Tibetan
་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ཀྱང་ཡོད་པར་འཇོག་ཤེས་ན་དོན་ཤེས་ཡོད་མེད་འབྱེད་མི་ནུས་པའི་རིགས་པ་ལེགས་པོར་གོ་ནུས་ལ་དེ་མེད་ན་མུ་ནུས་སོ། །དེས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་མེད་བཀག་ནས་དེ་མེད་པས་དེ་བསགས་པའི་རགས་པ་ཡང་མེད་ལ་ཕྲ་རགས་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་ནི། ཕྱི་རོལ་ཆ་མེད་འགོག་ནུས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པ་འགོག་མི་ནུས་པས་དེ་ལ་ནི་ལུང་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་གཉིས་ཀས་གནོད་པར་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་གསུངས་སོ། །ལུང་ཡང་ས་བཅུ་པ་ལས་ཁམས་གསུམ་པོ་སེམས་ཙམ་དུ་ གསུངས་པའི་ཙམ་གྱི་སྒྲས་དེ་དག་འགོག་པ་ནི་མདོ་དེའི་དོན་མིན་ཏེ་སེམས་ལས་གཞན་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་བཀག་པར་མདོ་ལས་གསལ་པར་གསུངས་པ་ལེགས་ལྡན་དང་འདྲའོ། །ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ཞེས་སོགས་ནི་ལུང་དེས་ཕྱི་རོལ་མ་བཀག་ཅེས་ལེགས་ལྡན་གྱིས་འཆད་པ་ལྟར་ཟླ་བ་མི་བཞེད་ཀྱི་མདོ་དེས་དེ་ལྟར་བསྟན་ཀྱང་དེ་དྲང་དོན་ཡིན་ཞེས་འགྲེལ་ལོ། །དེས་ན་ས་བཅུ་པའི་མདོ་ལ་དྲང་དོན་ཡིན་ཞེས་མི་ཟེར་གྱི་མདོའི་དོན་མིན་ཞེས་བཀག་ལ་ལང་གཤེགས་ཀྱི་ལུང་འདི་ལ་མདོའི་དོན་མིན་ཞེས་མ་གསུངས་ཀྱི་ལུང་དེ་དྲང་དོན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡུམ་གྱི་མདོར་ཕུང་པོ་ལྔ་ག་ཁྱད་མེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་ཞིང་མངོན་པ་ལས་ལྔ་གའི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མཉམ་དུ་བཤད་བ་ལྟར་འདོད་པར་བྱ་སྟེ། དོན་ཤེས་གཉིས་ཀ་ལ་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་བཏགས་དོན་ཡོད་ཚུལ་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པར་མཚུངས་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཇོག་པ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ལས་ཀྱང་རྒལ་ལ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་གཞག་ལས་ཀྱང་རྒལ་བས་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་ལས་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱ་པ་ལས། གཅིག་ཡོད་གཅིག་མེད་ཅེས་བྱ་བ། །དེ་ཉིད་མིན་ཞིང་འཇིག་རྟེན་པའང་མིན། །དེས་ན་འདི་ཡོད་འདི་མེད་ཅེས། བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་ནུས་མ་ཡིན། ཞེས་སོ། །འཕགས་པའི་ དགོངས་པ་ཡང་འདི་ཉིད་དོ། །འབྱུང་བ་ཆེ་ལ་སོགས་བཤད་པ། །རྣམ་པར་ཤེས་སུ་ཡང་དག་འདུ། ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ནི། གཟུགས་དང་སེམས་སེམས་བྱུང་དང་ལྡན་མིན་རྣམས་ནི་རང་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་ཤེས་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་བཞག་པའི་སྒོ་ནས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པར་ཉེ་བར་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། རྣམ་པ་མ་བཞག་པ་ནི་འགས་ཀྱང་ཡོད་པར་གཞག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
如果能理解，即使没有（事物）的自性，也能安立为存在，就能很好地理解无法区分有事识和无事识的道理，如果没有这个（理解），就会陷入迷茫。因此，通过驳斥无分微尘，因为没有它，所以积累它的粗大（事物）也不存在，而且由于微细和粗大都不存在，所以外境不存在等等的道理。虽然能够驳斥外境的无分，但无法驳斥外境的存在，因此，经教和世间的名声都对此有损害，这是《百论》的注释中所说的。经教方面，《十地经》中说三界唯是心，经中的“唯”字否定这些（外境）并非该经的意义，因为经中明确地说否定了心之外的世间作者，这与《善显经》相似。“外境显现非有”等等，月称论师并不像善显那样解释说该经没有否定外境，而是解释说即使该经如此宣说，那也是不了义。因此，对于《十地经》，不说它是不了义，而是否定它不是该经的意义，而对于《楞伽经》的经教，不说它不是该经的意义，而是说该经是不了义。般若经中，五蕴无差别地显示为空性，并且应该像《俱舍论》中一样，同时宣说五蕴各自的自相和共相。如果考察在有事识和无事识上安立名称的假立义的存在方式，会发现它们是相同的。即使如此，由于名称的力量，在世俗中安立为存在也是没有差别的，大概是这样认为的。因此，对于这样的事物，区分有和无的差别，就超越了世间人的名称，也超越了胜义的建立，因此会从二谛中堕落，如《百论》中说： “说一有，一无，非是彼性，亦非世间。因此此有此无，不能说也。” 圣者的 意趣也是如此。“说大种等，皆入于识。”等等的意义是，色、心、心所和不相应行等，对于缘自己的识，通过安立自己的相的方式，将（它们）系属于大种等，因为如果不安立相，就无法安立任何存在。
English
If one can understand that even without the characteristic of (things), it can be established as existent, then one can well understand the reasoning that cannot distinguish between the consciousness of things and the consciousness of non-things, and without that (understanding), one will be confused. Therefore, by refuting the indivisible atom, because it does not exist, the gross (things) accumulated by it also do not exist, and because both the subtle and the gross do not exist, the external world does not exist, and so on. Although it can refute the indivisible of the external world, it cannot refute the existence of the external world, therefore, both the scriptures and the reputation of the world are harmful to it, which is said in the commentary of the Hundred Treatises. In terms of scriptures, the Avatamsaka Sutra says that the three realms are only mind, and the word "only" in the sutra does not negate these (external objects), because the sutra clearly says that it negates the creator of the world other than the mind, which is similar to the Samdhinirmocana Sutra. "External appearance is non-existent" and so on, Acharya Chandrakirti does not explain that the sutra does not negate the external world as Acharya Asanga explained, but explains that even if the sutra says so, it is provisional meaning. Therefore, for the Avatamsaka Sutra, it is not said that it is provisional meaning, but it is denied that it is not the meaning of the sutra, and for the scriptures of the Lankavatara Sutra, it is not said that it is not the meaning of the sutra, but it is said that the sutra is provisional meaning. In the Prajnaparamita Sutra, the five aggregates are shown to be empty without difference, and it should be like in the Abhidharma, where the self-characteristics and common characteristics of the five aggregates are declared at the same time. If one examines the way of existence of the imputed meaning of establishing names on both the consciousness of things and the consciousness of non-things, one will find that they are the same. Even so, due to the power of names, there is no difference in establishing existence in the conventional, probably thinking like this. Therefore, for such things, distinguishing the difference between existence and non-existence transcends the names of worldly people, and also transcends the establishment of ultimate truth, so it will fall from the two truths, as it is said in the Hundred Treatises: "Saying one exists, one does not exist, it is not its nature, nor is it worldly. Therefore, this exists, this does not exist, it cannot be said." The intention of the noble ones is also the same. "Saying the great elements, all enter into consciousness." The meaning of etc. is that form, mind, mental factors, and non-associated formations, for the consciousness that focuses on itself, by establishing the appearance of itself, attach (them) to the great elements, etc., because if the appearance is not established, it is impossible to establish any existence.