakabhūmi, so the emptiness of the completely imputed in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* does not appear to be superior to that. For this way of emptiness, it is only the Mind-Only view that refutes the grasper and the grasped as being substantially different.