Tibetan
་འདི་སྟོན་ཏེ། ཞེས་མཚམས་སྦྱར་ནས་སྔར་དྲངས་པའི་མདོ་རྣམས་དྲངས་ལ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་འདི་ཞེས་ཉེ་ཚིག་གིས་སྨོས་པ་ནི་དེའི་གོང་ཉིད་དུ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་དྲངས་ནས་ཆོས་བདག་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །འདུལ་བའི་དབང་གིས་ཞེས་པ་ནི་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་བཤད་ཅེས་པ་སྟེ་སྔར་བྱིས་པ་མགུ་བར་བྱེད་པའི་གཏམ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ནའི་གཏམ་མིན་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་ན་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་ལུགས་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་དང་མ་སྐྱེས་པ་དང༌བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ཅིང་སྐྱེ་བ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་དགོངས་པའི་དོན་ལ་བསམས་ནས་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་མིན་པར་སྒྲས་ཟིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིན་ན། དེ་ཡི་རྟག་པ་ཡང་དགག་བྱ་འཇིག་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་འཇིག་མེད་མིན་པས་དགག་བྱ་བཅད་པའི་ངོས་ནས་འཇོག་མི་དགོས་པར་སྔོ་སེར་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོར་འཆར་བའི་ རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་རྟག་པར་སྨྲ་བའི་རྟག་ལུགས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་དངོས་པོ་རྟག་པ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་གཞན་སྡེ་འདོད་པའི་རྟག་པ་འགོག་པའི་རིགས་པར་རང་སྡེ་གོང་འོག་གིས་བཤད་པ་རྣམས་ཡིན་པས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་དོན་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །རྟག་པའི་དོན་འཛིན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་རྣམ་བཅད་མིན་པའི་ཡོངས་གཅོད་ལ་འདོད་ཕྱིན་ཆད་བདག་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་ཡང་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྟོན་པའི་བདག་མེད་གཉིས་གང་ཡང་རེ་ཞིག་བཤད་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བས་མདོ་སྡེ་དེ་དག་གིས་སྔར་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་བདག་མེད་ལ་སྐྲག་པ་སྤང་བ་དང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་པའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་དེ་རེ་ཞིག་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཐུན་མོང་བ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རགས་པ་བཤད་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བའི་རང་སྡེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་པའི་དྲང་དོན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་ནི་གནོད་བྱེད་སྟོན་ཤིན་ཏུ་དཀའོ། །སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གཞན་སྡེ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དངོས་སམ་དེའི་ལྟ་བ་ལ་ཚེ་རབས་སྔ་མར་གོམས་པ་ཆེས་པས་རེ་ཞིག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཐུན་མོང་བ་ཡང་རྫོགས་པར་བཤད་དུ་མི་རུང་བའི་གཞན་སྡེའི་རིགས་ཅན་དྲང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པའི་དྲང་དོན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་སྟོན་བར་སླ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟག་པ་སོགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པས་ ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས། ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད། །སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྒྲགས་པ་ཡང༌། །བློ་ཞེན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བསྒྲགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དེ་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དེ་གཉིས་གཅིག་རྟག་ལ་གཅིག་མི་རྟག་པར་བཤད་པས་སྒྲ་ཟིན་གྱི་དོན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་མིན་ཡང་གང་ལ་བསམས་ནས་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་ཀུན་གཞི་བསྟན་པས་དགོངས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ཏེ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས་དོན་གཅིག་གོ །དེ་ལྟར་ན་སྔ་མ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་མ་ཡང་དྲང་དོན་དུ་འགྲུབ་བོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་བ་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྒྲས་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་པས་ཟླ་བའི་བཞེད་པ་ནི་དེ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་དགོངས་གཞིའི་དོན་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་གདུལ་བྱ་ནི་མི་གཅིག་སྟེ་ཀུན་གཞི་གང་གི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཐུན་མོང་བ་དང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཆོས་ཀྱི་ བདག་མེད་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་རུང་ལ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་གདུལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་ཉིད་ཡོད་ལ། །ཕུང་པོ་འདི་དག་འབའ་ཞིག་ཉིད་ཡོད་ཅེས། །བསྟན་པ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཆེས་ཟབ་དོན། །རིག་པར་མི་འགྱུར་གང་ཡིན་དེ་ལའོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་ཀུན་གཞི་འཇོག་པ་ན་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས་སྔར་ལྟར་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་མདོ་དྲངས་པའི་འོག་ཉིད་དུ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་གཉིས་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་འདི། ཞེས་དྲངས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་གཉིས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་ཁུངས་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཆུད་པ་ཞེས་པའི་བར་
Chinese
这表明，通过介绍说，引用先前引用的经文，并用近指词“这深奥的法性”来指代，是因为在此之前引用了大量的般若经等，并宣说了法无我的空性。 “以调伏之故”是指以所调伏者的思想而说，意思是说，以前是为了让孩子高兴的话，而不是仅仅是那些话。 如果按照字面意思理解，就等同于说有我，其理由是：空性、无生、无我等，如果考虑到这些是依靠自己的自性而存在，并且仅仅是断除了生和法我的戏论的意图，而不是说有实义，而是按照字面意思所显示的那样，那么，它的常恒性也不是仅仅断除了应破的坏灭的无坏灭，因此不必从断除应破的角度来安立，而是像蓝黄一样，会显现为成立的体性， 会变成常恒。这样一来，就与外道说我常恒的常恒方式没有差别，因此会变成承认事物是常恒的。对此的损害是，其他宗派想要阻断常恒的道理，是自己宗派上下所说的那些，因此那些也不会承认那样的事。如果执着常恒的意义，最终想要的是仅仅断除的断除，那么断除二我的戏论也仅仅是显示无我的真如，无论哪个无我，暂时都不能作为宣说的器皿，因此那些经部像以前一样所说的是为了避免对无我的恐惧和对说我的执着而说的。因此，了义有两种方式，一是暂时将人无我的共同之处和法无我的粗略之处作为宣说的器皿，为了逐渐引导到自己的宗派真如，所说的了义的字面意思，很难显示损害。如前所述，其他宗派直接说我或者对它的见解在以前的世代已经非常习惯，因此暂时连人无我的共同之处也不能完整宣说，为了引导其他宗派的种类，所说的了义的字面意思会带来损害。
English
This indicates that, by introducing and quoting the previously cited sutras, and referring to it with the near-pointing term "this profound Dharma-nature," it is because many Prajna sutras and others were cited before this, and the emptiness of Dharma-non-self was proclaimed. "Because of taming" means speaking according to the thoughts of the one to be tamed, meaning that the previous words were to please children, not just those words alone. If taken literally, it is equivalent to saying that there is a self, the reason being: emptiness, unbornness, non-self, etc., if one considers that these exist by their own nature, and that it is merely the intention to cut off the elaborations of birth and Dharma-self, and not that it is said to have essence, but as it is shown by the literal meaning, then its permanence is also not merely the non-destruction that cuts off the destructible to be refuted, therefore it is not necessary to establish it from the perspective of cutting off the destructible, but like blue and yellow, it will appear as the nature of establishment, It will become permanent. In that case, there is no difference from the way the Tirthikas say the self is permanent, therefore it will become an admission that things are permanent. The harm to this is that the reasoning that other schools want to block permanence is what is said by our own school, both above and below, so they will not admit such a thing either. If one clings to the meaning of permanence, ultimately wanting only the mere cutting off of cutting off, then the cutting off of the elaborations of the two selves is also merely showing the suchness of non-self, and neither of the two non-selves can temporarily serve as a vessel for proclamation, therefore those sutras, as said before, were spoken to avoid fear of non-self and attachment to saying self. Therefore, there are two ways of definitive meaning, one is to temporarily use the commonalities of person-non-self and the grossness of Dharma-non-self as vessels for proclamation, and to gradually guide to the suchness of one's own school, it is very difficult to show harm to the literal meaning of the definitive meaning that is spoken. As mentioned earlier, other schools directly say self or their view of it has been very habitual in previous lives, therefore even the commonalities of person-non-self cannot be fully proclaimed for the time being, and the literal meaning of the definitive meaning spoken to guide the kinds of other schools will bring harm.
Chinese
因此很容易展示。像这样，由于显示了常等的心要存在是了义，那么，阿赖耶识如何成了义呢？《宝积经》中说：“地有种种是阿赖耶，善逝心要亦是彼，心要彼以阿赖耶名，如来如是示现之，心要宣说为阿赖耶，有智着者不能知。”这样说了，《楞伽经》中也多次说了如来藏阿赖耶识，宣说了与七识一起的阿赖耶识，这两个是名称的不同。而且，由于说这两个一个常一个无常，虽然不是显示了字面意思的两个成了一个，但是想到什么而显示心要的意义，就考虑到那个意义而显示阿赖耶识，依靠所考虑的意义是名称的不同，所以意义相同。这样一来，由于先前显示为了义，后面的也成了义。《入行论释》中说：“因为随逐一切事物的自性，所以应当了知仅仅是空性以阿赖耶识之名显示。”月称的观点就是这样。这样，虽然所考虑的意义相同，但是所化并非一个，为了什么而宣说阿赖耶识呢？因为是适合于显示共同的人无我和能取所取二空的法无我的器皿，因为是不能证悟一切人与法无自性的所化，所以，《入行论》中说：“阿赖耶识有，而且人亦有，唯有这些蕴，如是此甚深，非彼所能知。”这样说了，安立阿赖耶识的时候，必须显示以外境空。在《入行论释》中，在如先前一样引了显示为了义的经的下面，就引用了“大慧，此包含在所有佛陀的经藏中的空性、不生、不二和无自性的体性。”这是区分了前两个自性的有无差别，是显示为了义的出处，直到《楞伽经》中的包含为止。
English
Therefore, it is easy to show. Like this, since showing the existence of the essence of permanence, etc., is definitive, then how does the ālaya become definitive? The Ornament of Dense Array says: "The grounds are various, they are the ālaya, the Sugata's essence is also that, the essence is called by the name of ālaya, the Tathāgatas show it thus, the essence is proclaimed as the ālaya, those with attachment will not know." Thus it is said, and in the Laṅkāvatāra Sūtra also, the Tathāgatagarbha ālaya-vijñāna is proclaimed, and the ālaya-vijñāna together with the seven vijñānas is said many times as two different names. Moreover, since it is said that one of these two is permanent and the other is impermanent, although it is not shown that the two meanings of the literal meaning become one, but thinking about what the meaning of showing the essence is, considering that meaning, the ālaya is shown, relying on the meaning considered, it is a different name, so the meaning is the same. In this way, since the former is shown as definitive, the latter also becomes definitive. The Commentary on the Entrance says: "Because it follows the nature of all things, it should be understood that only emptiness is shown by the name of ālaya-vijñāna." Candrakīrti's view is like that. Thus, although the meaning considered is the same, the object to be tamed is not the same, for what purpose is the ālaya spoken? Because it is a vessel suitable for showing the common selflessness of persons and the selflessness of phenomena of the two empty of grasper and grasped, because it is an object to be tamed that cannot realize the selflessness of all persons and phenomena, therefore, the Entrance says: "There is ālaya, and there is also a person, only these aggregates, thus this is very profound, not known by that." Thus it is said, and when establishing the ālaya, it is necessary to show that it is empty of external objects. In the Commentary on the Entrance, below the sutra that shows the definitive meaning as before, it quotes, "Great wisdom, this nature of emptiness, unborn, non-dual, and without self-nature, which is contained in the sutras of all Buddhas." This is the source of showing the definitive meaning by distinguishing the difference between the existence and non-existence of the first two natures by their own characteristics, until the inclusion in the Laṅkāvatāra Sūtra.