Tibetan
མཐུན་པའི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་རྐང་ལག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་པས་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས། །བདག་གིས་བུ་འདི་སྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བྱེད་ཅིང༌། །ཤིང་ཡང་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་དེས་ན། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ཤིང་སྡོང་གི་ས་བོན་ཙམ་ཞིག་བཏབ་ནས་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤིང་སྡོང་བསྟན་ནས་འདི་བདག་གིས་བཙུགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པས་ན་དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་དུ་མི་འཛིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཤུག་སྡོང་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤ་བའི་སྡོང་པོ་བཙུགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་ཐལ་བས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིགས་པ་སྦྱར་ན། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལག་པ་ན་བ་ལ། །བདག་ནི་ནའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་དེས་ན། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། ཅེས་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་དགོས་ཏེ། བཙུགས་པའི་ས་བོན་དང་ན་བའི་ལག་པ་ཤིང་སྡོང་དང་ གང་ཟག་མ་ཡིན་པས་ཤིང་སྡོང་བཙུགས་པ་དང་གང་ཟག་དེ་ན་བར་འཇོག་མི་ནུས་ན་དེ་གཉིས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བས་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་དེ་དག་གི་གནད་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་པས་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་འདོད་པ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་སུ་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཤེས་སྒྲིབ་གང་ལ་བྱེད་སྙམ་ན། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཤེས་བྱ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དག་གི་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ལྡོག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དག་ལ་ནི་མ་ཡོན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ལས་གསལ་བའི་ངོས་འཛིན་ལུགས་འདིའི་སྐོར་དང་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུད་རྩོད་མེད་ལས་མ་བྱུང་ངོ༌། །ལུས་དང་ངག་གི་འཇུག་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡོད་པ་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོང་བ་དང་གཞན་ལ་རྨངས་མོ་ཞེས་ཟེར་བའི་ལུས་ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་སྟོན་པས་བཀག་ཀྱང་མ་ལོག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཞེས་པས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཤེས་བྱ་གཅོད་པའི་གེགས་སུ་ཡང་བསྟན་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱང
Chinese
认为一致的补特伽罗是自立存在的实有，是因为认为补特伽罗的肢体等法与补特伽罗是不同的实物，如果没有被宗派改变观念就不会这样认为。入行论中说：‘何故世间唯植种子已，说我生此子，亦念我栽树，故从他生事，世间亦所无。’如是，佛护也说：仅仅种植树木的种子后，指着树木说这是我栽种的，因为这样安立名称，所以不认为这两者是不同的实物。如果认为是不同的实物，那么就会出现种植杉树却安立名称说种植了鹿树的过失。如果结合这样说的道理，那么就应该说：‘何故世间手疼痛，我乃痛觉生，如是知故彼，二物世间无。’因为必须这样说。这些不仅仅是世间这样说，而且必须同样地认为，因为种植的种子和疼痛的手不是树木和补特伽罗，如果不能安立树木被种植和补特伽罗疼痛，那么这两者就不可能存在，一切安立都将毁灭。这些道理的关键在于，自续派所说的俱生法我执也应当成为遍计所执。如果是这样，那么会以什么作为所知障呢？入行论释中说：‘其中，无明习气是成为断除所知之障碍，而具有贪欲等习气，也是身语等的行为之因，然而，无明和贪欲等的习气也唯有在一切相智和佛陀那里才会止息，在其他众生那里则不会。’从这段话中可以清楚地认识到，这种观点的体系和父子的无诤论著中没有出现过。身语的行为是阿罗汉也存在的，比如像猴子一样跳跃，或者对别人说‘瞎子’等，即使显示了身语的恶劣行为并加以制止，也无法使其停止。又，‘也’字表示贪欲等的习气也是断除所知之障碍，因此，一切烦恼的习气都是所知障，其果，二取显现的错乱部分也都是。
English
To consider a harmonious person as an independently existing real entity is to consider the limbs, etc., of a person as different entities from the person, and this would not occur if one's mind were not swayed by sectarian views. As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds: 'Why is it that in the world, having merely planted a seed, one says, "I have produced this child," and also thinks, "I have planted a tree"? Therefore, there is no such thing as something being born from something else in the world.' As Buddhapalita also said: Having merely planted a seed of a tree, when it grows into a tree, one points to it and says, "I planted this." Because names are thus assigned, these two are not considered different entities. Otherwise, if one were to grow a fir tree, one would mistakenly assign the name of planting a deer tree. If we apply the reasoning thus explained, then we should say: 'Why is it that in the world, when a hand hurts, one thinks, "I am in pain"? Therefore, these two are not different entities in the world.' Because it is necessary to say this. These are not merely spoken of in this way by the world, but must also be accepted as such, because the planted seed and the hurting hand are not a tree and a person. If one cannot establish that a tree is planted and a person is hurting, then these two would be impossible, and all conventions would be destroyed. The key point of these reasons is that the innate self-grasping of phenomena, as explained by the Svātantrikas, should also be considered imputed. If that is the case, then what would be considered the object of the cognitive obscurations? The commentary on the Engaging in the Bodhisattva Deeds says: 'Among these, the habitual tendencies of ignorance are obstacles that completely cut off objects of knowledge, and having the habitual tendencies of desire and so forth is also the cause of such actions of body and speech. However, the habitual tendencies of ignorance and desire and so forth will only cease in the Omniscient One and the Buddhas, but not in others.' From this statement, it is clear that this system of identification and the undisputed treatises of the Father and Sons have not arisen. The actions of body and speech are present even in Arhats, such as jumping like a monkey or saying "blind person" to others. Even if one shows and prohibits the bad actions of body and speech, they cannot be stopped. Furthermore, the word "also" indicates that the habitual tendencies of desire and so forth are also obstacles that cut off objects of knowledge. Therefore, all the habitual tendencies of afflictions are cognitive obscurations, and all the mistaken aspects of dualistic appearance are also...
Tibetan
་དེར་བསྡུའོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་འཇུག་འགྲེལ་ལས། གང་གིས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་འབག་པར་བྱེད་ཅིང་ སྒོ་བར་བྱེད་ལ་རྗེས་སུ་བགྲོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་མུར་ཐུག་པ་དང་གོམས་པ་དང་རྩ་བ་དང་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་གྲངས་སོ། ཞེས་སོ། །ཤེས་སྒྲིབ་འདི་སྤོང་བ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་སྔར་བཤད་པ་ལས་གཞན་པ་མེད་མོད་ཀྱང་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཚང་མ་ཚང་དང་དུས་རིང་པོར་གོམས་མ་གོམས་ལས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་བྱུང་ངོ༌། །གསུང་རབ་ལས་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་དང་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཕྲ་རགས་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་གསུངས་པའི་གནད་ཀྱིས་བདག་འཛིན་གཉིས་མི་འདྲ་ཞིང་བདག་མེད་མཐོང་བས་སྒྲིབ་པ་ཇི་འདྲ་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཚུལ་ཡང་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དྲང་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་སྔར་བསྟན་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་འཇོག་ལུགས་དང་གནས་ཚུལ་དང་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་ཡིན་དཀའ་བས་བཤད་དགོས་མོད་ཀྱང་ཉུངས་ན་མཐའ་མི་ཆོད་ཅིང་མངས་པས་འཇིགས་ནས་མ་སྤྲོས་སོ། །གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདེན་གཉིས་ཇི་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚུལ་མི་འདྲ་བས་དེ་གཉིས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་དེ་རྟོགས་མ་རྟོགས་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་དང་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱང་ལུགས་གཞན་དང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་ཆོས་རྣམས་བྱུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་སྔར་ལྟར་ཡིན་པས་རྒྱུན་ཞུགས་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ལ་ དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་ནི་མེད་དོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དབྱེ་མི་ནུས་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་མཉམ་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མཉམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཡང་གཟུགས་ཅན་ནི་མེད་ལ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡོད་བའི་ཁྱད་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་ཏེ་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡོད་མེད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དབུ་མ་པ་གཞན་དག་ཕྱི་རོལ་དང་ཤེས་པ་ཡོད་མཉམ་དུ་སྨྲ་བ་དང་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་དང་རྣམ་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡོད་ཕྱི་རོལ་མེད་ཅེས་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོད་ན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ཅིང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ན་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཁོ་ནའོ། །ལུགས་འདིས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་པར་བཞེད་མོད་ཀྱང་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་མེད་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱིར་ཆོས་གང་རུང་ཞིག་རང
Chinese
于彼集合。习气的体性，如《入行论》所说：何者令心之相续蒙垢，且为障碍，而随其后行者，即是习气。烦恼之 Muir Thug Pa（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），串习，根本与习气，是为异名。如是说。欲断此所知障，虽无有异于前说之悟入真如之道，然由方便支分是否圆满，及长时串习与否，而有大小乘之断证差别。经中多说二种我执之认识，及二种无我之粗细差别，其要点在于二我执不同，且由见无我而解脱何种障之理亦多不同，彼等之不了义与了义差别，亦当如前所说而知之。于不许阿赖耶识者，习气之安立方式、存在状态及体性为何，甚为困难，故虽应解说，然以略则无边，广则畏惧故，而不广说。以人与法安立二谛之方式不同，故彼二者之二无我亦不同，是故大小乘于彼之悟与未悟，与二种我执及二种障，亦生起与他宗不同之差别法。第二，如是人与法之安立方式如前，故如预流果等之人，于名言中为有，而如地狱等之人，则为无，不能作此差别，以于胜义中无有相同，于名言中现有相同故。如是于蕴、界、处之法，亦不能分别有色者为无，而心与心所为有之差别，以于二谛中，有无相同故。对此，其他中观师说外境与识皆有，某些中观师与唯识师说识有而外境无，然一切皆谓若有，则由自相成立，若无，则由自相不成立耳。此宗亦许外境由自相成立不应理，然于此外境是否必须无有之方面，则有不同。是故，总的来说，任何一种法
English
There they are gathered. The nature of habit is as stated in the Engaging in Bodhisattva Behavior: That which causes the mind's continuum to be stained, and is an obstacle, and follows after it, that is habit. Muir Thug Pa (藏文, 梵文天城体, 梵文罗马拟音, 汉语字面意思) of afflictions, familiarity, root, and habit, are different names. So it is said. To abandon this cognitive obscuration, although there is no other path than the previously explained path of realizing suchness, the difference in abandonment between the Great and Small Vehicles arises from whether the limbs of the means are complete, and whether or not one is familiar with them for a long time. The key to the scriptures saying much about the identification of the two self-grasps and the subtle and gross differences of the two selflessnesses is that the two self-grasps are different, and the way in which one is liberated from whatever obscurations by seeing selflessness is also very different. The difference between their definitive and provisional meanings should also be understood as previously explained. For those who do not accept the basis of all, it is very difficult to explain how habits are established, their state of existence, and their nature, so although it should be explained, I will not elaborate because brevity is endless and length is frightening. Because the way of establishing the two truths for persons and phenomena is different, the two selflessnesses of the two are also different, so the Great and Small Vehicles have different characteristics from other schools in terms of whether or not they realize it, the two self-grasps, and the two obscurations. Second, since the way of establishing persons and phenomena is as before, one cannot distinguish that persons such as stream-enterers exist in name, while persons such as hell-beings do not, because they are the same in being non-existent in ultimate truth and the same in being existent in name. Similarly, one cannot distinguish between the phenomena of aggregates, elements, and sense-fields, that those with form are non-existent while mind and mental factors are existent, because existence and non-existence are the same in both truths. On this, other Madhyamikas say that external objects and consciousness both exist, and some Madhyamikas and Yogacarins say that consciousness exists and external objects do not, but all say that if they exist, they are established by their own characteristics, and if they do not exist, they are not established by their own characteristics. This school also asserts that it is not reasonable for external objects to be established by their own characteristics, but they disagree on whether or not external objects must be non-existent. Therefore, in general, any phenomenon