Tibetan
་པ་དང་གཞུང་གཅིག་ཏུ་བཀོད་ནས་མ་གསུངས་པས་དེའི་རིགས་པ་བཤད་པར་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ལེགས་ལྡན་གྱིས་དཔེ་དེ་དག་གིས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་སྣང་ཡང་མེད་པ་སྟོན་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཤད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མིན་ནོ། །བདག་གི་སྒྲའི་དོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བཤད་ན་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀག་གོ །འཇུག་འགྲེལ་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ནི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་མི་སྟོན་གྱི་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་སྨོན་ལམ་དང་ཚོགས་གཉིས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པས་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བའི་ཤེས་བྱེད་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བཞེད་པར་ཡང་རྩ་ཤེ་ལས། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང༌། །མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པ་མཛད། ཅེས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཞིག །སླུ་བ་དེ་ནི་རྫུན་ཞེས་གསུངས། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་རྫུན་པ་ཡིན། ཞེས་སོགས་ ཀྱིས་ཟླ་བས་བསྒྲུབས་ཏེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུ། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་གསུངས་པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་མིན་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་རྟོག་པར་བྱེད། ཅེས་གསུངས་ལ། རྫུན་པའི་དོན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་བའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་གཞན་དུ་འདྲེན་པ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་ནས་དོན་དེར་ངེས་པར་རྩ་ཤེ་ལས་བསྒྲུབས་པས། ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་བཤད་པ་ནི་འཕགས་པའི་དགོངས་པར་ངེས་པར་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཆོས་ལ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་མ་གསུངས་པར་མི་སྒྲུབ་ཀྱི་དེ་སྐད་གསུངས་པའི་སྐབས་ཀྱང་མང་ངོ་། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི། རང་སྡེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་ལྟར་ན་གང་ཟག་ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་སུ་མེད་པ་ཙམ་ལ་འདོད་དོ། །དེའི་ཚུལ་ནི་ང་ཞེས་འཛིན་པའི་གཞིའི་བདག་འདི་ཕུང་པོའི་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་དང་ཕུང་པོ་རྣམས་དེའི་ཁོལ་ལྟ་བུར་འཛིན་ཏེ། ངའི་གཟུགས་ང་ཡི་ཚོར་བ་ཞེས་སོགས་སུ་འཛིན་པས་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངས་དབང་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེ་ཁོལ་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་རང་རྐྱ་བར་སྣང་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་ཞེ
Chinese
没有将二者放在一起讲，所以说要解释其中的道理。对此，乐贤认为，那些例子虽然显示了人我，但所显示的是无我，人无我并非就是法无我。我的词义也不是法的自性，而是人我。如果声闻乘中讲法无我，那么大乘就会变得没有意义，这样进行了驳斥。《入行论释》中，大乘不仅显示了法的无我，还显示了地、波罗蜜多、愿和二资粮等，因此不会变得没有意义，并通过《宝鬘论》的知识进行了论证。导师也认为，《根本慧论》中说：世尊知晓有和无，通过迦旃延的教诲，否定了有和无。又说：世尊说，任何欺骗的法都是虚假的。一切行都是欺骗的法，因此它们是虚假的。等等，月称对此进行了论证。在《六十正理论》中也说：诸佛何时说涅槃是唯一的真理？那时，谁会认为剩下的不是错误的呢？这样说道。通过指出将虚假之义理解为与自性空性不同的其他含义会产生危害，从而在《根本慧论》中确定了该含义。因此，小乘的藏经中也说法无我，这应被认为是圣者的真实意图。即使如此，也不能断定声闻部的藏经中没有说过法具有自相成立的自性，因为说过这种情况的时候也很多。人无我，按照自宗大小乘的宗义论者和其他宗派的观点，仅仅是指人不是与蕴相异的、独立的实有。其方式是，执着我之所依的这个我，如同蕴的主人，而蕴如同他的奴仆。执着“我的色”、“我的感受”等等，因此认为蕴是那个我的，因为我执着于拥有它们。因此，如同主仆一样，蕴和我的体性各异，显现为独立存在，并认为它们确实存在。
English
They were not spoken by putting the two together in one teaching, so it is said that the reason for this will be explained. In this regard, Lekden argues that although those examples show the self of a person, they show the absence of self, and the absence of self of a person is not necessarily the absence of self of phenomena. The meaning of the word "self" is also not the nature of phenomena, but the self of a person. If the absence of self of phenomena is taught in the Hearer Vehicle, then the Great Vehicle would become meaningless, and this was refuted. In the Commentary on Entering, the Great Vehicle does not only show the absence of self in phenomena, but also shows the grounds, perfections, aspirations, and the two accumulations, so it does not become meaningless, and this was proven with the knowledge of the Precious Garland. The teacher also thinks that in the Root Wisdom Treatise it says: The Blessed One knows existence and non-existence, and through the instruction of Katyayana, he negated both existence and non-existence. It also says: The Blessed One said that any dharma that deceives is false. All conditioned things are deceptive dharmas, therefore they are false. And so on, Chandrakirti proved this. In the Sixty Stanza Reasoning it also says: When did the Victorious Ones say that Nirvana is the only truth? At that time, who would think that what remains is not wrong? It is said like this. By pointing out the harm of interpreting the meaning of false as something other than emptiness of inherent existence, the meaning was determined in the Root Wisdom Treatise. Therefore, the absence of self of phenomena is also taught in the Hearer Vehicle's collection, and this should be regarded as the definite intention of the Noble Ones. Even so, it is not asserted that the Hearer Vehicle's collection does not say that phenomena have a self-established nature, because there are many occasions when it is said like that. The absence of self of a person, according to the views of the proponents of the tenets of the Great and Small Vehicles of our own school and other schools, is merely that a person is not an independent entity that is different in characteristics from the aggregates. The way of this is that the self, which is the basis of grasping "I", is regarded as the lord of the aggregates, and the aggregates are regarded as his servants. Grasping "my form", "my feeling", and so on, therefore thinking that the aggregates belong to that self, because I grasp at possessing them. Therefore, like a lord and servant, the aggregates and the nature of the self are different, appearing as independent, and thinking that they exist in that way.
Tibetan
ན་པ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའོ། །དེ་བཀག་པ་ན་གང་ཟག་དེ་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ ཡོད་པ་གཅོད་དོ། །བཏགས་ལུགས་ནི་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། འདི་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་དངོས་སུ་འདོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡང་སྲིད་པ་ལེན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུས་དང་དབང་པོའི་ཚོགས་དག་ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་དུ་འདོགས་པར་གསུངས་བ་འདྲེན་ནོ། །དེ་ཡང་མདོ་ཁ་ཅིག་ལས་སེམས་དུལ་ན་བདེ་བ་འཐོབ་པར་གསུངས་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་བདག་དུལ་བས་མཐོ་རིས་འཐོབ་པར་གསུངས་པས་སེམས་ལ་བདག་ཏུ་འཇོག་ཅེས་ལུང་དང༌། ཕུང་པོ་ལེན་མཁན་ནི་བདག་ཡིན་ལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཡང་སྲིད་ལེན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་བདག་ཏུ་བཞག་གོ་ཞེས་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲའོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཀུན་གཞི་མི་བཞེད་པས་ལུས་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཡིན་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཏེ་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པ་གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཀུན་གཞི་འདོད་པས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྒྱུན་ཉིད་གང་ཟག་ཏུ་འདོད་དོ། །གང་ཟག་གི་བདག་དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ལུང་ནི་མངས་སུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །ཟླ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་ཁེགས་ཀྱང་གང་ཟག་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མི་ཁེགས་ལ་དེ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་གང་ཟག་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་ བདག་འཛིན་ཡིན་དེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་པས་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པར་བཟུང་བའི་ཡུལ་ལ། དེ་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔར་བདེན་པར་བཟུང་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁ་བྲི་བ་མེད་པས་ཕུང་པོ་བདེན་པར་བཟུང་ནས་སྐྱེ་བའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་པའི་དོན་མེད་པར་འཆད་དེ། འཇུག་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སོགས། །སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། ཞེས་དང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་དག་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་
Chinese
那，是执著于实有。断除它，则人仅成为五蕴的假立，仅此而已，就断除了五蕴之外的实体存在。假立的方式，如《正理之焰》中所说：‘如此，我们也在名言中将“我”之名号真实地安立于识之上，如此，识是取受后有的缘故，是“我”，是靠近于身和诸根的集合的缘故。’如是，引用了如同依靠支分集合而安立车，依靠五蕴而安立有情之说。又，有些经中说调伏心则获得安乐，有些经中说调伏我则获得善趣，故以经文说明心被安立为我。取蕴者是我，以识取后有之故，识被安立为我，如是宣说理证。这位论师不承认阿赖耶识，故说取身的识是意识，因为不承认阿赖耶识，其他也与此类似。承认阿赖耶识者，则认为阿赖耶识的相续即是人。那些人如此认为人我的经文，因恐繁多故未书写。月称论师的观点是，如此的实有人我虽然被破除，但人并非仅是名言假立，以自性成立并未被破除，执著于此存在即是人我真执，是人我的我执，如同法我的我执。此外，独立自主的实有之我，是外道徒于五蕴之外臆造的内在作者神我所执著的对境。即使现量了悟此我不存在，并且已经习惯，但对色等先前执著为真实的习气丝毫未减弱，因此宣说执著五蕴为真实而生起的贪等烦恼无法断除，毫无意义。《入行论》中说：‘汝之瑜伽见无我，色等彼性不能悟，以缘色故生贪等，彼之自性未悟故。’以及《六十正理论释》中也说：‘对于那些即使缘色等之自性，也想舍弃烦恼者’
English
That is, clinging to existence as real. When that is refuted, the person becomes merely a designation on the aggregates, and that alone cuts off the existence of something other than the aggregates. The way of designation is as stated in Blaze of Reasoning: 'Thus, we also nominally apply the term "I" directly to consciousness. Thus, consciousness is "I" because it takes rebirth, and it is close to the collection of body and senses.' Thus, it is quoted that just as a chariot is designated based on the collection of parts, sentient beings are designated based on the aggregates. Also, some sutras say that happiness is attained by taming the mind, and some say that higher realms are attained by taming the self, so the scriptures explain that the mind is established as the self. The one who takes the aggregates is the self, and because consciousness takes rebirth, consciousness is established as the self, thus reasoning is stated. This teacher does not accept the alaya-consciousness, so he says that the consciousness that takes the body is the consciousness, because he does not accept the alaya-consciousness, others are similar to this. Those who accept the alaya-consciousness consider the continuum of the alaya-consciousness itself to be the person. The scriptures that those people consider to be the self of the person are not written because of fear of being too numerous. According to Chandrakirti's view, although such a substantially existent person is refuted, the person is not merely a nominal designation, and being established by its own nature is not refuted, and clinging to its existence is the true clinging to the person, which is the self-grasping of the person, just like the self-grasping of phenomena. Furthermore, the independently existing self is the object of clinging of the internal agent, the purusha, fabricated by the outsiders as something other than the aggregates. Even if one directly realizes that this self does not exist and has become accustomed to it, the habit of clinging to forms etc. as real remains undiminished, so it is explained that there is no point in abandoning the afflictions such as attachment that arise from clinging to the aggregates as real. The Entering the Middle Way says: 'Your yoga seeing selflessness, does not realize the suchness of forms etc., because attachment etc. arise because of focusing on forms, because the nature of that is not realized.' And the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning also says: 'For those who want to abandon afflictions even though they focus on the nature of forms etc.'