Tibetan
་པ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་རྣམ་འཇོག་ གིས་བློ་དེ་སྣང་ཡུལ་དང་ཞེན་ཡུལ་ལམ་དེས་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་བློས་འགྲུབ་པ་ལ་མ་ཆོད་པ་ལྟ་བུ་ག་ལ་ཡིན། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པ་རང་མཚན་སྣང་བ་ལ་ལྟོག་ཏེ་མ་འཁྲུལ་བའི་རྙེད་དོན་ནི་ཤེས་བྱ་ཡང་དག་པའི་རྣམ་འཇོག་ཏུ་གྲུབ་པས་ཤེས་བྱ་ཡང་ལོག་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཅིང་བློ་ངོར་མ་ཆོད་པ་ག་ལ་ཡིན། འདི་དག་ནི་ཡོད་པ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཚད་མས་འགྲུབ་ལུགས་ཡིན་གྱི་རང་གི་ལུགས་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རག་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་མིག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཤེས་བྱ་ཡང་དག་པ་དེ་འདྲ་བར་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་བས་རྙེད་ཀྱང་བདེན་གཉིས་སུ་གྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་དང་དོན་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་གྲུབ་མི་དགོས་ཤིང༌། དེ་ཁྱད་གཞིར་བཟུང་ནས་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་དཔྱད་པས་ཆོག་པས་སྤྱི་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བ་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟགས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་ག་ལ་འཇུག་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཟླ་བས་དེ་འདྲ་བ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་སོང་ལ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་དོན་ཡིན་པས་དེ་ཁྱད་གཞིར་བཟུང་བའིཆོས་ཅན་ཙམ་པོ་ག་ལ་སྲིད་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་ཁྱད་པར་དོར་བའི་སྦྱི་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་འགོག་གོ ། །འདི་དག་གི་གནད་རྟོགས་ན་རང་རྒྱུད་པས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དག །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པས། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། ཞེས་བཤད་པ་དང༌། དེ་ཡང་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཡང་ལོག་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ལ་རང་ལུགས་ལ་མི་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ལ་རང་མཚན་སྙང་བ་ལྟར་མེད་པའི་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པར་འཇོག་ན་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་བསྒྲུབ་དགོས་ཀྱི་ཕྱི་རྒོལ་དུ་ག་ལ་རུང༌། དེས་ན་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་སོ་ན་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་པ་འཁྲུལ་པས་རྙེད་པའི་དོན་དང་ཤེས་བྱ་ཕྱིར་ཅི་མ་ལོག་པ་གཉིས་འགལ་ན། རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་རྙེད་པའི་དོན་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱང་འགལ་བར་འགྱུར་ལ། ཤེས་པ་ཕྱིར་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་རྙེད་པར་མི་འདོད་པས་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པས་རྙེད་དགོས་ན་ཀུན་རྫོབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེར་འགྱུར་ཏེ། དེ
Chinese
如是成立的安立，是为了使心不迷乱于显现境和耽著境，或者说不迷乱于境。因此，仅仅是对事物下了定论，怎么能像心未成立一样呢？这样一来，识以自相显现为依据而不迷乱的获得之义，成立为所知正确的安立，因此，即使所知是错误的，怎么能说对事物下了定论而心未成立呢？这些是认为诸有自性存在的论敌们以量成立的方式，而不是自己的宗派。因此，随顺有部宗的人看来，眼等法性的所知正确，像那样以识不迷乱而获得，也不需要以成立二谛的名称和意义的任何差别来成立。只要把那差别作为基础，考察胜义中存在与否就可以了，所以，对于执持为共同法性者，思忖着考察二谛差别之过失怎么会成立呢。月称认为，那样的事物已经成为自性存在，那本身就是胜义中存在的意义，因此，思忖着怎么会有把那作为差别基础的法性呢，从而遮止了舍弃差别的共同法性的执持。如果通达了这些要点，自续派会说： 显现虽相似，然有作用故，有能与无能，真实非真实，世俗即分判。 并且，也不把有境分为正确和错误两种，应成派是观待世间而安立正确和错误，境和有境二者，但在自宗不作安立的理由将会知晓。如果对于分别和无分别，像自相显现一样，以无有的错乱识安立为法性，那么所要成立的自性无有的意义已经成立了，因此，为什么要成立它，怎么能成为外来的论敌呢？因此，法性未成立的过失依然存在。如果说以错乱获得的意义和所知并非颠倒二者相违，那么，以理智后得所获得的意义和胜义谛二者也会相违，因为不希望仅仅以识颠倒就获得，所以如果需要以不迷乱于自性的识来获得，那么一切世俗也都会变成那样，因为那。
English
The establishment that is established in this way is to prevent the mind from being confused about the appearing object and the object of attachment, or to prevent it from being confused about the object. Therefore, it is only a matter of making a conclusion about things, how can it be like the mind has not been established? In this way, the meaning of obtaining that the consciousness relies on its own characteristics and does not confuse is established as the correct establishment of what is to be known, therefore, even if what is to be known is wrong, how can it be said that a conclusion has been made about things and the mind has not been established? These are the ways in which the opponents who believe that all things exist by their own nature are established by valid cognition, not their own tenets. Therefore, according to those who follow the Sautrantika school, the object of knowledge that is the nature of the eye and so on is correct, and even if it is obtained by the consciousness not being confused in that way, it does not need to be established by distinguishing it with any name and meaning that establishes the two truths. It is enough to examine whether it exists in the ultimate sense by taking that difference as the basis, so how can the fault of examining the difference between the two truths be established for those who hold it as a common nature? Chandrakirti thinks that such a thing has become self-existent, and that itself is the meaning of existing in the ultimate sense, therefore, thinking how can there be a nature that takes that as the basis of difference, he prevents the holding of the common nature that abandons the difference. If you understand these key points, the Svatantrika will say: Although appearances are similar, they have functions, because of ability and inability, real and unreal, the conventional is distinguished. Furthermore, the object-possessor is not divided into two types, correct and incorrect, the Prasangika establishes correct and incorrect, both object and object-possessor, in dependence on the world, but the reasons why it is not established in one's own system will be known. If, for conceptual and non-conceptual, like the appearance of self-characteristics, the nature is established by the non-existent mistaken consciousness, then the meaning of the self-nature that is to be established has already been established, therefore, why should it be established, how can it become an external opponent? Therefore, the fault of the nature not being established still remains. If it is said that the meaning obtained by confusion and the object of knowledge not being reversed are contradictory, then the meaning obtained by the subsequent inference of reason and the ultimate truth will also be contradictory, because it is not desired to obtain only by the consciousness being reversed, so if it is necessary to obtain by the consciousness that is not confused about the self-nature, then all conventions will also become like that, because that.
Tibetan
་དག་རྒྱལ་བའི་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཇལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཙམ་གྱིས་སྒྲས་ནི་མ་འཁྲུལ་བས་རྙེད་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་དང་པོ་ནི་མེད་དེ་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ཀྱང་དེས་རྙེད་པ་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱིས་རྙེད་པ་མིན་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་ཡང་ཡིན་ལ་བརྫུན་པ་ཡང་ཡིན་པའི་དུང་སྒྲ་རྙེད་ཀྱང་དུང་སྒྲ་རྫུན་པ་མ་རྙེད་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཙམ་གྱི་ངེས་གཟུང་སྦྱོར་ས་ལ་བལྟས་ན་དེ་འདྲའི་དོགས་པ་སྐྱེ་ཡང་སྨྲ་བ་པོའི་ བརྗོད་འདོད་ནི་ཡོད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་དཔྱོད་པའི་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་རྙེད་པ་དགག་པར་འདོད་ནས་ཙམ་སྨོས་ཀྱི་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པའི་ཤེས་པས་རྙེད་པ་འགོག་པ་མིན་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། དཔྱད་པ་ཞི་མོ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་བཅུག་པ་འདིས་ཅི་དགོས་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་རྙེད་པ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་ཆོས་ཅན་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་པ་ཉམས་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྟེང་ནས་ཀྱང་གཞན་དུ་བཤད་པ་དང་བཤད་ཚུལ་འདི་གཉིས་མི་མཐུན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་འགོག་པའི་གྲུབ་མཐའ་མི་མཐུན་པ་མིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་དོན་བཀག་ནས་ད་ནི་དཔེ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པས་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ཀྱིས་འབྱུང་གྱུར་དང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན་འཇལ་བའི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། གང་ལ་ཚད་མར་སོང་སའི་སྒྲ་ཙམ་ཞིག་གི་དོན་འདིའོ་ཞེས་སྟོན་རྒྱུ་ཡོད་ལ། མིག་སོགས་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བར་སྨྲ་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོང་བར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་གང་ཡང་མི་འཇལ་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་འདི་འདྲ་ཞིག་གཞལ་ལོ་ཞེས་ཕན་ཚུན་སྟོན་པར་མི་ནུས་པས་མི་འདྲའོ། །འདི་ལ་ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་ཁྱད་པར་དོར་བའི་སྤྱི་ཕན་ཚུན་དུ་སྟོན་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་དང་བདེན་པར་ཡོད་མེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་སྤྱི་ ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་རྒྱུ་ཡོད་ཅེས་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་བདེན་པར་ཡོད་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དགག་བྱའི་ཚད་ལ་མི་མཐུན་པའི་གནད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མ་གྲུབ
Chinese
为了衡量如来的一切智，以及为了用“仅仅”这个词来断除不真实的获得，如果有人这样问。第一个过失是没有的，因为虽然理智后得是迷乱的迷乱识，它迷乱了显现的对境，但这并不妨碍用迷乱识获得不是迷乱识所获得的东西。就像获得既是声音又是虚假的螺声，但没有获得虚假的螺声一样，这并不矛盾。如果观察“仅仅”的确定所指的结合处，可能会产生这样的疑问，但说话者的意图是如何存在的，通过思考的思考者想要否定获得，所以才说了“仅仅”，而不是通过不迷乱的知识来阻止获得。如《明句论》所说：“将寂静的观察纳入世间的俗语有什么用呢？我们也这样说，仅仅通过颠倒的世俗，就能获得我的自性存在。”因此，即使在承认作为所依的法，仅仅在那上面成立的观点已经退化的情况下，其他的解释和这种解释的方式也不一致，但阻止自续的宗派并没有不一致。他们否定了意义，现在要否定例子了。当佛教徒向胜论派论证声音是无常的时候，即使按照双方的观点，地、水、火、风四大种和虚空的性质作为法，没有被衡量它们的量所成立，但也有可以指示的，即在任何成为量的地方，仅仅是声音的意义。对于论证眼等不是从我而生的，说自性空和说自性不空的人来说，双方都不能衡量自有自性的存在和自有自性不成立的二者，但因为不能互相指示，像这样的法被衡量了，所以是不一样的。对此，乐音等自续派的人们说，即使没有互相指示那种舍弃了差别的总相，但也不能论证可以取没有以实有和真有来区分的总相作为法，因为如果自有自性存在，那就是真有的意思。因此，由于否定对象的程度不一致的关键，才导致了这种情况，所以在论证声音是无常的时候，也没有成立用这两种观点区分的差别。
English
In order to measure the omniscient wisdom of the Tathagatas, and to cut off the unreal attainment with the word "merely," if someone asks. The first fault is not there, because although the intellectual after-attainment is a deluded consciousness that deludes the object of appearance, this does not prevent the attainment with deluded consciousness from being something not attained by deluded consciousness. Just as it is not contradictory to attain the conch sound that is both sound and false, but not to attain the false conch sound. If one looks at the place where the definite object of "merely" is combined, such doubts may arise, but the speaker's intention is how it exists, the thinker who contemplates wants to negate the attainment, so he said "merely," not to prevent the attainment with the knowledge that is not deluded. As the Clear Words says, "What is the use of including the quiet contemplation in the worldly vernacular? We also say that, merely through the inverted conventional, one can attain the existence of my self-nature." Therefore, even if the view that the Dharma as the basis is established only on that has degenerated, other explanations and this way of explaining are not consistent, but the tenets of preventing self-continuum are not inconsistent. They have negated the meaning, and now they will negate the example. When Buddhists argue to the Vaisheshikas that sound is impermanent, even if according to both views, the qualities of the four great elements and space are not established as Dharma by the means of measuring them, there is something that can be indicated, that is, wherever it becomes a means, it is merely the meaning of sound. For those who argue that eyes etc. are not born from the self, those who say that self-nature is empty and those who say that self-nature is not empty, neither of them can measure the existence of self-nature and the non-establishment of self-nature, but because they cannot indicate each other, such Dharmas are measured, so they are different. To this, the Svātantrikas such as Lekden say that even if there is no mutual indication of the generalities that have abandoned such differences, one cannot argue that one can take the generalities that have not been distinguished by true existence and real existence as Dharma, because if self-nature exists, that is the meaning of real existence. Therefore, since the key to the inconsistency in the degree of the object of negation is what caused this, when arguing that sound is impermanent, the difference distinguished by these two views has not been established.