Tibetan
ནི་ཉོན་མོངས་བ་སྤོང་བ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གནས་བཅས་སེམས་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། །ཉོན་མོངས་དུག་ཆེན་ཅིས་མི་འབྱུང༌། །གད་ཚེ་བར་མར་འདུག་པ་ཡང༌། །ཉོན་མོངས་སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་ཏེ་གནས་ནི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་བདེན་འཛིན་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པའོ། །གཞན་གྱི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དུ་འཇོག་ཚུལ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་མིན་ཏེ། ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པའི་ཤིང་རྟ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་རུང་བ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་ཕུང་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བཏགས་པ་ཚོགས་ཙམ་དེ་ཉིད་ཤིང་རྟ་ཡིན་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གདགས་གཞི་མ་ཡིན་པར་འདོད་དགོས་ཏེ་འབྱུང་བ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔོན་པོ་དང་མིག་ལ་སོགས་པ་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བདག་དང་འདྲ་བས་དེ་དག་གིས་མ་ངེས་པ་མེད་དོ། །འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། མདོ་ལས་ཕུང་པོ་བརྟེན་ནས་ཡིན་གསུངས་པ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདུས་ཙམ་བདག་མ་ཡིན། ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་མདོ་ལས། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་གང་དག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ལྟའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཕུང་པོ་བདག་ལྟའི་དམིགས་པར་གསུངས་ལ་དེ་ལྟ་ན་དེ་དག་བདག་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕུང་པོ་བདག་ལྟའི་དམིགས་པར་སྟོན་པ་མིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའི་སྒྲས་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་གཞན་ལས། གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་གྱིས་ཕུང་པོ་རེ་རེ་ནས་བདག་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་སྟོན་པས་ཕུང་པོ་བདག་གོ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བདག་འདོད་ན། །དེ་ནི་ཕུང་ལས་གཞན་བདག་འགོག་བ་སྟེ། །གཟུགས་བདག་མིན་སོགས་མདོ་གཞན་གསུངས་ཕྱིར་རོ། ཞེས་སོ། །འདིས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་གསུངས་པའི་སྒྲའི་དོན་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ལ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཡུལ་ནི་བདག་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བས་བདག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་བའོ། །འདི་ནི་ཐ
Chinese
这是为了说明不可能断除烦恼而说的：具有处所和心的人们，为何不生起巨大的烦恼毒？即使在厕所中间停留，也会被烦恼蛇所缠绕。这里所说的“处所”，是指自性成立的，是产生实执的对境。关于其他人如何安立为假有，在声闻部的律藏中说：犹如依靠肢体的集合，而称为车一样。同样，依靠蕴，而称为世俗有情。但这不是其中的含义，就像依靠肢体安立的车不是肢体一样，依靠蕴而安立的补特伽罗也不是蕴。如果认为就像依靠肢体集合而安立的车就是集合一样，蕴也是如此，那么依靠它而安立的本身就必须承认为非所依处，就像以地大为因，而安立蓝色和眼睛等一样。瓶子等也与我相同，因此它们没有不确定的情况。《入中论》中也说：经中说蕴是所依，因此蕴的集合不是我。如果经中说：沙门和婆罗门认为什么是“我”呢？他们只看这五个蕴。这样说蕴是“我”见之境，那么是否认为它们就是“我”呢？这不是以成立的方式来说明蕴是“我”见之境，而是以仅仅遮止蕴之外有“我”见之境的语词来遮止的。因为在其他经中，以“色不是我”等来遮止每一个蕴是“我”。 《入中论》中说：因为导师说蕴是“我”，如果因此认为蕴是“我”，那么这是遮止蕴之外的“我”，因为其他经中说了“色不是我”等。由此也应了解“坏聚见”这个词的含义。这些是对于俱生我执所具有的对境和行相两种，确定了对境是名言中存在的。行相之境是认为“我”以自己的体性存在，因此“我”是以自相成立的。这是…
English
This is said to illustrate the impossibility of abandoning afflictions: For those who possess a place and a mind, why would great afflictive poisons not arise? Even dwelling in the midst of a latrine, one will be seized by the serpent of afflictions. Here, "place" refers to that which is established by its own characteristic, the object that gives rise to the clinging to reality. Regarding how others establish a person as nominally existent, it is said in the Vinaya Pitaka of the Hearers: Just as, relying on the collection of limbs, it is called a chariot. Likewise, relying on the aggregates, it is called a conventional sentient being. But this is not the meaning, just as the chariot established in dependence on the limbs is not the limbs, so too the person designated in dependence on the aggregates is not the aggregates. If one thinks that just as the chariot designated in dependence on the collection of limbs is the collection itself, so too are the aggregates, then that which is designated in dependence on it must be considered not to be the basis of designation, just as blue and eyes, etc., are designated having the elements as their cause. Pots and so forth are also similar to the self, so there is no uncertainty about them. The Madhyamakavatara also says: The sutra says that the aggregates are the basis, therefore the mere collection of aggregates is not the self. If the sutra says: What do ascetics and brahmins regard as the self? They only look at these five aggregates. If it is said that the aggregates are the object of the view of self, then do they think that these are the self? This is not to show that the aggregates are the object of the view of self in a way that establishes it, but rather it is to negate with the word that only the object of the view of self exists apart from the aggregates. For in other sutras, it is negated that each aggregate is the self with "form is not the self," etc. The Madhyamakavatara says: Because the Teacher said that the aggregates are the self, if one therefore thinks that the aggregates are the self, then this is to negate the self other than the aggregates, because other sutras have said "form is not the self," etc. From this, one should also understand the meaning of the word "view of the transitory collection." These are to identify that the object of the innate self-grasp, which has two aspects, object and mode, is nominally existent. The object of the mode is the apprehension that the self exists by its own nature, therefore the self is established by its own characteristic. This is...
Tibetan
་སྙད་དུ་ཡང་མེད་དོ། །ང་ཡིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ང་ཡི་བའོ། །རྣམ་པ་ནི་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །གལ་ཏེ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པར་ཕུང་པོ་མི་འཐད་ན། མདོ་ལས། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདག་མ་ཡིན། ཞེས་འགོག་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་གཞིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་དང་བདག་གཅིག་དང་དོན་གཞན་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་མིན་པས་སྐྱོན་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཇིག་ལྟས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡོད་ན་གཅིག་དང་དོན་གཞན་ལས་མི་འདའ་བས་དེ་ལྟར་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་ཡང་འཐད་དོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་གནོད་བྱེད་མེད་པར་བསྟན་ ནས་རིགས་པ་ནི་ཕུང་པོ་བདག་གི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་པས་རྣམ”ཤེས་སམ་གཞན་ཡང་རུང་ཕུང་པོ་ནི་བདག་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ་གཞན་དུ་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་སོ། །འདི་ཉིད་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་ཤིང་དེ་མེ་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་འགྱུར། ཞེས་དང༌། མེ་དང་ཤིང་གིས་བདག་དང་ནི། །ཉེ་བར་བླང་བའི་རིམ་པ་ཀུན། །བུམ་སྣམ་ལ་སོགས་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མ་ལུས་བར་ནི་རྣམ་པར་བཤད། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྩ་ཤེ་ལས། དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་ཡོད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་པོ་ཡང་འཇོག་པར་གསུངས་ཏེ། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་མཐོང་བ་དང་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་གཟུགས་བལྟས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བར་ལེགས་པར་འཇོག་ནུས་ལ། འོན་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བའི་མིག་མཆོད་སྦྱིན་མིན་ཞིང་གཟུགས་ལྟ་མཁན་གྱི་མཆོད་སྦྱིན་ཡང་མིག་མིན་པ་མི་འགལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་མིག་ན་བ་དང་བསོས་པ་ན་ང་ན་བ་དང་བསོས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་བཞིན་དུ་འཇོག་ནུས་ཤིང་ངའི་མིག་ན་ཞིང་བསོས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ལྟར་ཡང་འཇོག་ནུས་མོད་ཀྱང༌། མིག་དེ་ ཉིད་བདག་དང་བདག་གི་བ་གཉིས་ཀར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇོག་བ་མིན་ནོ། །ཚུལ་དེས་ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྷག་མ་དང་བདག་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཅིག་ཤོས་ཐོས་པ་པོ་སོགས་སུ་འཇོག་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་
Chinese
也没有名称。 我执著的俱生我见之对境是我的。相状是执著我的自性成立。如果我执俱生的对境不应是蕴，经中说：色等不是我。这样遮破不应理，因为这些不能作为执著我的俱生我见的所缘或基础。如果这样说，蕴和我执著为一体和异体，这两种都是遍计所执，不是俱生的，所以没有过失。然而，如果像俱生我见所执著的那样存在，就不会超出一体和异体，所以像那样观察后遮破也是合理的。这些显示了有教证的成立和没有损害。理证是蕴是我所的近取，我是近取者，所以识或其他任何蕴都不应理成为我，否则，作者和业会成为一体。这正是圣者的密意。《中论》中说：如果木头就是火，作者和业会成为一体。又说：火和木头以我和近取的次第，瓶、衣等一起，全部都详细地解释了。因此这样说。另外，《中论》中说：同样要了知近取。如业和作者二者互相依赖而安立，不是以自己的自性成立一样，近取和取者也这样安立。比如，依靠眼睛见色而能很好地安立供养者看见，依靠供养者看色而能很好地安立他的眼睛见色。然而，见色的眼睛不是供养者，看色者的供养者也不是眼睛，这并不相违。同样，就像眼睛疼痛或生翳时，说我疼痛或生翳一样可以安立，像说我的眼睛疼痛或生翳一样也可以安立，但是，眼睛本身既不是我，也不是我的，不是以世间的名言来安立的。通过这种方式，内外剩余的处和我和二者，也要知道依靠一个而将另一个安立为听者等。对此，外道
English
There is also no name. The object of the innate view of self that I grasp is mine. The aspect is grasping that mine is established by its own nature. If the aggregates are not suitable as the object of the innate grasping of self, then the sutra says: Form, etc., are not self. It is not reasonable to refute this, because these cannot serve as the object or basis of the innate view of self that grasps at self. If you say that grasping the aggregates and the self as one and different is both a conceptual grasping and not innate, so there is no fault. However, if it exists as grasped by the innate view of self, it will not go beyond one and different, so it is also reasonable to refute it after examining it in that way. These show that there is proof of scripture and no harm. The reason is that the aggregates are the object of my appropriation, and the self is the appropriator, so consciousness or any other aggregate cannot reasonably be the self, otherwise the agent and the action would become one. This is the intention of the noble ones. The Root Wisdom says: If the wood is the fire, the agent and the action will become one. It also says: Fire and wood, with the order of self and appropriation, pots, cloths, etc., together, are all explained in detail. Therefore, it is said. Furthermore, the Root Wisdom says: Likewise, know the appropriation. Just as the two, action and agent, are established in dependence on each other, but are not established by their own nature, so too the object of appropriation and the appropriator are established in this way. For example, relying on the eye seeing form, it is possible to establish well that the offering-maker sees, and relying on the offering-maker seeing form, it is possible to establish well that his eye sees form. However, it is not contradictory that the eye that sees form is not the offering-maker, and the offering-maker who sees form is not the eye. Similarly, just as when the eye hurts or has a cataract, one can establish it by saying that I hurt or have a cataract, one can also establish it by saying that my eye hurts or has a cataract, but the eye itself is neither the self nor mine, it is not established by worldly convention. In this way, the remaining inner and outer sources and the self, the two, should also be known to establish one as the hearer, etc., in dependence on the other. To this, the outsiders