Tibetan
་མེད་པ་སོགས་ལས་མ་བརྩམས་པའི་མདོ་སྡེ་ལ་འགལ་སྤོང་དྲིས་པ་ལྟར་གྱི་དོགས་པ་མེད་པས་དེ་འདིར་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་མི་དགོས་སོ། །འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ངེས་དོན་དུ་བཤད་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་རྣམས་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་མིན་པ་ནི་མདོ་ཉིད་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལ། དཔེར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར་འདུལ་བ་མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་བ་རུང་མཐུན་དུ་གྲགས་པ་གསུངས་ཀྱང་དེ་མདོ་འདིས་ངེས་དོན་དུ་སྟོན་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །མདོ་འདིས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་འདོད་ནས་ཆོས་འཁོར་གྱི་དྲང་ངེས་ཕྱེ་བ་ཡིན་སྙམ་ན། ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་བཟློག་ནས་ཀུན་བརྟགས་རང་ གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅིང༌། ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་པ་དང་གཞན་དབང་ལ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་བའི་སྟོང་ཉིད་ལམ་གྱི་དམིགས་པའི་དོན་དམ་མཐར་ཐུག་ཏུ་དེའི་གདུལ་བྱ་ལ་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་དང་པོ་གཉིས་དྲན་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁ་ཅིག་གིས་མདོ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་དུས་གསུམ་པར་གསུངས་པའི་མདོ་ཐམས་ཅད་ངེས་དོན་དུ་བསྒྲུབས་ནས་གཞན་སྡེའི་རིགས་ཅན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་པ་འགའ་ཞིག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འདོད་ཅིང༌། ཆོས་ཉིད་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་བློས་རློམ་པ་མ་གཏོགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅིང་ཆོས་ཉིད་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་བདེན་མི་བདེན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་དོན་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་གིས་ནི་མདོ་འདིས་དྲང་ངེས་ཕྱེ་བ་ལྟར་ཡིན་ན་ཕྱོགས་སྔ་མས་སྨྲ་བ་ལྟར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དྲང་ངེས་ཀྱི་ཚུལ་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་ནོ་ཞེས་འགོག་གོ །དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་མདོ་འདིར་མདོ་སྡེ་ལ་འགལ་སྤོང་གི་དྲི་བ་བྱུང་ལུགས་དང་དེ་ལ་སྟོན་པས་ལན་བཏབ་ལུགས་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དྲང་ངེས་སུ་བཞག་ལུགས་རྣམས་ལ་ཞིབ་ཏུ་མ་བརྟགས་པར་དྲང་ངེས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་བྱས་པའི་སྐབས་ཙམ་ཞིག་ལ་རྩོད་པར་སྣང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སློབ་དཔོན་ ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གཙོ་བོར་དགོངས་འགྲེལ་ལ་བརྟེན་ཚུལ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། དོན་དམ་པ་མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡང་དགོངས་འགྲེལ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་དགོངས་འ
Chinese
由于没有像对未从……等开始的经部提出矛盾排除的疑问那样的疑虑，所以这里不需要显示为不了义。第三法轮被解释为了义，也是如前所述的善加区分的那些，而不是全部，这在经中也十分清楚。例如，涅槃之际所说的名为《律藏简略》的随顺之说，但这并非此经所显示的了义。如果有人认为此经想要成就什么而区分了法轮的了义和不了义，那么，是为了阻止对诸法未作分别，而以自相成立与不成立的显示执着于字面意义，从而向其所化众生显示，遍计所执自相不成立，异体自性二者自相成立，以及依他起空遍计所执的空性作为道路之所缘的究竟胜义谛，因此才这样区分。因此，前两个法轮被说为不了义，最后一个法轮被说为了义。因此，有些人依靠此经，将第三时所说的一切经都确立为了义，并且认为为了引导执着于外道种姓的自语者，所说的一些内容应按字面意义理解，除了法性之外的一切法，都只是被错觉的智慧所妄想，没有丝毫自性成立，而法性是真实成立的，区分真实与不真实，这被认为是先前所说的善加区分的意义。对此，另一些人则认为，如果像此经一样区分了了义和不了义，就会像先前的观点一样，因此否定了了义和不了义的这种方式并非字面意义。这两者都没有仔细研究此经中对经部产生矛盾排除疑问的方式，以及世尊对此作出回答的方式，以及基于此而安立了义和不了义的方式，只是在区分了义和不了义的场合上进行争论。第二，分为两部分：导师无著主要依靠《解深密经》的意旨进行解释的方式，以及依靠它来确定真如的方式。第一部分是：在《摄事品》中说：胜义谛具有五种体性，也应如《解深密经》中所说的那样理解。《解深密
English
Since there is no doubt like asking for contradiction elimination for sutras that did not start from... etc., there is no need to show it as provisional meaning here. The third turning of the wheel, which is explained as definitive meaning, is also those that are well distinguished as previously mentioned, but not all, which is very clear from the sutra itself. For example, although the so-called "Condensed Vinaya" which is said at the time of Nirvana is said to be agreeable, it is not what this sutra shows as definitive meaning. If one wonders what this sutra wants to accomplish by distinguishing the provisional and definitive meanings of the Dharma wheel, it is to prevent the grasping of the literal meaning of the teachings that show that phenomena are established or not established by their own characteristics without distinguishing them separately, and to show to its disciples that the imputed nature is not established by its own characteristics, the other two natures are established by their own characteristics, and the emptiness of other-powered nature being empty of imputed nature is the ultimate meaning of the path's object of focus, therefore it is distinguished in this way. Therefore, the first two wheels are said to be of provisional meaning, and the last wheel is said to be of definitive meaning. Therefore, some people rely on this sutra to establish all the sutras spoken in the third time as definitive meaning, and think that in order to guide those who are attached to the self-speakers of other lineages, some of the contents should be understood literally, and all phenomena except for the nature of phenomena are only imagined by deluded wisdom, and there is no self-establishment at all, and the nature of phenomena is truly established, distinguishing truth and untruth, which is considered to be the meaning of the well-distinguished as previously mentioned. To this, others think that if the provisional and definitive meanings are distinguished like this sutra, it will be like the previous view, so they deny that this way of provisional and definitive meanings is not literal meaning. Neither of them has carefully studied the way in which the question of contradiction elimination arises for the sutra in this sutra, and the way in which the Buddha answered it, and the way in which the provisional and definitive meanings are established based on it, but they seem to be arguing only in the occasion of distinguishing the provisional and definitive meanings. Secondly, it is divided into two parts: the way in which the teacher Asanga mainly relies on the intention of the Explanation of the Profound Meaning, and the way in which he relies on it to determine Suchness. The first part is: In the Compendium, it says: The ultimate truth has five characteristics, and it should also be understood as it appears in the Explanation of the Profound Meaning. The Explanation of the Profound
Tibetan
གྲེལ་གྱི་དོན་དམ་པའི་ལེའུ་རྣམས་དྲངས་ཤིང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་མཚན་ཉིད་གསུམ་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་རྣམས་དྲངས་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་མདོ་སྡེ་ལ་འགལ་སྤོང་གི་དྲིས་ལན་དང་དྲང་ངེས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྟོན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ལེའུ་རྣམས་དྲངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་མཐར་ཐུག་རིགས་ངེས་པ་ཡང་དགོགས་འགྲེལ་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་དྲངས་སོ། །བྱང་སའི་དེ་ཁོ་ནའི་ལེའུ་དང་དེའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་ཐེག་བསྡུས་ལས་ཀྱང་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གཞན་དབང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་གསུངས་བ་ཉིད་བཤད་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོས་གཏན་ལ་འབེབས་པར་མཛད་དོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་དབུས་མཐའ་ལ་སོགས་པར་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་བཤད་པ་དང་དེ་དག་གི་འགྲེལ་པ་རྣམས་སུ་བསྟན་པའི་གནད་རྣམས་ཀྱང་མདོ་སྡེ་འདིའི་དོན་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པས་ལུགས་འདི་ལ་མདོ་སྡེ་འདིའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་རྩ་བར་སྣང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མཐའ་གཉིས་སྤོང་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ལ་སྒྲོ་ འདོགས་ཀྱི་མཐའ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ། དེས་གསུང་རབ་ཀྱི་དྲང་ངེས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བྱང་ས་ནས་བཤད་པའི་ཚུལ། བསྡུ་བ་ནས་བཤད་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་གཞུང་ནས་བཤད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྒྲོ་སྐུར་དུ་ལྟ་བའི་ཚུལ་དང༌། དེ་གཉིས་འགོག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ས་ལས། ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་སྤངས་པ་དང་ཡང་དག་པ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པའི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་སྤངས་པ་ཡོད་དེ། ཞེས་སྒྲོ་སྐུར་སྤངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་ནི་བྱང་ས་ལས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་འདོགས་པའི་ཚིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་མངོན་བར་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཞེས་པ་འདིས་སྒྲོ་འདོགས་ཚུལ་གསུངས་ལ། བཏགས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་མའི་གཞི་བཏགས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་མའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར
Chinese
摘引了解脱的胜义谛品，诸法的体性应如《解深密经》中所说的那样观察。摘引了显示三种体性的体性品，诸法的无自性体性应如《解深密经》中所说的那样观察。摘引了显示对经部的矛盾辩驳的答复和了义不了义等的无自性品。同样，八识聚和究竟种性决定也摘引了《解深密经》中所说的内容。瑜伽师地的彼性品和其种种决择，以及《摄大乘论》中，也以众多名相来决定《解深密经》中所说的依他起自性与遍计所执的差别，以及空性圆成实。如《庄严经论》和《辨中边论》等中所说的彼性之义，以及在这些论典的注释中所显示的要点，也与此经的意义非常契合，因此，依此理路来决定此经的意义是根本。第二，分三：总的显示舍弃二边的方式，以及对增益边的分别破斥，由此来说明判别圣教了义和不了义的方式。第一，分三：从《瑜伽师地论》中宣说的理路，从《摄论》中宣说的理路，以及从这些之外的其他论典中宣说的理路。第一，分二：以增益和损减的方式观察，以及遮止这二者的方式。第一是：出自《瑜伽师地论》：“如果问如何存在，那么存在着对不存在的事物进行增益的未善取和对真实存在的事物进行损减的未善取，已经被舍弃。”这样以舍弃增益和损减的方式说了存在，那么增益和损减是怎样的呢？这二者出自《瑜伽师地论》：“对于色等诸法和色等事物，对不存在的词语自性的自体进行增益而显现执着，这是什么呢？”这段话说了增益的方式，作为增益的词语相之基础，作为增益的词语相之所依，以不可言说的自性，对于胜义谛中存在的真实事物，说成在一切的一切中都不存在，这是损
English
Extracting the chapters on the ultimate truth of liberation, the characteristics of phenomena should be observed as they appear in the Saṃdhinirmocana Sūtra. Extracting the chapters on characteristics that show the three characteristics, the characteristic of the absence of inherent existence of phenomena should be observed as it appears in the Saṃdhinirmocana Sūtra. Extracting the chapters on the absence of inherent existence that show the answers to questions refuting contradictions in the sutras and definitive and provisional meanings, etc. Similarly, the eight aggregates of consciousness and the ultimate determination of lineage are also extracted from what is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra. In the "Thatness" chapter of the Yogācārabhūmi and its various determinations, and also in the Mahāyānasaṃgraha, the difference between the dependent nature and the imputed nature, and the emptiness of the perfectly established nature, as stated in the Saṃdhinirmocana Sūtra, are determined with many expressions. The meaning of "Thatness" as explained in the *Mahāyānālaṃkāra* and the *Madhyāntavibhāga*, etc., and the key points shown in the commentaries on these texts, are also very consistent with the meaning of this sutra. Therefore, establishing the meaning of this sutra according to this system seems to be fundamental. Secondly, there are three parts: generally showing the way to abandon the two extremes, specifically refuting the extreme of superimposition, and thereby explaining the way to distinguish between the definitive and provisional meanings of the scriptures. First, there are three parts: the way of explaining from the Yogācārabhūmi, the way of explaining from the Saṃgraha, and the way of explaining from other texts besides these. First, there are two parts: the way of viewing as superimposition and denigration, and the way of preventing these two. The first is: from the Yogācārabhūmi: "If asked how it exists, then there exists the abandonment of not properly grasping the superimposition on what does not exist and the abandonment of not properly grasping the denigration of what truly exists." Thus, it is said that it exists by abandoning superimposition and denigration. What are these superimposition and denigration like? These two are from the Yogācārabhūmi: "Regarding phenomena such as form and objects such as form, what is the superimposition of clinging to the self-nature of the word that is superimposed on what does not exist?" This passage explains the way of superimposition. The basis of the characteristic of the superimposed word, the basis of the characteristic of the superimposed word, the basis of the characteristic of the superimposed word, which has become the support, with an inexpressible nature, for the truly existing object in the ultimate truth, saying that it does not exist in all of everything, this is denigrat