Tibetan
།དེས་ན་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུ་བ་ཡིན་ཏེ་དེས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཚངས་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་འགགས་ན་གཟུགས་བརྙན་འགག་པ་བཞིན་དུ་དེས་བཞག་པའི་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་བྲལ་ཞིང་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། ཞེས་པའི་དོན་དུ་ངའི་འགྲེལ་པ་ལས་བཀྲལ་བ་ལྟར་ཡིན་པས་ལུང་དེས་ཕྱི་རོལ་འགོག་པ་མིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་ལྟར། ལས་ཀྱིས་རྣམ་སྨིན་ཡུམ་རིང་དུ་ལན་ནས་སྐྱེད་ལ། ལས་ཀྱང་རང་གི་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་ཅིང་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཀུན་གཞི་འདོད་པ་ཡིན་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་གྱིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དངོས་པོར་འཇོག་ནུས་པ་ལ་ཞིག་པ་དངོས་པོར་ཤིན་ཏུ་འཐད་པས་ཀུན་གཞི་མི་དགོས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་དེ་མི་འགག་པ། །དེ་ཕྱི་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། །ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ནས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ཤེས་པ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤང་སླ་བར་མ་ཟད་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་འཐད་པར་གསུངས་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ལས་རྣམས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་ཡང་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པ་སྐྱེ་བར་དེའི་གོང་དུ་བཤད་པའོ། །ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པས་ཐ་མའི་འཆི་སེམས་དང་དང་པོའི་སྐྱེ་སེམས་མི་རུང་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་གཞན་ཡང་སྤང་དགོས་མོད་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ཤེས་ན་དེས་གཞན་རྣམས་ཤེས་ནུས་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཟླ་བས་མ་བཤད་ལ། མངས་པས་འཇིགས་ནས་འདིར་མ་སྤྲས་སོ། །ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་བའི་གནད་ཀྱིས་ཀྱང་ཀུན་གཞི་མི་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་ལེན་ན་དབུས་མཐའ་ལས། དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་རྣམ་རིག །སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །རབ་ཏུ་སྐྱེའོ་དེ་དོན་མེད། །དེ་མེད་པས་ན་དེ་ཡང་མེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞིག་པ་དངོས་པོར་སྒྲུབ་ཚུལ་ཚིག་གསལ་དང་རིགས་པ་ དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་བ་ལས་གསུངས་ཏེ་རྩ་ཤེའི་རྣམ་བཤད་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞིག་པ་དངོས་པོར་བཞེད་བའི་གནད་ཀྱིས་དུས་གསུམ་འཇོག་པ་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །རང་རིག་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་དེ་འགོག་པ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། སྔར་མ་མྱོང་བ་དྲན་པ་མི་སྲིད་པས་དྲན་པ་ནི་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེ་ལ། དེ་ཡང་སྔར་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཡུལ་དང་ངས་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་ཡོད་པས་སྔར་གྱི་སྔོན་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་མྱོང་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡངཤེས་པ་དོན་གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་མྱོང་དགོས་པས་ཐུག་མེད་དང༌། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་མྱོང་བྱ་ཡིན་ན་ཕྱི་མའི་ཤེས་པས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་གཞན་མི་གཅོད་པར་འགྱུར་བས་རང་གིས་མྱོང་དགོས་ཏེ། མྱོང་བ་ལ་དེ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པས་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་བ་རང་རིག་ཏུ་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདིར་རྫས་གྲུབ་སྒྲུབ་བའི་དབང་དུ་བྱེད་ན་དེ་འདྲའི་དྲན་པ་མེད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་ཡིན་ན་རང་རིག་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་པས་དེ་དང་དྲན་པ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་འགྲུབ་པ་དང་ཆུ་དང་མེ་ཡོད་པས་ཆུ་ཤེལ་དང་མེ་ཤེལ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་དང་དྲན་པ་ཡོང་པས་རང་རིག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བ་གཉིས་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །འདི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་ཞིང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་རང་རིག་བཟུང་བའི་དབང་དུ་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་ན་དཔེ་མི་རྙེད་པས་སྔོ་འཛིན་ནི་མྱོང་བྱེད་ཡོད་དེ་དུས་ཕྱིས་ དྲན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་སྔོན་པོ་བཞིན་ཞེས་འགོད་ནའང་དཔེ་ལ་རྟགས་ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་མོད་ཀྱང༌། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བས་དངོས་སུ་མ་སྨོས་ཏེ། མྱོང་བ་ཙམ་སྒྲུབ་ནའང་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་དང་འདྲ་བར་མ་སྨོས་སོ། །རང་ལུགས་ཀྱིས་རང་རིག་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་བ་ནི། གང་ཕྱིར་གང་གིས་ཡུལ་མྱོང་གྱུར་དེ་ལས། །དྲན་པ་འདི་གཞན་ང་ལ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ང་ཡིས་མཐོང་སྙམ་དྲན་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙེད་ཚུལ་ལུགས་ཡིན། ཞེས་པས་སྟོན་ནོ། །རང་རིག་མེད་ན་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་འགལ་ལོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྔར་བཤད་པ་དེ་འདིས་སེལ་བ་མིན་ཏེ། འདི་ནི་དྲན་པ་སྐྱེ་བའི་དྲན་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔ་
Chinese
因此，地、水、火、风等这些都包含在阿赖耶识的范畴内，因为它们只是由阿赖耶识所安立的。当一个人现量了知阿赖耶识的体性并非自生时，就像色法灭尽时影像也随之灭尽一样，由它所安立的各种事物也会分离并消失。正如我的注释中所解释的那样，因此，该经文并非在遮止外境。不承认阿赖耶识也没有过失，因为这样：业以异熟在轮回中长期积累后产生果报，但业在第二刹那就已坏灭，从坏灭的业中无法产生果报，因此，如果为了作为业果的所依而承许阿赖耶识，那么，对于虽然不是以自性成立却能安立为实有，坏灭的事物作为实有就非常合理，因此不需要阿赖耶识。《入行论》中说：因为自性之物不会坏灭，所以即使没有阿赖耶识也能做到这一点。在某些情况下，业已灭尽很久之后，也能认识到真实的果报产生。这样说。在世俗谛中，也能遮止以自相成立，并且能够安立无自性的因果，这样在两个谛中都能轻易地避免常断的观点，而且即使不承认阿赖耶识，业果的关系也是合理的。《入行论释》中说：因此，像这样在两个谛中都因为没有自性而不仅仅是远离了常断的观点，而且即使业已灭尽很久，业与果报的关系，也不需要阿赖耶识的相续、不失坏和获得等等的分别也能成立。这样说。因此，之所以说“因此”，是因为无自性产生无自性，这是在前面已经说过的。虽然不承认阿赖耶识，还需要避免最后的死心和最初的生心不合理等等其他过失，但月称认为如果知道了这个道理，就能知道其他的道理，因此没有说，因为害怕繁琐，所以在这里没有详细说明。不建立阿赖耶识也是因为承认外境的关键。如果承认阿赖耶识，那么《中边分别论》中说：境与有情及我识，显现之识生起胜，彼无故此亦非有。因为这样说。
English
Therefore, the elements and so on are included in the category of consciousness, because they are merely posited by it. When one directly knows that the nature of consciousness is not self-arisen, then, just as the image disappears when the form ceases, the various things posited by it will also separate and vanish. As explained in my commentary, therefore, this scripture is not negating external objects. There is no fault in not accepting the ālaya-vijñāna either, because like this: Karma accumulates for a long time in samsara and then produces its result, but karma is destroyed in the second moment, and no result can arise from destroyed karma. Therefore, if the ālaya-vijñāna is accepted as the basis of karma and its result, then, although it is not established by its own nature, it can be established as real, and it is very reasonable for destroyed things to be real, so there is no need for the ālaya-vijñāna. The Bodhisattvacaryāvatāra says: Because that which is of its own nature does not cease, therefore, even without the ālaya-vijñāna, this is possible. In some cases, even after karma has ceased for a long time, one can recognize that a true result arises. It is said. In conventional truth, one can also negate establishment by self-characteristics and establish cause and effect without inherent existence. In this way, it is easy to avoid the views of permanence and annihilation in both truths, and even if one does not accept the ālaya-vijñāna, the relationship between karma and its result is still reasonable. The commentary on the Bodhisattvacaryāvatāra says: Therefore, in this way, in both truths, because there is no inherent existence, not only is the view of permanence and annihilation abandoned far away, but even if karmas have ceased for a long time, the relationship between karmas and their results can be established without the need for the continuum of the ālaya-vijñāna, non-loss, and attainment, etc. It is said. Therefore, the reason for saying "therefore" is that non-inherent existence arises from non-inherent existence, which was said before. Although it is necessary to avoid other faults such as the unreasonableness of the last moment of death and the first moment of birth by not accepting the ālaya-vijñāna, Candrakīrti did not say this because he thought that if one knows this principle, one can know the others, and he did not elaborate here for fear of being verbose. The key to accepting external objects is also not to establish the ālaya-vijñāna. If one accepts it, then the Madhyāntavibhāga says: Object and sentient being and self-consciousness, the appearance of consciousness arises excellently, because that does not exist, this also does not exist. Because it says so.
Chinese
因为必须如此认为的缘故。关于破灭作为实有成立的方法，在《释论》和《六十正理论》的注释中已经说过，将在《根本慧论》的释文中进行阐述。认为破灭是实有的要点，对于安立三时也有着非同寻常的特点。关于主张自证的先前观点以及对此的驳斥，在《入中论》的根本颂和注释中是这样说的：因为不可能回忆起先前没有经历过的事情，所以回忆是从经历中产生的。而且，因为有“先前我见过这个”这样的对境和“我见过”这样的有境的回忆，所以像先前的前取识那样的东西是有经历的。如果识由其他事物来经历，那么那个事物也必须由其他事物来经历，因此会有无穷的过失。如果先前的识是后来的识的经历对象，那么后来的识就不会断除色等其他的对境，因此必须由自己来经历，因为经历必定是这二者之一。因此，如果说后来的回忆能够成立先前所经历的对境是自证，那么，如果这里是按照实事成立的方式来进行，那么就没有这样的回忆，因此与所要成立的相同。如果是按照名言的方式，那么自证对于反驳者来说是不成立的，因此它和回忆不会成立为因果关系，这就像因为有水和火，所以成立有水晶和火晶一样，也像因为有回忆，所以成立有自证一样。这二者是相同的。这是果的能立，并且是按照将自证作为所要成立的法的方式来进行的。如果这样做，就找不到例子，因此可以这样安立：取蓝色者是有经历的，因为后来有回忆，例如像蓝色一样，虽然例子中只有随同于能立法的法性，但是因为不能成立周遍，所以与将自证作为所要成立的法相同，因此没有直接说，即使仅仅成立经历，也已经成立了，因此没有像那样说。按照自宗，即使没有自证，产生回忆也不相违背，这是因为：因为由谁经历对境，由此，回忆这个其他不在我这里，因此我会回忆起我见过，这也是世间的名言习惯。这样来显示。先前所说的认为如果没有自证，产生回忆就是相违背的理由，这并不是由此来消除的，因为这依赖于产生回忆的特殊回忆方式，
English
Because it is necessary to think so. Regarding the method of establishing destruction as a real entity, it has been said in the commentary on the Words of Clarity and the Treatise on the Sixty Stanzas, and it will be explained in the commentary on the Root Wisdom. The key to considering destruction as a real entity is that there are also extraordinary differences in establishing the three times. Regarding the previous position of those who assert self-awareness and its refutation, it is stated in the Root Text and Commentary of the Engaging in the Middle Way as follows: Since it is impossible to remember what has not been experienced before, memory arises from experience. Moreover, since there is memory of the object, "I saw this before," and the subject, "I saw," it follows that there is experience in something like the previous apprehension consciousness. If consciousness is experienced by another entity, then that entity must also be experienced by another, thus leading to an infinite regress. If the previous consciousness is the object of experience for the later consciousness, then the later consciousness will not cut off other objects such as form, so it must be experienced by oneself, because experience is definitely one of these two. Therefore, if it is said that later memory establishes that the object experienced earlier is self-awareness, then if we are doing this in terms of establishing substance, there is no such memory, so it is the same as what is to be established. If it is in terms of convention, then self-awareness is not established for the opponent, so it and memory will not be established as cause and effect, just as establishing that there is water crystal and fire crystal because there is water and fire, and establishing that there is self-awareness because there is memory. These two are the same. This is a consequential sign, and it is done in terms of taking self-awareness as the dharma to be established. If you do that, you won't find an example, so you can establish that the apprehender of blue has an experiencer because there is later memory, for example, like blue, although there is only a trace of the property of the sign in the example, it is not possible to establish pervasion, so it is the same as taking self-awareness as the dharma to be established, so it is not explicitly stated, even if only experience is established, it is already established, so it is not stated like that. According to our own system, even without self-awareness, there is no contradiction in the arising of memory, because: Because by whom the object is experienced, from that, this other memory is not with me, therefore I will remember that I saw, this is also the way of worldly convention. This is shown by that. The reason for holding that if there is no self-awareness, the arising of memory is contradictory, which was previously explained, is not eliminated by this, because this relies on the special way of remembering the arising of memory,