Tibetan
་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ལ་དེས་བདག་གཉིས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་བཟུང་བ་དེས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་དཔྱད་ནས་བཟུང་བ་མིན་ཀྱང་འདིས་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་དོན་དེ་ཡོད་ན། དེའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་བཏགས་ ས་དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དཔྱད་པ་ན་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་རྙེད་དགོས་སོ། །དེས་ན་མ་དཔྱད་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡུལ་དང་བཅས་པ་རིགས་པའི་དགག་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་དང༌། གཞུང་རྣམས་ནས་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཤ་སྟག་འབྱུང་བ་ཡང་མི་འགལ་བས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡུལ་བཅས་ཁོ་ན་འགོག་གོ་སྙམ་དུ་མི་བཟུང་ངོ༌། །གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་ཁ་ཅིག་དང་བརྡ་མི་ཤེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་བློའི་དབང་གིས་མ་བཞག་པར་ཡོད་བའི་མིང་དེ་ནི་སྦྱོར་མི་ནུས་ཀྱང་དེའི་དོན་ནི་ཡོད་དེ་གཞན་དུ་ན་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་དོན་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གང་བཀག་པས་བདག་མེད་དུ་འཇོག་པའི་བདག་གཉིས་དང་དེར་ཞེན་ལུགས་དོན་མི་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འདོད་མོད་ཀྱང༌། ལུགས་འདིས་གཞི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཀྱི་མེད་རྒྱུའི་བདག་ལ་མི་འདྲ་བ་མི་བཞེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམ་དགྲོལ་ཕྱིར། །ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། ཞེས་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ཡི་བདག་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བར་མ་གསུངས་ལ། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའོ། ཞེས་སོ། །རག་མ་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པར་དོན་གྱི་ངོས་ནས་སྡོད་ལུགས་ཡོད་པ་རང་དབང་བའི་ངོ་བོའོ། །གལ་ཏེ་རང་སྟེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ནས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་འདི་འདྲ་པའི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་འདོད་ན། འོ་ན་སྔར་རྣལ་འབྱོརསྤྱོད་པ་པས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་བཀག་ནས་མིང་དང་བརྡས་བཞག་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་དེ་ནི་མིང་དང་བརྡས་འཇོག་ནུས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅེས་སྨྲ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་རང་གི
Chinese
是对于法的我执，并且由此也应了解二我。如此执持，即使并非通过考察名言的含义而执持，但如果存在如其所执持的意义，那么，考察其名言所依之所依如何存在时，考察者必须能够找到。因此，未经考察的俱生我执及其所缘，是理智所破的主要对象。而经论中出现的全部通过考察而破斥的情况，也并不矛盾，因此不要认为仅仅破斥了具有所缘的遍计执。有些未被宗派观点改变的人，以及不了解语言的众生，虽然无法运用不由施设名言的心识所安立的名词，但其意义是存在的，否则，执持二我的意义也将不复存在。瑜伽行派和自续中观派认为，在补特伽罗和法之上，通过破除什么而安立的二我，以及对它们的执着方式，其意义是不同的。然而，此宗认为，从所立法的角度区分二无我，而不承认在所破的我上存在差异。如《入行论》中说：“此无我为解脱众生故，以法与补特伽罗之别说为二。”即以法与补特伽罗的差别来区分，而未说是以二我的角度来区分。在《四百论》的注释中也说：“所谓我，是指不依赖于他事物的自性，即独立自主的本性，而它的不存在就是无我。它被理解为法与补特伽罗的两种区分，即法的无我和补特伽罗的无我。”不依赖的自性，并非仅仅是名言安立，而是从意义的角度上，存在着一种安住方式，即自主的本性。如果自宗，即从有部到自续中观派之间，对于通过量成立的意义，都认为存在着如此般的自相成立，那么，之前瑜伽行派认为色等事物的体性和差别是遍计所执，并认为其存在，却又破除了自相成立，而说是通过名言和共许安立的，这岂不是相违吗？没有过失，因为它们是通过名言和共许能够安立的，所以才说是非自相成立，
English
It is the self-grasping of phenomena, and through it, one should also understand the two selves. Although this grasping is not done by examining the meaning of terms, if there is a meaning as it is grasped, then when examining how the basis upon which that term is applied exists, the examiner must be able to find it. Therefore, the innate self-grasping that has not been examined, along with its object, is the main object to be refuted by reasoning. And it is not contradictory that all the instances in the scriptures of refuting through examination also occur, so do not assume that only the imputed grasping with its object is refuted. Some who have not been transformed by sectarian views, and sentient beings who do not understand language, although they cannot use names that are not established by the power of the mind that applies terms, their meaning exists, otherwise, the meaning of grasping at the two selves would also cease to exist. The Yogācāras and Svātantrika-Madhyamikas consider that the two selves that are established as selflessness by refuting something on the aggregates and phenomena, and the ways of clinging to them, are only different in meaning. However, this system distinguishes the two selflessnesses from the perspective of the basis of the subject, and does not accept differences in the self to be refuted. As it says in the Entering [the Middle Way], "This selflessness is for the sake of liberating beings, it is taught as two by distinguishing phenomena and persons." That is, it is distinguished by the difference between phenomena and persons, and it is not said to be distinguished from the perspective of the two selves. And in the commentary on the Four Hundred, it also says, "That which is called self is the nature of things that does not depend on others, that is, the independent nature, and its absence is selflessness. It is understood as two distinctions of phenomena and persons, that is, the selflessness of phenomena and the selflessness of persons." The nature of not depending is not merely established by name, but from the perspective of meaning, there is a way of abiding, that is, the independent nature. If one's own school, that is, from the Vaibhāṣikas up to the Svātantrika-Madhyamikas, believes that the meaning established by valid cognition exists as such a self-characterized entity, then, previously, the Yogācāras considered that the nature and differences of forms and so on are imputed, and although they believed in their existence, they refuted their self-characterized existence, and said that they were established by name and convention, wouldn't this be contradictory? There is no fault, because they can be established by name and convention, so it is said that they are not self-characterized,
Tibetan
་མིང་བཏགས་པའི་བཏགས་གཞི་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པར་མི་འདོད་པས་འདི་པས་བཤད་པའི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ལས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དེ་མིང་ཙམ་དུ་བཤད་པ་ཡང་དེ་གཉིས་སྣང་བའི་བློ་ལ་གཟུང་འཛིན་རྒྱངས་ཆད་དུ་སྣང་བ་ལྟར་གྱི་དོན་མེད་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པས་འདི་པའི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དང་མི་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་བསྟན་ཞིང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྟན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལས་ལྷག་པ་ཐེག་ཆེན་དུ་ཡང་བཤད་རྒྱུ་མེད་པར་བཞེད་ལ། སློབ་ དཔོན་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ལས་བཟློག་སྟེ་སྨྲ་བའི་དང་པོ་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བཤད་པའི་ཚུལ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་བདག་མེད་པའི་དཔེར་སྒྱུ་མ་དང་བྲག་ཆ་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་རྨི་ལམ་དང་དབུ་བ་རྡོས་པ་དང་ཆུའི་ཆུ་བུར་དང་ཆུ་ཤིང་གི་ཕུང་པོ་དག་བསྟན་ཏེ། འདི་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དམ་མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི་འདི་དག་ནི་སྤྲོས་པ་ཡང་ཡིན་འདི་དག་ནི་རྫུན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་མེད་པའི་དཔེར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དབུ་བ་དང་ཆུ་བུར་དང་ཆུ་ཤིང་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་སྒྱུ་མ་བསྟན་པ་དང༌། འདི་དག་རྫུན་པ་ཡིན་ན། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་གསུངས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་ཏེ་བདག་གི་དོན་ནི་ངོ་བོའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། ཞེས་སོགས་ཉན་ཐོས་ལ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་དྲངས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པར་གསུངས་ཤིང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། མེད་ལྟ་ཟློག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་གསལ་བས་ དེའི་རིགས་པ་མི་བཤད་དོ། །ཡོད་ལྟ་ཟློག་པ་ཡང་བདེན་པ་དམ་པ་ནི་གཅིག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྡེ་མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་རྫུན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུངས་མོད་ཀྱང་། ལན་མང་དུ་དང་བར་མེད
Chinese
如果寻找所安立名称的所依处而找不到，因为不希望这样，所以他们执着于此派所说的以自相成立。那些宗派的论典中，将本体和差别安立为仅仅是名称，也是因为认为那二者在显现的意识中，如显现为能取所取遥远的断绝一样，对于没有意义的法仅仅是安立，所以与此派的仅仅安立名称不同。第二，瑜伽行派和自续中观派认为，小乘的经藏中没有宣说法的无我，宣说人无我是声闻部派所确立的，大乘中也没有比这更殊胜的说法。但两位论师的观点与此相反，首先从小乘经藏中宣说法无我的方式是：佛护说，薄伽梵以幻术、阳焰、影像、寻香城、梦境、水泡、水上的泡沫等比喻来说明诸行无我，其中没有真实或不颠倒的真实，这些都是戏论，这些都是虚假的。还说，一切法无我，所谓无我，就是无自性的意思，因为所谓我的声音就是自性的意思。他说，以水泡、水上的泡沫、寻香城、幻术依次比喻五蕴无我，并说这些是虚假的。小乘经藏中说一切法无我，因此宣说一切法无自性，因为我的意思是自性的意思。入行论的注释中也引用了对声闻所说的经典，如“色如水泡聚”等，来说明宣说了法无我。六十正理论的注释中也说，遮破无的观点在声闻部派中很明显，所以不讲那种道理。遮破有的观点是，胜义谛只有一个，即不欺骗世间的涅槃。一切有为法都是虚假的，具有欺骗的性质等等。虽然这样说了多次，但没有间隔。
English
If one searches for the basis upon which a name is established and cannot find it, because they do not wish for this, they hold that what this school says is established by its own characteristics. In those treatises of the schools, the establishment of essence and difference as mere names is also because they consider that the two, in the consciousness in which they appear, are merely established for things that have no meaning, just as they appear as a distant severance of grasping and being grasped, so it is different from the mere establishment of names in this school. Secondly, the Yogācāra and Svātantrika-Madhyamaka schools believe that the Hīnayāna scriptures do not teach the selflessness of phenomena, and that the teaching of the selflessness of persons is established by the Śrāvakavāda school, and that there is nothing more excellent to be taught in the Mahāyāna. However, the views of the two teachers are the opposite of this. First, the way in which the selflessness of phenomena is taught in the Hīnayāna scriptures is as follows: Buddhapālita says, "The Blessed One has shown that all conditioned things are selfless by examples such as illusion, mirage, reflection, gandharva cities, dreams, bubbles, water foam, and plantain trees. There is no suchness or non-erroneous suchness in these, but these are also elaborations, these are also false." It is also said, "All dharmas are selfless," and the term "selfless" means without intrinsic existence, because the sound of "self" is the word for intrinsic existence. He said that the five aggregates are shown to be selfless by the examples of foam, bubbles, plantain trees, mirages, and illusions respectively, and said, "These are false." The Hīnayāna scriptures say that all dharmas are selfless, thus teaching that all dharmas are without intrinsic existence, because the meaning of self is the meaning of intrinsic existence. In the commentary on the Entering the Middle Way, it also quotes the sutras taught to the Śrāvakas, such as "Form is like a mass of foam," etc., to explain that the selflessness of phenomena is taught. In the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, it also says, "The refutation of the view of non-existence is clear to the Śrāvakavāda school, so that reasoning is not explained. The refutation of the view of existence is that the ultimate truth is one, namely, nirvāṇa, which is a dharma that does not deceive this world. All conditioned things are false and have the nature of deception," and so on. Although it has been said many times, there is no interval.