Tibetan
་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་ནམ་མཚན་འཛིན་དུ་འདུག་སྙམ་ནས། ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པར་རློམ་པའི་འོག་ཏུ་སྤྱོད་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེ་རྩིས་མེད་པའི་ལོག་ལྟ་རྣམས་ལེགས་པར་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཕ་རོལ་བོས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་ཆོས་ཅན་གཉིས་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པ་རང་ངོས་ནས་གཞལ་ན་ཚད་མས་ཀྱང་གྲུབ་ལ་ཁོ་རང་ཡང་ངེས་པར་འདོད་དགོས་པའམ་འདོད་པ་ཅིག་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་པར་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་ན་དེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དོན་དམ་པ་འཇལ་བའི་རྒྱུར་མེད་མི་ རུང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །འདི་པ་ལྟར་ན་ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་དང་བདེན་པར་གྲུབ་བའི་དོན་ཁས་ལན་པས་དབུ་མ་པར་མི་འཇོག་གམ་སྙམ་ན། ལྟོ་ལྡིར་བ་ངེས་ཀྱང་གཞི་དེ་བུམ་པར་མ་ངེས་པ་ལ་ཚད་མས་གདོད་སྒྲུབ་དགོས་པས་དེས་གཞི་དེ་བུམ་པར་འདོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་མི་ནུས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་པས་བུམ་པ་ལ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་པའི་དོན་ཚད་མས་གྲུབ་ཀྱང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཞན་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་བ་མིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། མཁས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་བདེན་པར་ཡོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་རིགས་པའི་སྒོ་དུ་མས་འགོག་ཅིང་བདེན་མེད་དུ་ལེགས་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པས་དབུ་མ་པ་ནི་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་རང་རྒྱུད་བྱ་མི་རིགས་པར་གསུངས་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ་བཅས་ལྡན་གྱི་དགེ་སློང་གིས་བཅས་པ་དང་འགལ་བར་མི་རིགས་ཀྱང་དེ་དང་འགལ་བ་ཙམ་གྱིས་དགེ་སློང་མིན་མི་དགོས་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། དགོངས་འགྲེལ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་དང༌། དེ་དང་བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་གཉིས་མི་མཚུངས་པར་བསྟན་བའོ། །དང་པོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་མེད་ཕྱེ་བ་དང་དྲང་ངེས་འཇོག་ཚུལ་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་བཞེད་པ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་འདི་ཇི་ལྟར་བཞེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ཁུངས་མ་ནས་གསལ་བར་བཤད་པ་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ཀྱང་དེའི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་མ་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་འཇུག་པ་ལས། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་ནི། །དྲང་དོན་ཉིད་དུ་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད། ཅེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་གང་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་མདོ་ལས། བཏགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། བཏགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་གཞན་གྱི་དབང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་དུ། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདི། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པ་སྨན་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་གསུངས། ཞེས་བྱ་བའི་ལུང་འདིས་དྲང་བའི་དོན་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་གཉིས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་མེད་དང་ཀུན་གཞི་བཤད་པ་གཉིས་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཕྱི་རོལ་མེད་པ་དང་མཐར་ཐུག་རིགས་ངེས་པ་བཤད་པ་སྟེ་བཞི་དྲང་དོན་དུ་འཆད་དོ། །ཕྱི་མ་འདི་དྲང་དོན་ཡིན་པ་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་གོ་ནུས་ པར་དགོངས་ནས་སྔ་མ་གསུམ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས་ལུང་རིགས་གཉིས་ཀྱིས་དྲང་དོན་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྐབས་འདིར་ལུང་གིས་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་ནོ། །སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་འགོག་མི་འགོག་གཉིས་ལས་འགོག་པའི་མདོ་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ནི་ནད་པ་སོ་སོ་ལ་སྨན་སྟེར་བ་ནི་སྨན་པའི་རག་དབང་གིས་མ་ཡིན་གྱི་ནད་པའི་ནད་ཀྱི་ཚུལ་དང་བསྟུན་དགོས་པ་བཞིན་དུ། སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡང་སྟོན་པའི་རང་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་མིན་གྱི་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པར་ལང་གཤེགས་ལས་གསུངས་པས་དྲང་དོན་དུ་གསལ་ལོ། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་བརྗོད་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་ཞེས་སོགས་དྲངས་པའི་མཐར་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་རྣམ་རིག་པས་ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་ཡིན་པར་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་དཔེར་བྱས་ནས་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡང་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པ་དང༌། ལུང་འདིས་ཞེས་པ་ས་བཅུ་བའི་མདོ་ཡི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་བྱེད་པ་པོ་བཀག་པ་ལ་འཆད་དོ། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་རང་འགྲེལ་ལས། སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པ་དཔེར་བྱས་ནས་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་སེམས་ཙམ
Chinese
心想，所有这些都是执着于真实或执着于相状。在自以为生起了见解之后，对于一切行为方式都毫无顾忌的邪见，将会被很好地驳斥。因此，以他人所称道的理由来成立所要成立的，仅仅是他人的承认是不够的，作为法性的二者和理由等等，从自身衡量，也要由量成立，而且他自己也必须确定地承认或者需要一个承认者。如果没有这个，如果对所执着的境产生错觉，那么它就不能生起证悟真如的见解。世俗的量对于衡量胜义谛来说是不可或缺的。正如所说：“不依赖于世俗，就不能证悟胜义谛。”这就是所说的意义。如果有人认为，按照这种说法，乐天等自续派承认在胜义中和真实中成立，难道不应该被认为是中观派吗？虽然确定肚子胀，但并不能确定那个基础是瓶子，必须首先用量来成立，因此不能说他认为那个基础是瓶子。同样，分别部认为瓶子没有与自己的支分不同的其他物质的支分，虽然用量成立，但也不能说他是认为支分是其他物质的宗派。同样，那些智者也用多种理路遮止法真实存在的宗派，并且很好地承认无真实，因此是中观派。如果有人说，如果是中观派，就不应该做自续，这并不矛盾，就像具戒的比丘不应该违背戒律，但仅仅违背戒律并不一定就不是比丘一样。第三部分分为两点：消除与《解深密经》的矛盾，以及说明该经与《慈氏请问经》的两品不相同。第一点是：如果按照先前所说的，通过《解深密经》的三种特征来区分自性有无，以及安立正说和不了义的方式是其他论师的观点，那么这位论师是如何认为的呢？对此，圣父子二人的经论原文中并没有明确说明，佛护的论著中也没有明确说明其中的差别。然而，《入中论》中说：“如是余经亦，此说为了义。”在其自释中说，如是之经
English
Thinking that all of these are clinging to truth or clinging to characteristics. After presuming to have generated a view, the wrong views that have no regard for all modes of conduct will be well refuted. Therefore, in order to establish what is to be established by means of a reason that is proclaimed by others, it is not sufficient for the other party to merely accept it; the two subjects of the dharma and the reason, etc., must also be established by means of valid cognition when measured from one's own side, and he himself must necessarily accept it or there must be someone who accepts it. If that is not the case, if one is mistaken about the object of attachment, then it will not be able to generate the view that realizes suchness. The valid cognition of the conventional is indispensable as a means of measuring the ultimate. This very thing is what is meant by the saying, "Without relying on the conventional, one will not realize the ultimate meaning." If one thinks that, according to this, the Svātantrikas such as Lekden, etc., acknowledge that things are established as ultimately and truly, then should they not be considered Madhyamikas? Although it is certain that the stomach is bloated, it is not certain that the basis is a vase, and it must first be established by valid cognition, so it cannot be said that he thinks that the basis is a vase. Similarly, the Vaibhāṣikas establish by valid cognition that a vase does not have parts that are different substances from its own parts, but it cannot be said that they are proponents of the doctrine that parts are different substances. Similarly, those scholars also refute the doctrine that phenomena truly exist by means of many lines of reasoning, and they have well acknowledged the absence of truth, so they are Madhyamikas. If one says that if one is a Madhyamika, it is not appropriate to do Svātantrika, this is not contradictory, just as a monk who possesses vows should not contradict the vows, but merely contradicting the vows does not necessarily mean that he is not a monk. The third part has two points: eliminating the contradiction with the Saṃdhinirmocana Sūtra, and showing that the two chapters of that Sūtra and the Maitreya Paripṛcchā are not the same. The first point is: If, according to what was said earlier, the way of distinguishing the presence or absence of self-nature and establishing definitive and interpretable meanings through the three characteristics of the Saṃdhinirmocana Sūtra is the view of other teachers, then how does this teacher think? On this, there is no clear explanation in the original scriptures of the two noble fathers and sons, and Buddhapālita's treatise also does not clearly explain the difference. However, the Madhyamakāvatāra says, "Also other sūtras of such a kind, this says are of interpretable meaning." In its auto-commentary, it says, sūtras of such a kind
Chinese
那么什么是呢？如《解深密经》中所说，所说的遍计所执性、依他起性和圆成实性这三种自性中，遍计所执性，依他起性，以及同样地： 取的识非常深细，一切种子如水流般流淌，如果执著为我则不行，这些我没有对孩子们说。 等等，这就像， 医生给病人用药一样， 佛陀也同样对众生， 善说了唯心。 这段经文清楚地表明了是不了义。 这样，前两个自性，以各自的体性来说，存在与不存在，以及阿赖耶识的解说，这两个，以及总摄的无外境，和最终的种姓决定解说，这四个是不了义。 后面这个是不了义，是从诸经中汇集起来，以一乘来成立的，考虑到能够理解，所以前三个在入行论的根本释中，以教理和正理两种方式来成立是不了义，这里以教理来显示是不了义。 宣说唯心时，有遮止外境和不遮止外境两种，其中遮止的经文说外境显现是不存在的。 等等，这样说，就像给不同的病人用药，不是医生的随意，而是要根据病人的病情来决定一样。 宣说唯心，也不是佛陀自己的意愿，而是要根据所化众生的想法，如《楞伽经》中所说，所以是不了义。 之后，同样地，世尊在经中所说，如来藏，等等引用的最后，如果那样，像那样的经藏，唯识宗承认为了义的一切都是不了义，这段经文清楚地表明了。 在入行论的注释中，以如来藏宣说为不了义为例，来说明宣说唯心也是不了义，这段经文是指在《十地经》中，在观察缘起的时候，遮止作者的时候说的。 那是不合理的，在自释中，以宣说唯心是不了义为例，以如来藏宣说为不了义的理由，像那样的经藏唯心。
English
So what is it? As it says in the Sutra Unraveling the Intentions, among the three natures, the imputed nature, the dependent nature, and the thoroughly established nature, the imputed non-existence, the dependent existence, and likewise: The taking consciousness is very deep and subtle, all seeds flow like a stream of water, it is not permissible to conceive of self, these I have not taught to children. Etc., this is like, Just as a doctor gives medicine to a patient, the Buddha likewise to sentient beings, also well-spoken of as mind-only. This passage clearly shows that it is provisional meaning. Thus, the first two natures, in terms of their respective entities, existence and non-existence, and the explanation of the Alaya consciousness, these two, and the absence of external objects that are summarized, and the explanation of the ultimate lineage determination, these four are explained as provisional meaning. The latter is provisional meaning, which is gathered from all the sutras, and established as one vehicle, considering that it can be understood, so the first three in the root commentary of Entering the Middle Way, are established as provisional meaning by both scripture and reasoning, here scripture shows that it is provisional meaning. When mind-only is proclaimed, there are two types: those that negate external objects and those that do not negate external objects. Among them, the sutra that negates says that external appearances do not exist. Etc., it is said that just as giving medicine to different patients is not at the doctor's discretion, but must be determined according to the patient's condition. Proclaiming mind-only is also not according to the Buddha's own wishes, but according to the thoughts of the beings to be tamed, as stated in the Lankavatara Sutra, so it is provisional meaning. Then, similarly, the Blessed One said in the sutra, the essence of the Tathagata, etc., at the end of the quotation, if so, all the sutras of that kind that are accepted as definitive meaning by the Vijnanavada school are provisional meaning, this passage clearly shows. In the commentary on Entering the Middle Way, taking the proclamation of the essence as provisional meaning as an example, it is explained that the proclamation of mind-only is also provisional meaning, this passage refers to the occasion in the Ten Bhumi Sutra when examining dependent origination, when the agent is negated. That is unreasonable, in the auto-commentary, taking the proclamation of mind-only as provisional meaning as an example, for the reason that the essence is proclaimed as provisional meaning, sutras of that kind are mind-only.