Tibetan
་ནས་འགོག་པར་རིགས་པས་ཁྱད་པར་མ་སྦྱར་བར་བཀག་ན་ལེགས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བདག་སྐྱེ་འདོད་པ་དགག་མི་རིགས་པས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པས་ནི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་འདོད་ཀྱི་བདག་དང་གཞན་གང་ལས་སྐྱེ་ཞེས་མི་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་པོས་དོན་དམ་པར་འདོད་པའི་མིག་སོགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་སྐྱེ་བ་དགག་འདོད་ནས་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཞི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་མ་ རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གིས་དོན་དམ་པར་མིག་སོགས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་མིག་སོགས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པའི་མིག་སོགས་ཡོད་པས་སྐྱོན་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དོན་དམ་པ་ཞེས་པ་དེ་གང་གི་ཁྱད་པར་ཡིན། མིག་སོགས་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་འགོག་པས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེ་ན། མི་རིགས་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་མ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྨྲས་ནའང་གཞན་ལ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཀག་གོ །དེའི་སྐྱོན་སྤོང་ལ་ཅི་སྟེ་སངས་རྒྱས་པས་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན་སྤྱི་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་ཏེ་འཛིན་ན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ན་བྱེ་བྲག་པ་ལ་མ་གྲུབ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་འཛིན་ན་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དོར་བའི་སྤྱི་སྒྲ་ཙམ་ཞིག་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཁྱད་པར་དོར་ནས་མིག་སོགས་ཙམ་ཞིག་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་པས་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེའི་ལན་དུ་མིག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་རྙེད་པ་མིན་པར་ལེགས་ལྡན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་ཐ་དད་པ་སྟེ་དངོས་འགལ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་བསྟན་ནས་བཀག་གོ །དེ་དག་གི་དོན་ནི་མིག་སོགས་ བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོར་བའི་མིག་སོགས་ཙམ་གཞག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། ཆོས་ཅན་དེ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ནི་མིག་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་གནས་སྐབས་ཏེ། དེས་རྙེད་པའི་ཡུལ་ན་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རང་མཚན་གྱི་མེད་གཞིན་དུ་དེར་སྣང་བའི་རྫུན་སྣང་མེད་པའི་ཕྱིར
Chinese
因此，如果不通过理智区分而禁止，那才是好的。在世俗的说法中，不应禁止想要自我产生的观点，因此也不应依赖它来区分。因为世俗之人仅仅认为果是从因产生的，而不去思考是从自我还是从他者产生。此外，如果对方想要禁止在胜义中被认为是眼睛等的事物在世俗中产生，那么那时就会出现所依（有法）未成立的宗（有法）和因（有法）的过失，因为自己没有在胜义中承认眼睛等。如果说即使胜义的眼睛等未成立，但世俗的眼睛等存在，所以没有那个过失。那么，胜义这个词是什么的差别？如果说是眼睛等世俗的事物禁止在胜义中产生，所以是禁止产生的差别。那是不合理的，因为没有那样说，即使说了，也会变成他人所依（有法）未成立的过失，这样进行了遮止。为了避免那个过失，如果佛教徒向数论派证明声音是无常的，那么就不会执持共同的差别，如果执持，就会变成没有所立宗和能立因。像这样，如果执持未来产生的声音作为有法，那么对于数论派来说是不成立的，如果执持虚空的性质的声音，那么对于佛教徒来说是不成立的。因此，就像舍弃差别的共同声音作为有法一样，舍弃胜义和世俗的差别，仅仅执持眼睛等作为有法，就没有有法未成立的过失，他们这样说。作为对那个的回答，眼睛等的有法的自性不是仅仅通过颠倒就能获得的，而是具足者自己承认的，并且颠倒和不颠倒是不同的，即是相违的等等，通过显示这些道理进行了遮止。那些的意义是，眼睛等 作为证明不是从自我产生的有法，不能仅仅安立舍弃了二谛差别的眼睛等。因为衡量那个有法的量是对于眼睛等的自性没有错乱的意识，并且意识，并且意识是不颠倒的，即对于自性没有错乱的状态。因为在它所获得的境上，所知在颠倒的自相不存在的情况下，在那里显现的虚假显现是不存在的。
English
Therefore, it is good to prohibit without distinguishing by reason. In worldly terms, it is not appropriate to prohibit the desire for self-generation, so it is not appropriate to make distinctions based on that. Because worldly people only think that the result comes from the cause, and do not consider whether it comes from self or other. Furthermore, if the opponent wants to deny that things like eyes, which are considered ultimately, arise even conventionally, then at that time, the subject (dharmin) not being established will become a fault of the proposition (paksha) and the sign (hetu). Because one does not accept eyes, etc., as ultimately true. If it is said that even if ultimately true eyes, etc., are not established, there is no fault because conventionally true eyes, etc., exist. Then, what is the difference of the term "ultimately true"? If it is said that it is the difference of preventing arising because it prevents conventionally true eyes, etc., from arising ultimately, that is not reasonable because it has not been said that way, and even if it were said, it would become the fault of the subject (dharmin) not being established for others, thus it is refuted. To avoid that fault, if Buddhists prove to the Samkhyas that sound is impermanent, they do not hold the distinction of generality, because if they did, there would be no thesis and proof. Like this, if the sound that will arise is held as the subject, it is not established for the Samkhyas, and if the sound of the quality of space is held, it is not established for the Buddhists. Therefore, just as a general sound that abandons distinctions is held as the subject, there is no fault of the subject not being established by abandoning the distinctions of ultimate and conventional and holding only eyes, etc., as the subject, they say. In response to that, the nature of the subject of eyes, etc., is not obtained merely through reversal, but is accepted by the well-endowed one himself, and it is refuted by showing that reversal and non-reversal are different, i.e., contradictory, etc. The meaning of those is that eyes, etc. As the subject for proving that it does not arise from self, it is not permissible to establish only eyes, etc., abandoning the distinction of the two truths. Because the valid cognition that measures that subject is the consciousness that is not mistaken about the nature of eyes, etc., and consciousness, and consciousness is non-reversed, i.e., the state of not being mistaken about the nature. Because in the object obtained by it, the false appearance that appears there is non-existent, while the knowable is non-existent in the reversed self-nature.
Tibetan
་རོ། །རྟགས་སྔ་མ་དེ་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ནི། ཡོད་པ་གང་ཡིན་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལ་རང་མཚན་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འཁྲུལ་བར་སོང་ན་དེས་རང་གི་གཞལ་བྱ་རྙེད་པར་འཇོག་མི་ནུས་པས། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་ཡིན་ཀྱང་ཚད་མར་སོང་ས་སྣང་ཡུལ་དང་ཞེན་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཅིག་དགོས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་དོན་རང་གི་གནས་ཚུལ་གྱི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་ཅིག་ལ་ཚད་པར་འགྲོ་དགོས་ཤིང་རང་གིས་ཁས་ལེན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་འགལ་བས་རྟགས་ཕྱི་མ་འགྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པས་རྙེད་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཡང་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པ་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཀྱང་མི་རྟག་པའི་ཚད་མ་ཞེའམ་རྟག་པའི་ཚད་མ་ཞེས་གང་རུང་གིས་ ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་སྒྲུབ་མི་དགོས་པ་བཞིན་དུ། ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་སྟོན་པ་ན་དེ་གཉིས་གང་རུང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཅིང་སྒྲ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་ཀྱང་སྒྲ་འཇལ་བ་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ། མིག་སོགས་ལ་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཚོད་ཅིང་མིག་སོགས་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་མིག་སོགས་ཤེས་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་ཀྱང་མིག་སོགས་འཇལ་པ་མི་འགལ་བས། མིག་སོགས་ཙམ་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་དུ་མི་རུང་བའི་རིགས་པ་དེ་རྣམས་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། དོགས་པ་འདི་འདྲ་ནི་ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པ་དང་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སྐྱེ་དོན་མེད་པས་ཟླ་བས་ཀྱང་དེའི་སེལ་ཕྱོགས་མ་མཛད་དོ། །འོན་ཀྱང་ད་ལྟའི་དུས་འདྲ་བའི་རྒོལ་བ་མི་ཤེས་པ་ལ་སྐྱེ་བས་དེ་བཤད་ན། དོན་དེ་ཚན་མས་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་དུས་སུ་ཚད་མས་གྲུབ་ཅེས་པ་ནི་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ན་དོན་དེ་རང་ལ་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པ་དང་རྟོག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན་དོན་དེ་རང་གིས་ངེས་པའམ་ཞེན་པ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཅིག་ཏུ་གང་ལ་སྟོན་པའི་ཡུལ་དེས་གོ་དགོས་སོ། །དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་དེ་རང་ལ་སྣང་བ་ལྟར་དང་རང་གི་ངེས
Chinese
若。前述之因已承认之方式为：凡存在者，若以自性存在之理，依赖于自相显现而陷入错谬，则无法确立其所量之境。因此，无论是有分别或无分别之量，凡成为量之处，必须不迷惑于显现境与执著境之自相。届时，必须衡量并非仅是名言所立之义，而是事物自身状态之体性或自性，且此亦为自所承认。若为此类量所证之义，则与所知颠倒相违，故后因成立。同样，若为错谬之识所证之义，亦与所知非颠倒相违。故无法避免所立不成之过失。假设，衡量声音之量，虽已断定为常与无常二者，然无需以无常之量或常之量等任何一者加以区分之量，作为所立之声音之能立量来成立。同样，对于识，虽已断定为错谬与非错谬二者，然于显示所立之能立量时，亦无需以该二者中之任何一者加以区分而成立。同样，对于声音，虽已断定为常与无常二者，且衡量声音之量，亦未曾证得声音为常或无常，然衡量声音并不相违。同样，对于眼等，虽已断定为所知颠倒与非颠倒二者，且衡量眼等之量，亦未曾证得眼等为所知颠倒或非颠倒，然衡量眼等并不相违。因此，若认为眼等本身不可作为所立之理不合理，则此类疑惑，即使对于具德等及说实事之智者而言，亦无生起之必要，故月称亦未曾作遣除之论述。然对于现今如是之不解辩论者而言，由于会生起此疑惑，故若作解释，则于衡量事物是否成立之时，所谓以量成立，若为无分别之量，则必须理解为事物如其自身显现般成立，若为有分别之量，则必须理解为事物如其自身所确定或执著般成立，无论于何者上显示，皆须如此理解。此乃非错谬之义，即事物如其自身显现般，及其自身之确
English
If. The way to accept the previous reason is: Whatever exists, if it goes astray relying on the appearance of its own characteristics in the doctrine that it exists by its own nature, then it cannot establish its object to be measured. Therefore, whatever is a valid cognition, whether it is conceptual or non-conceptual, wherever it becomes a valid cognition, it must not be mistaken about the self-characteristics of the appearing object and the object of attachment. At that time, it is necessary to measure not only the meaning that is merely named in name, but also the nature or self-nature of the thing's own state, and it is also accepted by oneself. If it is the meaning found by such a valid cognition, then it contradicts the fact that the object of knowledge is perverse, so the latter reason is established. Similarly, if it is the meaning found by the mistaken consciousness, then it also contradicts the fact that the object of knowledge is not perverse. Therefore, the fault of the unestablished subject cannot be avoided. If the valid cognition that measures sound is determined to be either permanent or impermanent, it is not necessary to establish the valid cognition that is distinguished by either the impermanent valid cognition or the permanent valid cognition as the valid cognition that proves the subject sound. Similarly, although it is determined that consciousness is either mistaken or not mistaken, it is not necessary to establish it by distinguishing it by either of the two when showing the valid cognition of the subject to be proved. Similarly, although sound is determined to be either permanent or impermanent, and the valid cognition that measures sound has not found sound to be either permanent or impermanent, it is not contradictory to measure sound. Similarly, although the eyes and so on are determined to be either perverse or not perverse objects of knowledge, and the valid cognition that measures the eyes and so on has not found the eyes and so on to be either perverse or not perverse objects of knowledge, it is not contradictory to measure the eyes and so on. Therefore, if it is thought that the reason why the eyes and so on alone cannot be taken as the subject is unreasonable, then such doubts are not necessary to arise even for the virtuous and other scholars who speak of reality, so Chandrakirti did not make a statement to eliminate them. However, since such ignorant debaters as in the present time will have this doubt, if it is explained, then at the time of judging whether the matter is established by the valid cognition, the so-called established by the valid cognition, if it is a non-conceptual valid cognition, then it must be understood that the matter is established as it appears to itself, and if it is a conceptual valid cognition, then it must be understood that the matter is established as it is determined or attached to itself, and it must be understood in whatever object it is shown. This is the meaning of non-mistakenness, that is, the thing as it appears to itself, and its own determination.