Tibetan
ས་གྲོལ་བ་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་བཀག་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་ནས་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་ལ་རང་བཞིན་མ་བཀག་པ་དང་དེ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་བཀག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་རགས་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་དོན་དུ་ བྱེད་པ་བཞིན་དུ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་རགས་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྲ་བའི་བདག་མེད་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པར་བྱ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བདག་འཛིན་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་འཇོག་ཚུལ་ཡང་མི་འདྲ་སྟེ་དབུ་མ་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ནི་ལུགས་འདིས་ཉོན་མོངས་སུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཉེན་པ་གཟིགས་ནས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏུ་དངོས་པོའི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་རྩ་ཤེ་བརྩམས་ལ། ཡང་དག་པའི་དོན་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་གཏི་མུག་གི་མུན་པས་བློའི་མིག་བསྒྲིབས་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ན་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བ་དང༌། རྟེན་འབྱུང་ཤེས་པའི་སྣང་བས་གཏི་མུག་གི་མུན་པ་བསལ་ཞིང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཚེ་གནས་མེད་པ་ལ་ཆགས་སྡང་མི་སྐྱེ་བ་དང༌། དེ་དག་གི་ཤེས་བྱེད་དུ་བརྒྱ་པ་ལས། སྲིད་པའི་ས་བོན་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ཡུལ་རྣམས་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་དྲངས་སོ། །དེས་ནི་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱི་ཡ་གྱལ་གྱི་གཏི་མུག་དངོས་པོའི་བདེན་འཛིན་དང་སྲིད་པའི་ས་བོན་དུ་བཤད་ཅིང༌། དེ་ལྡོག་པ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་དགོས་པ་དང་དེ་ཡང་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ གསུངས་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་བཞེད་དོ། །བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང༌། འཁོར་བ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགགས་པ་ལས་འཁོར་བ་ལྡོག་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ཞེས་དང༌། འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། མ་རིག་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་བདག་ཉི
Chinese
據說，從輪迴中解脫需要捨棄有和無的兩種邊。因此，大乘中說，斷除能取和所取的實質他體即是法無我，而對於二諦的智慧，並未斷除自性，並且對於此也說了斷除自性的粗細二種法無我，就像將其視為非了義一樣。同樣，從小乘的律藏中也說了人無我的粗細兩種，應當認為細微的無我是了義，因為一切理由都相同。如果這樣做，則安立我執為二種障礙的方式也不同，因為其他中觀派所認為的所知障的法我執，此宗派則認為是煩惱障。如此，佛護看到眾生被各種痛苦所逼迫，為了使他們解脫，認為應當宣說事物真實的如實性，因此撰寫了《中論》。而真實的意義也是無自性，因為愚癡的黑暗遮蔽了智慧的眼睛，當認為事物具有自性時，就會產生貪嗔；而了知緣起的顯現能消除愚癡的黑暗，當見到事物無自性時，對於無有實質的事物就不會產生貪嗔。作為這些的證成，在《百論》中引用說：『有的種子是識，境是它的行境，若見境無我，有的種子則滅。』因此，貪嗔二者的其中之一的愚癡被說成是事物真實的執著和有的種子，而為了使它止息，必須見到無我，而這也被說成是見到事物無自性。 因此，認為人與法的實物執著本身就是煩惱性的無明。在《百論》的注釋中也說：『識更加增益事物的自性，由於煩惱性的無知，對事物具有貪著，並且成為進入輪迴的種子，從一切方面止息，從而安立輪迴止息。』以及在《入行論釋》中也說：『無明增益事物本無的自性，是遮蔽見自性的自性。』
English
It is said that liberation from samsara requires abandoning the two extremes of existence and non-existence. Therefore, in the Mahayana, it is said that the selflessness of phenomena is the negation of the substantial otherness of the grasper and the grasped, and that self-nature is not negated for the wisdom of the two truths. And because it is said that there are two kinds of selflessness of phenomena, subtle and coarse, in which self-nature is negated, just as they are regarded as not definitive. Similarly, in the Hinayana Vinaya Pitaka, it is said that there are two kinds of selflessness of persons, subtle and coarse, and the subtle selflessness should be regarded as definitive, because all the reasons are the same. If this is done, the way of establishing self-grasping as two obscurations will also be different, because the self-grasping of phenomena, which other Madhyamikas consider to be the obscuration of knowledge, is considered by this system to be the obscuration of afflictions. Thus, Buddhapalita, seeing beings afflicted by various sufferings, thought that the true suchness of things should be taught in order to liberate them, and therefore composed the Root Verses. And the meaning of truth is also without self-nature, because the darkness of ignorance obscures the eye of wisdom. When one thinks that things have self-nature, attachment and aversion arise; and the appearance of knowing dependent origination dispels the darkness of ignorance, and when one sees that things have no self-nature, attachment and aversion do not arise for things that have no substance. As proof of these, it is quoted in the Hundred Treatises: 'The seed of existence is consciousness, objects are its field of activity, if one sees no self in objects, the seed of existence will cease.' Therefore, ignorance, one of the two, attachment and aversion, is said to be the clinging to the truth of things and the seed of existence, and in order to stop it, one must see selflessness, and this is also said to be seeing that things have no self-nature. Therefore, it is believed that the grasping of the reality of persons and phenomena is itself the ignorance of affliction. In the commentary on the Hundred Treatises, it is also said: 'Consciousness further imputes the self-nature of things, and due to the ignorance of affliction, it is attached to things and becomes the seed of entering samsara, which is stopped in every way, and thus it is established that samsara is stopped.' And in the Commentary on Entering the Middle Way, it is also said: 'Ignorance imputes the self-nature that things do not have, and is the nature that obscures seeing self-nature.'
Tibetan
ད་ཅན་ནི་ཀུན་རྗོབ་བོ་ཞེས་དང༌། དེ་ལྟར་ན་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིགས་པའི་དབང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཞེས་དངོས་པོ་བདེན་འཛིན་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོར་གསལ་བར་བཤད་དོ། །མ་རིག་པ་ལྷན་སྐྱེས་འདི་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རེས་འགའ་མ་རིག་པ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་གསུངས་ལ་རེས་འགའ་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་རྩ་བར་གསུངས་པ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ང་ཞེས་འཛིན་པའི་གཞི་ཡིན་པས་རྒྱུད་གཞན་གྱི་གང་ཟག་རང་ གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་ཡང་འཇིག་ལྟ་མིན་ནོ། །ཚུལ་འདི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་རྣམས། །ཡང་དག་པར་ནི་རྟོགས་པ་གང༌། །དེ་ནི་སྟོན་པས་མ་རིག་གསུངས། །དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང༌། ཞེས་གསུངས་ཤིང་དངོས་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཤེས་པ་ལས་མ་རིག་པ་འགག་ཅིང་དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འགག་པར་གསུངས་སོ། །མ་རིག་པའི་རིགས་འདྲ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་འབྱུང་བས་བཅུ་གཉིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། ལུས་ལ་ལུས་དབང་ཇི་བཞིན་དུ། །གཏི་མུག་ཀུན་ལ་གནས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །གཏི་མུག་བཅོམ་པས་བཅོམ་པར་འགྱུར། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ནི། །མཐོང་ན་གཏི་མུག་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་འབད་པ་ཀུན་གྱིས་འདིར། །གཏམ་དེ་ཁོ་ན་བསྙད་པར་བྱ། ཞེས་དུག་གསུམ་གྱི་ཡ་གྱལ་གྱི་མ་རིག་པ་ལྡོག་པ་ལ་རྟེན་འབྱུང་མཐོང་བ་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་དོན་དུ་ལུགས་འདི་ལས་ལན་མང་དུ་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དབུ་མའི་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁོར་པའི་རྩ་བ་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་དབྱུང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་ངོས་ཟིན་པར་བྱས་ལ། དེ་ཉིད་འགོག་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དང༌གཤགས་ འགྱེད་པ་ཙམ་གྱི་མཁས་པ་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའོ། །འོ་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་གཉིས་ནི་མེད་པས་རང་རྒྱུད་པས་བཤད་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་
Chinese
现在这是世俗谛，这样，被有支所完全包含的烦恼者无明之力的作用下，安立世俗的谛。如是，实物真执本身就是烦恼者的无明，在十二支的第一个中明确地阐述了。这种俱生无明有我和法二种我执，因此俱生的我执也是烦恼者的无明。因此，有时说无明是轮回的根本，有时说俱生的坏聚见是根本，这也不矛盾。俱生的我执的对境是执着为我的基础，因此将其他相续的补特伽罗执着为自己的自性所成立，这是人我执，但不是坏聚见。这种方式是圣者父子的殊胜观点，如《七十空性论》中说：从因和缘所生的事物，如果如实地证悟，这就是导师所说的无明，从中产生十二支。这样说，从了知事物自性空性，无明就止息，从那之中十二支也止息。由于无明的同类从前一个产生后一个，所以说是十二支。在《百论》中也说：身体对身体的官能一样，愚痴转变安住于一切，因此一切烦恼，摧毁愚痴就变成摧毁。如果见到缘起，就不会产生愚痴。因此要用一切努力，只说那个话。这样，为了使三毒之一的无明止息，必须见到缘起，这个宗派中多次说了缘起的意思就是自性空。因此，一切中观的理路都是破斥轮回的根本——无明的执着方式的支分。要认识到自己的相续中俱生的无明是如何执着的，并且努力去断除它，不要喜欢只是说宗派和辩论的学者。那么，法和我的人我执的俱生执着方式没有两种不同的，自续派所说的那些又是什么呢？对此，蕴和自性不
English
Now, this is the conventional truth. Thus, under the influence of the afflictive ignorance that is fully encompassed by the limbs of existence, the conventional truth is established. As such, the very clinging to true entities is the afflictive ignorance, which is clearly explained as the first of the twelve limbs. This innate ignorance has two types of self-grasping, of persons and of phenomena. Therefore, the innate self-grasping of persons is also afflictive ignorance. Therefore, sometimes ignorance is said to be the root of samsara, and sometimes innate view of the perishable is said to be the root, and this is not contradictory. The object of the innate self-grasping of "I" is the basis for grasping as "I." Therefore, grasping another person's continuum as being established by its own nature is the self-grasping of persons, but it is not the view of the perishable. This approach is the noble view of the Holy Father and Sons, as it is said in the "Seventy Stanzas on Emptiness": "Whatever truly realizes things born from causes and conditions, that is what the Teacher called ignorance, from which the twelve limbs arise." Thus, it is said that from knowing that things are empty of their own nature, ignorance ceases, and from that, the twelve limbs also cease. Because similar types of ignorance arise from the previous one to the next, it is said to be twelve limbs. It is also said in the "Hundred Verses": "Just as the body has power over the body, delusion changes and abides in all. Therefore, all afflictions are destroyed by destroying delusion. If dependent arising is seen, delusion will not arise. Therefore, with all effort, only that word should be spoken here." Thus, in order to reverse ignorance, which is one of the three poisons, it is necessary to see dependent arising, and in this system, it has been said many times that the meaning of dependent arising is emptiness of own nature. Therefore, all Madhyamaka reasonings are branches for refuting the way of grasping of ignorance, which is the root of samsara. One should recognize how the innate ignorance in one's own continuum grasps, and strive to eliminate it. One should not be pleased with scholars who only speak of tenets and debate. So, how is it that there are not two different ways of grasping the innate self-grasping of phenomena and persons, as explained by the Svatantrikas? In response, aggregates and characteristics do not