Tibetan
་པས་ ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྒྲུབས་པས་ལུང་འདིས་ཞེས་པ་ལ་གཉིས་གསུངས་པའི་གཅིག་ནི་སྐབས་འདིར་ལང་གཤེགས་ལས་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དང་རང་བཞིན་མེད་པ་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བསྟན་པ་དྲངས་པའོ། །བྱེད་པ་པོ་གཞན་བཀག་པ་ནི་ས་བཅུ་པ་ལས་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཙམ་གྱི་སྒྲས་ཕྱི་རོལ་མི་འགོག་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་གསུངས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་བཀག་པ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་ཤེས་བྱེད་མིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་ནི་སྔར་དགོངས་འགྲེལ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་གྱི་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་མདོ་ལ་རྣམ་རིག་པས་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ་དེ་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ། །རང་ལུགས་ནི་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་དྲངས་པ་དེས་དགོངས་འགྲེལ་ལས་ཀུན་གཞི་བསྟན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་ཐོག་མར་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པར་ཤེས་དགོས་པས། ལང་གཤེགས་ལས། མདོ་སྡེ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་བཞིན་བསྟན་པ་དོན་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཁོ་ནའི་གཏམ་མིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ནི་ཆུ་མེད་པས་ཆུར་ཞེན་པའི་རི་དྭགས་སླུ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱང་བྱིས་པ་མགུ་བར་བྱེད་ཀྱི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་འགོད་པའི་གཏམ་ནི་མིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའི་བརྗོད་པ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༌། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མདོ་སྡེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཐོག་ མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་མཚན་སོ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་ཡོད་པར་བརྗོད་དེ། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་དཀྲིས་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་ཤིང་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་བརྗོད་ན་སྙིང་པོ་སྨྲ་བ་འདི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་བ་ལགས། མི་སྟེགས་ཀྱང་རྟག་པ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཁྱབ་པ་མི་འཇིག་པ་ཞེས་བདག་ཏུ་སྨྲའོ་ཞེས་ཞུས་སོ། །དེའི་ལན་དུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བྱིས་པ་བདག་མེད་ལ་སྐྲག་པ་སྤང་བ་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྣང་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་སྟོན་པས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་སྨྲ་བ་དག་མི་འདྲ་
Chinese
因此，由于将确定之义承认为不了义，将不了义确立为确定之义，所以此经中说了两种，其中之一是，此时从《楞伽经》中引用的，将如来藏不了义和无自性包含在所有经藏中进行阐述。阻止其他作者是，《十地经》中说“唯是心”，此处的“唯”字被说成是不阻止外境的能知，而不是将阻止外境作为不了义来显示的能知。像那样的经，如之前在《解深密经》中所说的那样，而不是说唯识宗认为将如来藏作为不了义来显示的经是确定之义，因为在那方面，两者之间没有争论。自宗是，引用所说的如来藏是不了义，这证明了《解深密经》中所说的阿赖耶识不是字面意思。对此，首先必须知道所说的如来藏不是字面意思。如《楞伽经》所说：经藏是随众生的想法而说的，意义是错误的，不是唯一之谈。例如，如海市蜃楼，因为没有水，欺骗执著于水的动物一样，所说的法也只是让孩子们高兴，而不是安立圣者智慧的谈论。因此，您应当追随意义，不要执著于言辞。并且，大慧请问：世尊在经藏中所说的如来藏，是自性光明、从初始就完全清净、具有三十二相，存在于所有众生的身体中。就像珍宝被沾染污垢的布包裹一样，被蕴、界、处之布包裹并被染污，如果说是常、稳固、坚实，那么说如来藏与外道的我论者有什么不同呢？外道也说常、无作者、无功德、遍在、不坏灭，作为我。对此，诸佛的回答是：为了使害怕无我的孩子们舍弃恐惧，以及为了引导那些执著于外道我论者的人们，因此将空性、无相、无愿等词语的意义，即无补特伽罗我、无实有的行境，显示为如来藏，因此与外道的我论者不同。
English
Therefore, because the definitive meaning is accepted as the provisional meaning, and the provisional meaning is established as the definitive meaning, this sutra speaks of two things. One of them is that, at this time, what is quoted from the Laṅkāvatāra Sūtra is that the Tathāgatagarbha of provisional meaning and no self-nature are included in all the sutras. Preventing other authors is, in the Daśabhūmika Sūtra, it says, "It is only mind." The word "only" here is said to be the knower that does not prevent external objects, but it is not the knower that shows the prevention of external objects as provisional meaning. Sutras of that kind are as explained in the Saṃdhinirmocana Sūtra before, but it is not said that the Vijñānavāda school considers the sutra that shows the Tathāgatagarbha as provisional meaning to be definitive meaning, because in that respect, there is no dispute between the two. The self-system is that the quoted Tathāgatagarbha, which is said to be of provisional meaning, proves that the Ālayavijñāna mentioned in the Saṃdhinirmocana Sūtra is not literal. In this regard, it must first be known that the mentioned Tathāgatagarbha is not literal. As the Laṅkāvatāra Sūtra says: The sutras are spoken according to the thoughts of sentient beings, and the meaning is wrong, not the only talk. For example, like a mirage, because there is no water, it deceives animals that are attached to water. The Dharma that is spoken also only makes children happy, but it is not a discussion that establishes the wisdom of the noble ones. Therefore, you should follow the meaning and not be attached to words. And, Mahāmati asked: The Tathāgatagarbha mentioned by the Blessed One in the sutras is self-luminous, completely pure from the beginning, has thirty-two marks, and exists in the bodies of all sentient beings. Just like a precious jewel is wrapped in a cloth stained with dirt, it is wrapped in the cloth of the aggregates, elements, and sources, and is stained. If it is said to be permanent, stable, and solid, then how is saying Tathāgatagarbha different from the self-theorists of the heretics? The heretics also say that the self is permanent, without an author, without merit, pervasive, and indestructible. In response to this, the Buddhas replied: In order to make the children who are afraid of no-self abandon their fear, and in order to guide those who are attached to the self-theorists of the heretics, therefore, the meaning of words such as emptiness, no-sign, and no-wish, that is, the object of no-pudgala-self and no reality, is shown as the Tathāgatagarbha, therefore it is different from the self-theorists of the heretics.
Tibetan
སྟེ་འདི་ལ་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བར་ལྷུང་བའི་བསམ་པ་ཅན་རྣམས་རྣམ་ཐར་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་བསམ་དང་ལྡནཞིང་མྱུར་དུ་འཚང་རྒྱ་བར་གྱུར་ན་སྙམ་ནས་དེའི་དོན་དུ་སྙིང་པོ་སྟོན་པས། མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཟློག་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་བདག་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་མངས་སུ་དོགས་ནས་རྒྱས་པར་མ་དྲངས་སོ། །དེས་ནི་དགོངས་གཞི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་དགོས་པ་བདག་མེད་ལ་ སྐྲག་པ་སྤོང་བ་དང༌། བདག་སྨྲ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བདག་མེད་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྙིང་པོ་དང་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་མི་མཚུངས་པར་བསྒྲུབས་ལ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ལ་བསམས་ནས་སྨྲས་པ་ནི་བསྟན་ཚོད་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྟོན་པས་གང་ལ་བསམས་ནས་གསུངས་པའི་དགོངས་པའི་དོན་དང་སྒྲས་ཟིན་གྱི་དོན་གཉིས་ཆེས་མི་མཐུན་པ་དང༌། བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་རྟག་པ་སོགས་སུ་བསྟན་པ་ནི་སྒྲས་ཟིན་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་དུས་ཀུན་ཏུ་ངེས་པ་བརྟན་དུ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། སྟོན་པས་གསུངས་པ་ནི་རེ་ཞིག་སྒྲས་ཟིན་གྱི་དོན་དེ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས་ཕྱི་ནས་གང་ལ་བསམས་ནས་གསུངས་པའི་དོན་དེ་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་མི་མཚུངས་སོ་ཞེས་མཚུངས་པ་འབྱེད་དགོས་པས། སྙིང་པོ་སྔར་ལྟར་གསུངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཛིན་ན་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པར་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་དུ་མི་རུང་བ་ནི་སྔར་སྨིན་རྒྱུའི་དཔེ་དོན་སྦྱར་ནས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའི་བརྗོད་པ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་མདོ་འདིས་མདོ་གཞན་ལས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་དགོངས་གཞི་དང་དགོས་པ་དང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་དྲང་དོན་དུ་བསྒྲུབས་མ་བསྒྲུབས་ལ་ཤེས་རབ་ཅན་སུ་ཞིག་རྩོད། འོན་ཀྱང་འདིས་བཀྲལ་བ་ལྟར་ མི་འདོད་ན་འདིའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་རིགས་པའི་གནོད་པ་བསྟན་ནས། འདི་ཉིད་དྲང་དོན་དུ་འཆད་པ་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་མན་ངག་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་བྱའི་མདོ་སྔ་མས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་བསྟན་ཞེས་བྱས་ན་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འདུལ་བའི་དབང་གིས་ཐེག་པའི་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་སྟོན་པས་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ
Chinese
因此，现在和未来的菩萨不应执着于我。那些沉溺于我见的人，如果希望他们安住于三解脱的境界，具足正念，迅速成佛，为了这个目的而宣说如来藏。为了遣除外道的见解，应当随顺无我。这样说后，因为害怕繁琐，所以没有详细阐述。因此，他的意图在于法无我的空性，目的是为了消除对无我的恐惧，以及为了逐渐引导那些执着于我见的人趋向无我而宣说。通过这个标志，可以证实如来藏和我见的宣说并不相同。如果这样做，那么那些宣说我见的人所思考并宣说的，就是他们所认为的。而佛陀所思考并宣说的意图，与字面意义截然不同。那些宣说我见的人，将我执视为常等，是为了使字面意义在任何时候都得到巩固。而佛陀所宣说的是，暂时显示字面意义的存在，然后为了引导他们趋向他所思考并宣说的意义。因此，这两者并不相同，必须区分其相同之处。如果像以前一样执着于如来藏的字面意义，那么就清楚地表明这与宣说我见的人相同，并且这也是对实相的损害。不能执着于字面意义，就像之前结合成熟的譬喻和意义一样，不应执着于应当随顺意义的表达方式等等，这些都非常清楚。因此，这部经通过显示其他经典中如此宣说的意图、目的以及对字面意义的损害，来证实是否将其确立为不了义，谁是有智慧的人会争论呢？然而，如果不喜欢像这样解释，那么就应当指出这部经的字面意义在理证上的损害。因为将这部经解释为不了义是印度智者的口诀，所以应当这样做，如果之前的经典没有这样显示，那么这只不过是揭示了自己的真实而已。《总集经》中也说：如来为了调伏，以各种方便示现乘的门径，所以法性深奥。
English
Therefore, present and future Bodhisattvas should not cling to the notion of self. Those who are prone to views of self, if it is wished that they abide in the realm of the three liberations, possess mindfulness, and quickly attain Buddhahood, then for that purpose, the essence is taught. In order to refute the views of the tirthikas, one should follow the essence of no-self. Having said this, it was not elaborated further for fear of prolixity. Therefore, his intention is directed towards the emptiness of the no-self of phenomena, and the purpose is to dispel fear of no-self, and to gradually guide those who cling to self-views towards no-self. By this sign, it is established that the teaching of the essence and the teaching of self are not the same. If this is done, then what those who teach self-views think and say is what they believe. But the intention of what the Buddha thought and said is very different from the literal meaning. Those who teach self-views, teaching the self as permanent, etc., do so in order to solidify the certainty of the literal meaning at all times. But what the Buddha taught was to temporarily show that the literal meaning exists, and then to guide them towards the meaning that he thought and spoke. Therefore, these two are not the same, and it is necessary to distinguish their similarities. If one clings to the literal meaning of the essence as before, then it is clearly shown to be the same as those who teach self-views, and that is also a harm to reality. It is not permissible to cling to the literal meaning, just as before, combining the example and meaning of maturation, one should not cling to the expressions that should follow the meaning, and so on, which is very clear. Therefore, through showing the intention, purpose, and harm to the literal meaning of what is taught in other sutras, this sutra establishes whether or not it is to be established as provisional; who is wise would argue? However, if one does not like to explain it as explained here, then one should point out the harm to the literal meaning of this sutra in terms of reasoning. Because explaining this sutra as provisional is the instruction of Indian scholars, so it should be done. If the previous sutras did not show it in this way, then it is merely revealing one's own reality. The *Compendium of Sutras* also says: The Tathagata, in order to tame, shows various paths of the vehicle, so the nature of reality is profound.