Tibetan
་པ་འདེབས་ཤིང་ཆུད་གཟོན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་གཉིས་ནི་ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ལས་རབ་ཏུ་ཉམས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་པ་སྔ་མས་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་ཚུལ་བསྟན་ལ་ཆུད་ གཟོན་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཟབ་མོ་ལས་ཉམས་པར་བསྟན་ནོ། །གཟུགས་ཞེས་པ་ནས་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་འདོགས་པའི་གཞི་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་འདོགས་པའི་ཚིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཚིག་གིས་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱའི། འདོགས་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ལ་མི་བྱ་སྟེ་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་གསལ་བར་བཤད་དོ། །བྱང་སའི་སྐབས་གཞན་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཚིག་གིས་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་པ་ལ་དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་ཞེན་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་སོ། །བཏགས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་མའི་གཞི་ནི་བཏགས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་མའི་རྟེན་ཞེས་པས་བཤད་དེ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གདགས་གཞིའོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་འཛིན་པ་ནི་སྐུར་འདེབས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་བརྟགས་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་སྐུར་འདེབས་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་དང་གཞན་གཉིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་མེད་པར་ལྟ་བ་སྐུར་འདེབས་སུ་བཤད་པའི་ཟླས་དྲངས་ན་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་ལྟ་བ་སྒྲོ་འདོགས་སུ་བཤད་དགོས་ལ་སྐབས་འདིར་ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་སུ་གསུངས་ཀྱིས་དེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ པར་འཛིན་པ་ཚིག་གིས་གསལ་བར་མ་བསྟན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་གཞུང་གི་དོན་ཡིན་པས་ཀུན་བརྟགས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱོགས་སོ། །དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་འདོགས་པའི་གཞི་གཞན་དབང་ལ་གསུངས་པས། གཞུང་འདིས་བཏགས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་མའི་གཞི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་མེད་ཅེས་གསུངས་པའི་དངོས་བསྟན་གཞན་དབང་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། དེ་དོན་དམ་པར་མེད་ན་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་གཉིས་ཀ་ལ་བཤད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་དེ་བྱང་ས་ལས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ལ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཡང་མེད་ལ་འདོགས་པ་ཡང་མེད་དེ་དེ་གཉི
Chinese
凡是造谣诽谤和浪费损耗的行为，都应知晓这二者是佛法戒律衰败的根源。前面说的是造谣诽谤的方式，从“浪费损耗”以下说的是大乘甚深佛法的衰败。从“色”到“事物”之间，说的是遍计所执的安立处。其中，“安立的词的自性”指的是以词安立的自性，而不是安立的词，从总结等处可以清楚地说明。菩萨地的其他情况也应如此理解。以词安立的自性，本来不是以自性存在的，却执着认为它有自性，这就是增益。安立的词的相之所依，就是安立的词的相的所依，这是在说遍计所执的假立处。对于那以不可言说的状态真实存在的事物，却执着认为它在一切的一切中都不存在，这就是诽谤。如果这样做了，遍计所执就是真实存在的。说“遍计所执是真实存在的”是增益，“其他二者不是真实存在的”是诽谤，因为首先世俗谛和后两者是真实存在的。如果说认为真实存在的事物不存在是诽谤，那么反过来说，认为不真实存在的事物存在就应该是增益，但这里说的是执着认为遍计所执以自性存在是增益，虽然没有用语言明确表示执着认为它是真实存在的，但如果以自性存在，那就是真实存在，这是经文的含义，所以认为遍计所执是真实存在的，是属于增益的范畴。《解深密经》中说，遍计所执的自性之所依是行相，在依他起上安立能取所取的行相、体性和差别。因此，本论虽然直接说明了安立的词的相之所依在胜义中存在，却说它不存在是依他起，但如果它在胜义中不存在，圆成实也在胜义中不存在，所以说二者都没有过失，如《菩萨地》中说，对于色等诸法的仅仅是事物本身进行诽谤，既没有那个本身，也没有安立，因为那二者……
English
Whatever involves fabricating accusations and wasting resources should be recognized as the root of decline in the Vinaya. The former indicates the manner of fabricating accusations, while from "wasting resources" onward, it indicates the decline of the profound Dharma of the Mahayana. From "form" to "thing," it indicates the basis for imputation of the completely imputed. Among these, "the nature of the imputed word" refers to the nature imputed by words, not the imputing word itself, as is clearly explained from the summary and so forth. Other instances in the Bodhisattva-bhumi should be understood similarly. To cling to the nature of the imputed word, which does not exist by its own nature, as having its own nature is superimposition. The basis for the sign of the imputed word is explained as the support for the sign of the imputed word, which is the basis for imputation of the completely imputed. To hold that which exists ultimately in an inexpressible manner as not existing at all is defamation. If this is done, then the completely imputed exists ultimately. Saying that "the completely imputed exists ultimately" is superimposition, and saying that "the other two natures do not exist ultimately" is defamation, because the conventional truth and the other two exist ultimately. If viewing what exists ultimately as not existing is explained as defamation, then conversely, viewing what does not exist ultimately as existing should be explained as superimposition. However, here, clinging to the completely imputed as existing by its own nature is stated as superimposition. Although it is not explicitly stated in words that one clings to it as existing ultimately, if it exists by its own nature, then it exists ultimately, which is the meaning of the text. Therefore, viewing the completely imputed as existing ultimately falls under the category of superimposition. In the Sandhinirmocana Sutra, the basis for the characteristic of the completely imputed is stated as the characteristic of conditioned phenomena, the basis for imputing the aspects of the grasper and the grasped, entity, and difference on the other-dependent. Therefore, although this text directly states that the basis for the sign of the imputed word exists ultimately, saying that it does not exist is the other-dependent. However, if it does not exist ultimately, then the perfectly established also does not exist ultimately, so there is no fault in explaining both. As stated in the Bodhisattva-bhumi, defaming merely the entity of phenomena such as form is that there is neither that itself nor imputation, because those two...