Tibetan
ར་རྟེན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ནའང་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དེ། དེས་ན་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ལྟས་པ་ཙམ་གྱི་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་མཛད་དོ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་ས་དང་སྲ་བ་སོགས་མཚན་མཚོན་དུ་འཇོག་པ་ལ་ཡང་མཚན་མཚོན་གྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་འཇུག་གཞི་དེ་སྔར་ལྟར་བཙལ་ནས་རྙེད་པའི་དོན་ལ་འཇོག་ན་དེ་གཉིས་འཇོག་མི་ནུས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་ཡོད་པར་འཇོག་གོ །གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་འདི་ངེས་པ་ཁོ་ནར་ཁས་བླང་དགོས་པ་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ནི་ལུང་དེའི་མཇུག་ཉིད་ནས། འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་འཐད་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །འཐད་པས་ རྣམས་པར་དཔྱད་པ་ན་མཆི་གུ་ལ་སོགས་པ་དག་ཁོ་ན་མི་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་འཐད་པས་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཀྱང་མཆི་གུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པས་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བཤད་ཅིང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་ཚུལ་འཇུག་པ་ལས་ཤེས་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ནི་སྔར་ལྟར་དཔྱད་ནས་རྙེད་པའི་དོན་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འཇོག་ན་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་འཐད་པས་བཞག་པས། དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་མིན་གྱི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་སྟོན་པས་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་ན་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའོ། །འོ་ན་བདེན་གཉིས་ལས། ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་གོ །རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་ན་དོན། །གཞན་དུ་སོང་བས་གནོད་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པའི་དོན་རྣམས་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་རྙེད་པའི་དོན་ལ་འཇོག་པ་འགོག་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་རིགས་པས་དཔྱད་དོན་ལ་མི་འཇོག་པ་ཁྱེད་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་དཔྱོད་ལུགས་ཇི་འདྲ་ཞིག་གིས་དཔྱད་པས་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པའི་རྩོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ བས་ནི་སྔར་ལྟར་དཔྱོད་པ་ཙམ་ནས་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པར་བཞེད་དེ། སྔར་ལུང་དྲངས་པ་དང་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱང་མིང་དང་བརྡ་དང་ཐ་སྙ
Chinese
虽然没有无所依之自性，但即便如此，此乃世俗谛中存在。因此，诸论师们安立为仅由相互观待而成立。如是说，对于将地和坚硬等作为能诠之所诠，如果也按照先前一样寻找能诠之词所适用的对境，并安立为寻找到之意义，则二者无法安立，但可以通过相互观待的方式安立它们存在。对于人与法的安立方式，必须以具有理由的方式承许为唯一确定，原因就在于该经文的结尾：此应如其本身那样毫无疑问地加以承许，若非如此，则世俗谛便不合道理，或者它将变成胜义谛而非世俗谛。以理智进行分析时，并非仅仅眼翳等不可能存在。那么是什么呢？以即将阐述的理智来说，色和受等也不存在，因此也应像眼翳等一样，承许它们在世俗谛中不存在，但事实并非如此，因此此不存在。如是宣说，并且依于所诠而安立之方式需要从《入中论》中了解。因此，如果按照先前一样进行分析，并将寻找到之意义安立为名言中存在，则以分析其是否成立之理智来安立，那不是在世俗谛中存在，而是变成在胜义谛中存在，如是显示，如果以自相成立，则是在胜义谛中成立。那么，在二谛中：如其所显现之自性故，不应于此进行分析。若进行分别分析，则意义将变为其他，从而造成损害。如是所说一样，自续派中观师们难道不是也遮止了以理智分析世俗谛之意义，并将其安立为寻找到之意义吗？名言中存在之事物，不以理智分析其意义，您的特点是什么呢？此乃未区分中观派二者之宗派的分析方式，以何种分析方式进行分析，从而分析其是否成立之辩论。应成派则认为仅按照先前一样进行分析，便可分析其是否成立。如先前所引经文以及存在之事物，也是名称、术语和名
English
Although there is no nature of being without a basis, even so, this exists in conventional truth. Therefore, the teachers establish it as being established only through mutual dependence. It is said that, for designating earth and hardness, etc., as the signified and the signifier, if one also seeks the object to which the term 'signifier' applies, as before, and establishes it as the meaning that is found, then the two cannot be established, but they can be established as existing through mutual dependence. The way of establishing persons and phenomena must be accepted as the only certainty with reasons, and the reason is at the very end of that scripture: This should be accepted as it is without doubt. If it is not so, then conventional truth is not reasonable, or it will become ultimate truth and not conventional truth. When analyzed with reason, it is not only things like cataracts that are impossible. What is it then? With the reason that will be explained, form and feeling, etc., also do not exist, so they should also be accepted as not existing in conventional truth, like cataracts, etc., but that is not the case, so this does not exist. It is said that the way of establishing dependent designation needs to be understood from the Madhyamakāvatāra. Therefore, if one analyzes as before and establishes the meaning that is found as existing in name, then it is established by the reason of analyzing whether it is established or not. That is not existing in conventional truth, but it becomes existing in ultimate truth, thus showing that if it is established by its own character, then it is established in ultimate truth. Then, in the two truths: Because of the nature of how it appears, analysis should not be applied to this. If one analyzes separately, the meaning will become other, causing harm. As it is said, do the Svātantrika Madhyamikas not also prevent analyzing the meaning of conventional truth with reason and establishing it as the meaning that is found? What is your characteristic that things that exist in name are not analyzed for their meaning with reason? This is a debate that has not distinguished the difference between the analytical methods of the two Madhyamika schools, with what kind of analytical method one analyzes, thereby analyzing whether it is established or not. The Prāsaṅgikas consider that merely analyzing as before can analyze whether it is established or not. The scriptures quoted earlier and the things that exist are also names, terms, and names,
Tibetan
ད་ཙམ་དུ་ལན་མང་པོར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིང་ཙམ་གྱི་དོན་ནི་སྔར་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་བཙལ་བ་ན་མི་རྙེད་པ་ལ་བྱེད་ཀྱི་མིང་ཡོད་ཅིང་དོན་མེད་པའམ་མིང་མ་ཡིན་པའི་དོན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་མིང་གི་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་བློས་གང་གཞག་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་མི་བཞེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་བློའི་དབང་གིས་མ་བཞག་པའི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་བ་མི་བཞེད་དོ། །དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་བློའི་དབང་གིས་གཟུགས་ཚོར་ལ་སོགས་པ་འཇོག་མི་ནུས་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་བོའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་འཇོག་ནུས་པར་འདོད་པས་བློའི་དབང་གིས་བཞག་མ་བཞག་གི་བློ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །དེ་འདྲ་བའི་བློའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་ཆོས་རང་གི་ངོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་མེད་སོགས་དཔྱོད་པ་ནས་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པར་འགྲོ་བར་འདོད་ཀྱི། སྔར་བཤད་པའི་དཔྱོད་ལུགས་དེ་ཙམ་ནས་མི་འདོད་པས་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་བཞེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གསུང་རབ་ལས་ཀུན་རྫོབ་མིང་དག་བརྡ་དང་བཏགས་བ་ཙམ་དུ་གསུངས་བའི་ཙམ་གྱི་སྒྲས་གང་གཅོད་པ་ཡང་མི་མཐུན་ནོ། །འོ་ན་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཡང་འོངས་སམ་མི་འོངས་སྐྱེས་སམ་མ་སྐྱེས་ཞེས་སོགས་ དཔྱད་པ་མང་པོ་ཡོད་བས་དེ་ལྟར་དྲིས་པ་ལ་འོངས་བ་དང་སྐྱེས་ཞེས་སྨྲར་མི་རུང་ངམ་སྙམ་ན། འདིའི་ཚོལ་ཚུལ་དང་དཔྱོད་ལུགས་སྔ་མ་དང་ཆེས་མི་འདྲ་སྟེ། འདིས་ནི་འགྲོ་འོང་བྱེད་མཁན་དང་འགྲོ་འོང་གི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་བར་ཐ་སྙད་དེ་དག་བཏགས་པའི་དོན་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་དཔྱད་ནས་འགྲོ་འོང་དྲིས་པ་མིན་གྱི། འགྲོ་འོང་གི་ཐ་སྙད་རང་དགའ་བར་འཇུག་པ་ལ་རང་དགའ་བའི་བརྟག་པ་བྱས་པ་ཡིན་པས་དེའི་བརྟག་བ་ཁས་བླང་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་ཚུལ་མིན་ལ། སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཆིང་བ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙོ་བོར་དགག་དགོས་པས་དེའི་འཛིན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་ན་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་མིག་རྣ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་ན
Chinese
之所以这样，是因为已经多次说明了。仅仅是名称的意义，就像以前一样，寻找名言的意义却找不到，这是指有名而无实，或者不是名称的无意义。在这里，虽然不认为所有通过赋予名称的分别念所安立的一切都存在于名言中，但也不认为不由赋予名称的分别念所安立的，存在于名言中。自续派中观师们认为，不能通过赋予名称的分别念来安立色受等，但可以凭借无害的根识等所显现的力量，安立存在于名言中，因此，由分别念安立与不安立的分别念之间，也存在着很大的差别。他们认为，不是由这样的分别念所安立，而是从法自身方面的存在方式的力量来考察有无等，进而考察是否唯独成立。他们不认可仅仅是之前所说的考察方式，因此认为在名言中，是通过自相而成立的。因此，经文中说世俗名称仅仅是约定俗成和假立，其中的“仅仅”一词所遮止的内容，也是不相同的。那么，对于世间人来说，也有来或不来，生或不生等等的许多考察，如果这样提问，难道不能说来过和生过吗？这里的寻找方式和考察方式与之前截然不同。这是因为，对于进行来往的人和来往的名言的安立，不仅仅满足于如此安立，而是思考这些名言所安立的意义是什么，并非如此询问来往。而是对于来往的名言随意运用，进行了随意的观察，因此，对于承认那样的观察有什么矛盾呢？像这样，考察名言的意义，并执着于通过自相而成立的自性存在，这不是俱生我执的执着方式。众生被束缚于轮回，正是因为俱生我执，因此，理智之士主要需要破斥它，那么它的执着方式是怎样的呢？那就是，认为内外诸法不是仅仅通过名言的力量而安立，而是从其自身的体性的角度而存在。也就是说，如果对于供养布施等补特伽罗这样执着，那就是补特伽罗我执，如果对于眼耳等法这样执着，那就是法我执。
English
The reason for this is that it has been explained many times. The meaning of just the name is, as before, that when searching for the meaning of the term, it cannot be found, which means that there is a name but no reality, or that there is no meaning without a name. Here, although it is not accepted that everything established by the mind that imputes names exists in convention, it is not accepted that what is not established by the power of the mind that imputes names exists in convention. The Madhyamaka Svatantrikas believe that they cannot establish forms, feelings, etc., by the power of the mind that imputes names, but they can establish existence in convention by the power of appearance to the unimpaired sense consciousnesses, etc. Therefore, there is a great difference in the mind that establishes or does not establish by the power of the mind. They believe that instead of being established by such a mind, they examine existence and non-existence, etc., by the power of the way things are in themselves, and then examine whether or not they are established only in that way. They do not accept only the method of examination mentioned earlier, so they believe that in convention, it is established by its own characteristics. Therefore, there is also disagreement about what the word "only" in the scriptures cuts off when it says that conventional names are merely conventions and designations. So, for worldly people, there are also many examinations such as whether they have come or not, whether they are born or not, etc. If they are asked in this way, can they not say that they have come and been born? The way of searching and the way of examining here are very different from before. This is because, for those who come and go and the designation of coming and going, they are not satisfied with just designating them in this way, but they think about what the meaning of those designations is, and they do not ask about coming and going in this way. Rather, they arbitrarily apply the designation of coming and going, and they have made an arbitrary observation, so what contradiction is there in accepting that observation? In this way, examining the meaning of the designation and clinging to the existence of self-nature established by its own characteristics is not the way of clinging of innate self-grasping. It is innate self-grasping that binds sentient beings to samsara, so it is this that the wise mainly need to refute, so what is its way of clinging? That is, they believe that external and internal phenomena are not merely established by the power of designation, but exist from the point of view of their own essence. That is to say, if they cling to a person who makes offerings and gives alms in this way, that is the self-grasping of a person, and if they cling to phenomena such as eyes and ears in this way, that is the self-grasping of phenomena.