Tibetan
་ཀྱང་སྒྲ་སྒྲུབས་ཡོད་ཅེས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་སྒྲའི་དོན་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ཚད་མར་སོང་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར་གྱི་ཚད་མ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ནི་སྔ་རྒོལ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཁས་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ་ཐལ་འགྱུར་བས་སྔ་རྒོལ་བྱས་ཀྱང་ཕྱི་རྒོལ་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་མེད་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་ཆོས་ཅན་འཇལ་བའི་ཚད་མས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་རྒྱུ་མེད་དོ། །རིགས་པ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བའི་ཚུལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལེགས་ལྡན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡོད་དེ་དེ་ལྟར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྟགས་ཀྱི་དོན་ལ་གསུངས་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ན་ཁྱེད་རང་དང་དོན་དམ་དུ་ཡིན་ན་ངེད་ལ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བདེན་གཉིས་ལ་བརྟགས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་ཤེས་པ་གང་གིས་རྙེད་ཅེས་བྱེ་བྲག་ལ་བརྟགས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འདིའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ ཡིན་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། ཞེས་ཤེས་བྱ་ཡང་དག་པ་མཐོང་བ་དང་ཤེས་བྱ་བརྫུན་པ་སྟེ་ལོག་བ་མཐོང་བའི་ཤེས་པས་རྙེད་པ་གཉིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་གསུངས་བའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །རྟགས་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་བརྟག་པ་གཉིས་ལས་མ་མཛད་པ་ལྟར་ན་རྟགས་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་ཞེས་དྲི་དགོས་ལ་དེ་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཙམ་པོ་དང་བཅས་པའི་བརྟག་པ་གསུམ་བྱས་པའི་སྐབས་སུ་རྟགས་སུ་གང་འགོད་ཅེས་དྲི་དགོས་སོ། །དེ་འདྲའི་སྐྱོན་བརྗོད་རྣམས་རང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་མཚུངས་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལན་པ་བཀོད་ནས་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཕྱི་རྒོལ་ལ་གྲུབ་པས་ཆོག་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལོག་རྟོག་ཟློག་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། གང་རུང་ལ་གྲུབ་པས་མི་ཆོག་གམ་སྙམ་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྩོད་པ་དཔེར་བྱས་ནས་དེས་ཆོག་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་གཉིས་ཀ་ལ་གཉིས་ཀས་གྲུབ་པ་དགོས་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཀྱང་ལུགས་སྔ་མ་འདོད་པར་བྱ་སྟེ། ལུང་གི་གནོད་པ་དང་རང་དོན་རྗེས་དཔག་ལ་རང་ལ་གྲུབ་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མར་གཞན་གྱི་སྐྱོན་བརྗོད་
Chinese
也说明了声音是可以成立的，但那两者以衡量声音的量，对于像声音这样的事物，说已经成为了衡量标准，像这样说的衡量标准是没有的。那是以前的辩论者以自己的本体承认存在为前提，虽然中观论者对先前的辩论者进行了辩论，但对于后来的辩论者，无论以自己的本体存在与否，都没有任何区别，因此无法显示以作为衡量标准的法称来成立的方式。也要了解那些理证没有成立为理由的方式。连善护自己也说，内部的生处都是产生者的因缘，因为如是胜者所说，对于这个理由的意义，如果是世俗谛，那么对您来说不成立，如果是胜义谛，那么对我来说不成立，因此通过对二谛进行考察来指出过失。应该通过考察所依是否是错觉来指出过失。这其中的理由是，入中论中说：以见诸法真实与虚妄，能得诸法二种体性故，何者是真实见之境界，即是虚妄见者之世俗谛。意思是说，以见到正确的所知和见到虚假的所知，即错误的所知所获得的两种，是作为二谛的意义而说的关键。如果对于理由没有进行二谛的考察，就需要问理由的意义是什么，在对于那两者没有任何区别的仅仅和包含的考察三种情况下，需要问作为理由应该安立什么。像那样的过失指责，为了不与自己的陈述相违背的理由，列举了不承认自续，因为以自己的宗派来成立所要成立的陈述，对于后来的辩论者来说成立就可以了，因为仅仅是为了遣除邪分别。有人会想，对于任何一方成立不就可以了吗？以世间人的争论为例，那样就可以了，并且对于成立和破斥两者，也需要双方都成立的顺世论者，也应该认为先前的宗派是可以接受的，因为对于教证的损害和自义的比量，对自己成立就可以了这样解释。因此在《智慧灯论》中对于他人的过失指责
English
It also shows that sound can be established, but there is no measure of sound by those two, and it is said that it has become a measure for things like sound. That is because the previous debater admitted existence with his own entity as a premise, and although the Madhyamika debated the previous debater, there was no difference for the later debater whether he existed with his own entity or not, so it is impossible to show the way to establish it with the Dharmakirti's measure. It is also necessary to understand the way in which those reasons are not established as reasons. Even Lekden himself said that the internal sources of arising are the causes and conditions of the producer, because the Victorious One said so. Regarding the meaning of this reason, if it is conventional truth, then it is not established for you, and if it is ultimate truth, then it is not established for me, so it is to point out the fault by examining the two truths. It is appropriate to point out the fault by examining what kind of knowledge the subject is, whether it is a delusion or not. The reason for this is that, as it is said in the Entering the Middle Way: By seeing all things as true and false, one can obtain the two natures of all things. Whatever is the object of true seeing is the conventional truth of the false seeing. It means that the two obtained by seeing the correct object of knowledge and seeing the false object of knowledge, that is, the wrong object of knowledge, are the key to saying the meaning of the two truths. If the two truths are not examined for the reason, it is necessary to ask what the meaning of the reason is, and in the case of examining the three things that are merely and inclusive without any difference between the two, it is necessary to ask what should be established as the reason. Such accusations of faults, in order to avoid contradicting one's own statement, list the reasons for not admitting Svatantrika, because establishing the statement to be established by one's own school is enough for the later debater, because it is only for the sake of dispelling wrong discriminations. Someone might think, wouldn't it be okay if it was established for either party? Taking the disputes of ordinary people as an example, that would be okay, and for both establishment and refutation, it is also necessary for both parties to establish the Lokayata, and it should also be considered that the previous school is acceptable, because it is enough to establish it for oneself for the harm of the scriptural proof and the inference of self-interest. Therefore, in the Lamp of Wisdom, the accusation of other people's faults
Tibetan
ཀྱི་སྐབས་ཤིག་ཏུ་རང་དབང་དུ་བྱས་ནས་སམ་སུན་འབྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད་ཅེས་རང་དབང་ཞེས་བསྒྱུར་བ་འདི་དང་རང་རྒྱུད་གཉིས་དོན་གཅིག་པས། ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ཁས་བླངས་ལ་མ་འཁྲིས་པར་ཚད་ མས་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་ནས་རང་དབང་དུ་ཆོས་ཅན་གཉིས་དང་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་གྲུབ་ཚུལ་ངེས་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེས་པ་ཅིག་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་མ་ཟིན་གྱི་གོང་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་མེད་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་གྲུབ་ལུགས་འདི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་མི་ནུས་པས་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་འདོད་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འདོད་བ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་འབྱུང་གི་གཏན་ཚིགས་དང་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་བཀོད་པ་ལ། །རང་ཉིད་མྱུ་གུ་རྟེན་འབྱུང་དང་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཁྱད་པ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་གཞན་གྲགས་ཞེས་ཟེར་བ་མིན་གྱི་སྔར་ལྟར་ཕྱི་རྒོལ་ལ་ཚད་མས་རང་དབང་དུ་བསྒྲུབས་མ་བྱུང་བས་དེ་ལྟར་དུ་ཚད་མས་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །མྱུ་གུ་དང་དེ་རྟེན་འབྱུང་སོགས་སུ་ཐ་སྙད་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡང་རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱང་དེ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་གཉིས་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་འདྲེས་ནས་ལྟ་བ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་མི་ཕྱེད་པས་སྔ་རྒོལ་གྱིས་ཕྱེད་ཀྱང་དེའི་རིང་ ལ་སྟོན་མི་ནུས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནང་ཕན་ཚུན་ལ་ཁས་བླངས་ལ་མ་འཁྲིས་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་དུ་ཡོད་ཀྱང་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པས་རང་རྒྱུད་མི་རུང་ངོ༌། །མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང་དེར་མེད་པར་འཛིན་བ་དང་དེ་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་འཛིན་པ་གསུམ་ཡོད་ལ། ལྟ་བ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུད་ལ་གསུམ་ག་ཡོད་ཀྱང་ལྟ་བ་མ་རྙེད་པའི་རྒྱུད་ལ་དང་བོ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ལས་མེད་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་ན། རྟོག་པས་འདིའོ་སྙམ་དུ་གང་བཟུང་ཐམས་ཅན་རིགས་པས་མི་འགོག་པ་དང༌། ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྦྱོང
Chinese
在某个时候，通过自主或者通过责难的方式来表达，这个翻译成“自主”和“自续”二者意思相同。不依赖于外来辩论者的承诺，而是通过量，从事物存在的状态上自主地，法和有法二者以及作为理由的方式等，确定成立的方式后，产生了理解所要证实的后比量，这就是自续的意义。那是对于认为一切事物以自性存在的外来辩论者来说，在所要证实的尚未成立之前，无论以自性存在与否都不作区分，像这样通过量来衡量成立的方式是无法确定的，所以虽然承认理由和所要证实，但不承认自续的理由和所要证实。依靠缘起的理由和影像的比喻，来安立能证实苗芽以自性成立的自性不存在的他宗共称的比量时，自己不承认苗芽是缘起和依赖于缘起而生，没有自性的差别，因为这个原因，说二者都不成立和他宗共称是不对的，而是像之前一样，因为量没有对外来辩论者自主地证实，所以像那样量对自和他者二者都不成立的意思。苗芽和它被称为缘起等，与生俱来的量成立，虽然在辩论者和外来辩论者二者的相续中都有，但是那个和衡量以自性存在的量二者，在外来辩论者的面前混合在一起，在没有生起见解之前无法区分，即使先前的辩论者区分了，在那时也无法说明。应成派内部，虽然可以不依赖于相互的承诺而展示通过量成立的方式，但是因为是依靠名称的假立而安立的量，而不是依靠事物的自性而安立的，所以自续是不行的。对于像苗芽一样的事物，有执着于以自性存在，以及执着于在那里不存在，以及对于那二者不作任何区分的执着这三种。生起见解的相续中三种都有，但是没有获得见解的相续中只有最初和最后两种的差别如果能很好地了解，那么凡是分别念认为“这是什么”而抓住的一切，理智都不会阻挡，以及在见解没有在相续中生起之前的菩提心修习。
English
At some point, expressing it through autonomy or through the way of blaming, this translation into "autonomy" and "self-sustaining" have the same meaning. Without relying on the commitment of external debaters, but through valid cognition, from the state of existence of things, autonomously, the subject and the property, and the way of reasoning, etc., after determining the way of establishment, a subsequent inference arises that understands what is to be proven, which is the meaning of self-sustaining. That is to say, for external debaters who believe that all things exist by their own nature, before what is to be proven is established, no distinction is made as to whether it exists by its own nature or not. It is impossible to determine such a way of establishing what is to be measured by valid cognition, so although one admits the reason and what is to be proven, one does not admit the self-sustaining reason and what is to be proven. Relying on the reason of dependent origination and the example of images, when establishing the inference of other-renownedness that proves that the sprout does not exist by its own nature, one does not admit that the sprout is dependently originated and arises from dependent origination, and that there is no difference in self-nature. Because of this reason, it is not right to say that both are not established and that it is other-renownedness, but as before, because valid cognition has not autonomously proven it to the external debater, so in that way, valid cognition does not establish both self and other. The sprout and its designation as dependent origination, etc., are established by innate valid cognition, and although they are present in the continuum of both the debater and the external debater, the valid cognition that measures that and existence by its own nature are mixed together in the presence of the external debater, and cannot be distinguished until insight arises. Even if the previous debater distinguishes it, it cannot be shown at that time. Within the Consequentialists, although it is possible to show the way of establishment through valid cognition without relying on mutual commitments, it is a valid cognition established by the power of nominal designation, not established by the power of the self-nature of things, so self-sustaining is not permissible. For things like sprouts, there are three kinds of grasping: grasping at existence by its own nature, grasping at non-existence there, and grasping at not distinguishing between the two. All three are present in the continuum where insight has arisen, but if one can understand well the differences that only the first and last two are present in the continuum where insight has not been attained, then everything that conceptual thought grasps as "what is this" will not be blocked by reason, and the practice of bodhicitta before insight has arisen in the continuum.