Tibetan
མ་རང་རིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཞིག་གོ །དེ་ཡང་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ཕྱིས་དྲན་པ་ན་ངས་སྔར་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྔར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་རང་གིས་མཐོང་བར་དྲན་པས་དྲན་ཚུལ་དེ་ནི་སྔར་གྱིས་སྔོ་འཛིན་རང་གིས་རང་མ་མྱོང་ན་སྐྱེ་བར་འགལ་བས་སྔ་མ་རང་རིག་གོ་སྙམ་པའོ། །འདི་ནི་རང་རིག་གི་དབང་གིས་མ་བྱུང་ཡང་སྔར་གྱི་ཡུལ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་དབང་གིས་སྔར་ངས་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་སྒྲུབ་བོ། །དེ་ལ་སྔར་གྱི་སྔོ་འཛིན་གྱིས་མྱོང་བ་དང་བཅད་པའི་ཡུལ་ཕྱིས་ཀྱི་སྔོ་འཛིན་དྲན་པས་མ་མྱོང་བ་དང་མ་བཅད་པ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་མྱོང་དྲན་ གཉིས་རང་མཚན་གྱིས་གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་དོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་བྱམས་པས་མྱོང་བ་ཉེར་སྦས་ཀྱིས་དྲན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དེ་གཉིས་གཞན་གྱི་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློས་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྔར་སྔོ་འཛིན་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ཕྱིས་དྲན་པས་མཐོང་ཞེས་མི་འཛིན་པས་མྱོང་དྲན་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་པ་འགལ་བས་སྔར་ངས་མཐོང་སྙམ་པའི་དྲན་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགལ་ལོ། །ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་མིན་ཞིང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློས་དེ་ལྟར་འཛིན་བའང་མེད་པས་སྔ་མས་ཡུལ་དེ་བཅད་པ་ལ་དྲན་པས་ངས་བཅད་དོ་ཞེས་འཛིན་པ་ཡང་མི་འགལ་བར་སྟོན་ནོ། །དེ་ཡང་མྱོང་བ་སྔ་མས་དྲངས་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་ལ་འཇུག་གི་རང་དབང་དུ་ཡུལ་བཅད་རྒྱུ་མེད་བ་ལ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་མིན་ནོ། །དེས་ན་རང་རིག་ཐ་སྙད་དུ་མི་བཞེད་པ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པ་འདིའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་ལ་རང་གིས་དང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་མ་ཆོད་གསལ་བར་མ་གསུངས་ཀྱང་མ་ཆོད་པ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མར་མེས་རང་གིས་རང་གསལ་བར་བྱེད་པ་མི་བཞེད་ཅིང་གསལ་བར་ཡང་བཞེད་པས་རང་གིས་དང་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མ་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མར་མེ་རང་གིས་གསལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་ལ། ཤེས་པ་རང་གིས་ཤེས་པར་མི་བྱེད་ན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བས་མར་མེ་ དང་མི་འདྲའོ་ཞེ་ན། སྒྲོན་མེ་རང་གིས་གསལ་བར་མི་བྱེད་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གསལ་བར་མི་བྱེད་པས་གསལ་པར་མི་འགྲུབ་ཅིང་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་སྨྲས་ན་ལན་ཅི་ཡོད། རང་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་གསལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་བུམ་སོགས་
Chinese
是一种执着于自证的观点。也就是说，先前见到蓝色，后来回忆时，心想“我先前见到了”，因为回忆起先前见到的就是自己见到的，所以这种回忆的方式，如果先前对蓝色的认知不是自己亲自体验，就会与产生回忆相矛盾，所以认为先前是自证。这即使不是由自证所致，也是因为先前体验过蓝色境，以及后来的记忆，二者都指向同一个境，所以才会产生“我先前见到了”这样的回忆。对此，为了证明先前的蓝色认知所体验和决定的境，并非后来的蓝色认知记忆所未体验和未决定的，我们的观点是，体验和记忆二者，就其自相而言并非他者。如果仅仅是这样的理由，那么慈爱所体验的，也会变成近藏所回忆的。因此，如果这两者按照他者的观点，成立为实体不同，那么俱生智就会执着于不同的实体。如果是这样，先前蓝色认知所见到的，后来记忆就不会执着于见到，因此体验和记忆指向同一个境相矛盾，所以“我先前见到了”这样的回忆也难以产生。按照我们的观点，这两者并非实体不同，俱生智也不会那样执着，所以先前决定了那个境，记忆执着于“我决定了”，这也不相矛盾。也就是说，因为先前的体验所引导，才会指向境，并非自主地决定境，而是对自身而言，并非对他者而言。因此，不承认自证是名言，也是因为名言中也否定了以自己的体性成立，这是最终的结论。对于体验，自己体验和他人体验，是否明确区分，虽然没有明确说明，但意在不区分。因为灯不承认自己照亮自己，但也承认照亮，所以就像自己和他人照亮二者不区分一样。如果说灯自己不照亮自己，也没有不成立为量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的过失，如果意识自己不认识自己，就会变成不成立为量，所以和灯不一样。如果反驳说，灯自己不照亮自己，他人也不会照亮，所以不会照亮，也不会照亮其他事物，所以不成立为量，那么有什么回答呢？即使自己和他人都不能照亮，但瓶子等
English
It is a view that clings to self-awareness. That is to say, when one remembers seeing blue before, one thinks, "I saw it before," because one remembers that what one saw before is what one saw oneself, so this way of remembering, if the previous cognition of blue was not personally experienced, it would contradict the arising of memory, so it is thought that the previous one is self-aware. Even if this is not caused by self-awareness, it is because the previous experience of the blue object and the subsequent memory both point to the same object, so the memory of "I saw it before" arises. In this regard, in order to prove that the object experienced and determined by the previous blue cognition is not what the subsequent blue cognition memory has not experienced and not determined, our view is that experience and memory, in terms of their own characteristics, are not other. If it is only such a reason, then what was experienced by Maitreya would also become what was remembered by Nyer-be. Therefore, if these two are established as different entities according to the view of others, then the innate wisdom will cling to different entities. If this is the case, what was seen by the previous blue cognition will not be clung to as seen by the subsequent memory, so the experience and memory pointing to the same object contradict each other, so the memory of "I saw it before" is also difficult to arise. According to our view, these two are not different entities, and the innate wisdom does not cling to them in that way, so the previous one determined that object, and the memory clings to "I determined it," which is also not contradictory. That is to say, because it is guided by the previous experience, it points to the object, not autonomously determining the object, but for oneself, not for others. Therefore, not admitting self-awareness as a nominal term is also because it denies being established by its own nature even in nominal terms, which is the ultimate conclusion. Regarding experience, whether one's own experience and the experience of others are clearly distinguished, although it is not clearly stated, it is intended not to distinguish. Because a lamp does not admit that it illuminates itself, but it also admits that it illuminates, so it is like not distinguishing between oneself and others illuminating. If it is said that a lamp does not illuminate itself, there is no fault of not being established as a valid cognition (藏文：ཚད་མ།，梵文天城体：प्रमाण，梵文罗马拟音：pramāṇa，汉语字面意思：量), if consciousness does not know itself, it will become not established as a valid cognition, so it is different from a lamp. If it is retorted that if a lamp does not illuminate itself, others will not illuminate either, so it will not illuminate, nor will it illuminate other things, so it is not established as a valid cognition, then what is the answer? Even if neither oneself nor others can illuminate, but vases etc.
Tibetan
གསལ་བར་བྱེད་པས་གསལ་བར་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། འོ་ན་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་པ་ཉིད་རང་རིག་ལ་རག་ལས་པས་དེ་མེད་ན་ཡུལ་ཤེས་བ་མི་འགྲུབ་བོ་སྙམ་ན། མར་མེ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཁོ་བོ་ཅག་མར་མེ་རང་གིས་རང་གསལ་བར་སྨྲའོ་སྙམ་ན། མི་རིགས་ཏེ་མུན་པས་སྒྲིབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་མུན་པ་ཡང་རང་གིས་རང་ལ་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་འདོད་ན་མུན་པ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་ཤེས་པ་ཤེས་བྱ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ལ་ཤེས་བྱ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པར་མ་ཟད་དོན་ཡང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་བཏགས་ཙམ་ཡིན་པས་རང་རིག་མི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྩོད་ཟློག་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་རང་ལས་ཚད་མ་གྲུབ། །གཞལ་བྱ་རྣམས་ལ་མ་ལྟོས་པར། །ཁྱོད་ཀྱི་ཚད་མ་གྲུབ་འགྱུར་འདིར། །གཞན་ལ་མི་ལྟོས་རང་འགྲུབ་འགྱུར། ཞེས་རང་རིག་བཀག་པའི་རིགས་པས་ཀྱང་ཤེས་སོ། །འོ་ན་ངས་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་དྲན་པའི་ང་ནི་གང་ཟག་ཡིན་ལ་སྡོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དང་དེ་གཉིས་ འགལ་བས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་དེ་སྔོ་འཛིན་དྲན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། སྔོ་འཛིན་གྱི་མིག་ཤེས་དང་སྔོན་པོ་མཐོང་མཁན་གྱི་གང་ཟག་གཉིས་འགལ་ཡང་ཤེས་པ་དེས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ངས་མཐོང་ངོ་ཞེས་འཇོག་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ་སྔོན་འཛིན་གྱི་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་དྲན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངས་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་གང་ཟག་དྲན་པ་དེས་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དྲན་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་འགལ།གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རང་རྒྱུད་བཀག་པའི་བྱུང་ཚུལ་དང་དེའི་དོན་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་གཞན་ལུགས་དང༌། རང་ལུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡོད་པ་དང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་མེད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གསུང་རབ་གྱི་དོན་འདི་ལྟར་འགྲེལ་ན་རང་རྒྱུད་འདོད་དགོས་ལ། འདི་ལྟར་འགྲེལ་ན་དེ་འདོད་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་གསུང་རབ་ལ་ཤིན་ཏུ་གནས་མོད་ཀྱང༌། རང་སྡེའི་གཞུང་འགྱུར་བ་རྣམས་ལས་ཐལ་རང་གང་འདོད་བརྟགས་ནས་རང་རྒྱུད་མི་འཐད་ཐལ་འགྱུར་འཐད་ཅེས་པ་ནི་ཟླ་བའི་གཞུང་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་མིན་པས་ནས་དངོས་སུ་མ་བྱུང་ངོ་། །བྱུང་ཚུལ་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་དོན་བཀྲལ་བ་ལ་ལེགས་ལྡན་གྱིས་སྐྱོན་བཟུང་བ་མི་འཇུག་པར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་ཚིག་གསལ་ལས། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་རང་རྒྱུད་མི་བཞེད་པ་དང༌། དབུ་
Chinese
如果认为因为能照亮所以才成立照亮，那么对于识也同样如此。如果认为，境的识唯独依赖于自证，没有它境的识就不成立，那么对于灯也同样如此。如果那样，我们说灯自己照亮自己，这是不应理的，因为不可能被黑暗遮蔽，而且黑暗也会自己遮蔽自己，如果这样认为，黑暗就无法被看见了。总之，识是依赖于所识而安立的，所以不是以自己的体性而成立的，所识也是如此，因为这个理由，这二者的名言不仅是互相观待，而且意义也仅仅是互相观待假立，所以不承认自证。在《辩驳论》中也说：如果从自己成立量，不观待所量的事物，你的量在此成立，不观待他者而自己成立。通过遮止自证的理也能明白。那么，我以前看见蓝色啊，回忆的我是补特伽罗，与执蓝的识，这二者相违，如果那样回忆，那样的回忆怎么会变成执蓝的回忆呢？即使执蓝的眼识和看见蓝色的补特伽罗二者相违，但是识依赖于看见蓝色而安立为我看见，这并不相违，同样，执蓝的识依赖于回忆看见蓝色，回忆的补特伽罗回忆执蓝的识又有什么相违呢？第三，分二：遮止自续的产生方式和如何讲述它的意义的他宗和他宗的观点，以及自宗的所立成立的因存在和自续的因不存在的方式。第一，如果这样解释经部的意义，就必须承认自续，如果那样解释，就不允许承认它，这样的意义虽然非常符合经部，但是在自宗的论典翻译中，从随应和自续中衡量应该承认哪个，认为自续不应理，随应应理，这不是随月称论师及其追随者而来的，所以实际上没有出现。产生的经过是，佛护解释“非从自生亦非从他”等的偈颂的意义时，清辨论师抓住过失，在显示不容许时，在《明句论》中说，佛护不承认自续，以及
English
If it is thought that illuminating is established because it illuminates, then it is the same for consciousness as well. If it is thought that the consciousness of an object depends solely on self-awareness, and without it, the consciousness of an object is not established, then it is the same for a lamp as well. If that is the case, we say that a lamp illuminates itself, which is unreasonable because it is impossible to be obscured by darkness, and darkness would also obscure itself. If this is thought, then darkness would not be seen. In short, consciousness is established in dependence on what is known, so it is not established by its own nature, and what is known is also the same. For this reason, not only are the terms of these two mutually dependent, but their meanings are also merely mutually dependent imputations, so self-awareness is not accepted. In the Refutation of Objections, it is also said: If a valid cognition is established from itself, without relying on what is to be measured, your valid cognition is established here, self-established without relying on others. It can also be understood by the reasoning that refutes self-awareness. Then, I saw blue before, the I who remembers is a person, and the consciousness that apprehends blue, these two are contradictory. If that is how it is remembered, how could that memory become a memory of apprehending blue? Even if the eye consciousness that apprehends blue and the person who saw blue are contradictory, it is not contradictory that consciousness relies on seeing blue and is established as I saw. Similarly, what contradiction is there in the fact that the consciousness that apprehends blue relies on the memory of seeing blue, and the person who remembers remembers the consciousness that apprehends blue? Third, there are two parts: the way in which the Svātantrika is refuted and the views of others on how to explain its meaning, and the existence of a reason that establishes the proponent's thesis in one's own system and the way in which there is no reason in the Svātantrika system. First, if the meaning of the scriptures is explained in this way, it is necessary to accept the Svātantrika, and if it is explained in that way, it is not permissible to accept it. Although this meaning is very much in accordance with the scriptures, in the translations of the treatises of one's own school, after measuring which of the consequentialist and Svātantrika should be accepted, the statement that the Svātantrika is unreasonable and the consequentialist is reasonable did not actually arise from the followers of Chandrakirti. The way it arose is that when Buddhapālita was explaining the meaning of the verses such as "Not from self, not from other," Bhāvaviveka seized upon the fault, and in showing that it was not permissible, in the Clear Words, he said that Buddhapālita did not accept the Svātantrika, and