Tibetan
་ཅི་མ་ལོག་པར་མི་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འདིར་ལུགས་གང་ཞིག་བརྒལ་ལན་དང་བཅས་པར་བསྙད་པའི་ལུགས་འདི་ནས་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལྟར་བསྟན་བཅོས་གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁ་ཅིག་གིས་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་དོན་དམ་པར་སྨྲས་པ་དེ་ཉིད་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ གསུངས་པའི་མཐར་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང་མཚུངས་པར་མི་རིགས་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུགས་འདི་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་གི་ལུགས་དབུ་མ་པ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་དོན་སྨྲ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་སྨྲས་པ་རྣམས་དབུ་མ་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་པས་དབུ་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་རང་གི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་མི་འདོད་ལ་དེ་དག་ནི་དེའི་སྟེང་ནས་འཇོག་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་ལས་ཉམས་ན་ཅིག་ཤོས་ལས་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་བདེན་གཉིས་གྱི་ཚུལ་ལས་མ་ཉམས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ནི་བདེན་གཉིས་ལས་ཉམས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང་བདེན་གཉིས་གང་དུ་ཡང་མཚུངས་པར་མི་རིགས་པས་འཕགས་པའི་ལུགས་འདི་ནི་དོན་དམ་དུ་མ་ཟད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ཐུན་མོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་ལས། གཞན་གྱིས་དོན་དམ་བྱས་གང་ཡིན། །དེ་ནི་གཞན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །གཞན་གྱི་མར་འདོད་གང་ཡིན་པ། །གཞན་གྱི་ཆུང་མར་ཡང་འདོད་བཞིན། །ཞེས་ཁུངས་སུ་དྲངས་པ་དེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡིན་ཞེས་འགྲེལ་བཤད་ལས་འཆད་མོད་ཀྱང་དེ་མིན་པར་འཇུག་འགྲེལ་གྱིས་ ཤེས་སོ། །འགྲེལ་བཤད་དེ་རྩོམ་པ་པོ་ཞི་བ་འཚོ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་མིང་མཐུན་པའམ་ཁ་གཡར་བ་ཡིན་གྱི་དབུ་མ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་རྩོམ་མཁན་ནི་མིན་ཏེ། འདིས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་ཚད་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་པར་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཟུང་འཛིན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་ཞིང་གྲགས་པས་ཀྱང་གནོད་པར་བདེན
Chinese
正如不颠倒地说那样，我们在此处以辩驳和答复的方式所阐述的这个宗派，也像空性的法一样，在其他论典中是没有的，请各位智者务必确信。因此，有些人说经部宗所说的胜义谛，就是中观宗所认为的世俗谛，这种说法完全是不了解中观论典的真实性所致，应当明白这一点。这样说了之后，对于毗婆沙宗的宗派也同样说了，最后说，像这样，出世间的法不应该与世间的法相同，因为这个宗派是不共的，智者们应当确信。自己的宗派，即中观宗，以不共的理证，将二谛论者所说的胜义谛，认为是中观宗的世俗谛，之所以认为是不了解中观的真实性，原因是自己的宗派即使在名言中也不承认以自性成立的法，而那些法完全是在此基础上安立的缘故。如果二谛中的任何一个有所缺失，另一个也会随之缺失，因此，没有脱离二谛之道的出世间法，与脱离二谛之道的世间法在任何方面都不可能相同，所以圣者的这个宗派，不仅在胜义谛上，而且在世俗谛上，也与主张实有的宗派是不共的。《二谛自释》中说：“他人所作胜义谛，即是他人之世俗谛，他人所认为的酥油，也如他人之妻般认为。”引用这个出处，注释中说是龙树的，但实际上并非如此，入行论的注释中可知。那个注释的作者说是寂护，这也只是同名或者假借，并非是著作《中观庄严论》等论典的作者，因为他驳斥了在《量理真实摄略释》中阐述的著作论典的必要性，并且说执著显现的所取和能取如同显现一样是不存在的，这与现量相违，而且也会受到名声的损害，这是真实的。
English
Just as it is said without reversing, the system that we have here expounded with refutations and answers, like the Dharma of emptiness, is not found in other treatises, so please, all wise ones, be sure to ascertain. Therefore, some say that what the Sutra School says is the ultimate truth is what the Madhyamikas consider to be conventional truth. This statement is made only by those who do not understand the reality of the Madhyamika treatises, and this should be understood. After saying this, it was also said in the same way for the Vaibhashika school, and finally it was said that, like this, the transcendental Dharma should not be the same as the mundane Dharma, because this system is uncommon, and the wise should be sure to ascertain. One's own system, the Madhyamika, with uncommon reasoning, considers the ultimate truth spoken by the two-truth proponents to be the conventional truth of the Madhyamikas, and the reason for considering it as not understanding the reality of the Madhyamika is that one's own system does not accept dharmas established by their own characteristics even in name, and those are only established on top of that. If either of the two truths is lost, the other will also be lost, so the transcendental Dharma that has not deviated from the path of the two truths cannot be the same as the mundane Dharma that has deviated from the two truths in any way, so this noble system is uncommon not only in the ultimate truth but also in the conventional truth with the tenets that speak of entities. In the self-commentary on the two truths, it says: "What others have made the ultimate, that is the conventional for others; what others consider butter, it is also considered like the wife of others." The source cited is said in the commentary to be Nagarjuna's, but it is not so, as can be known from the commentary on the Engaging in the Bodhisattva Deeds. The author of that commentary is said to be Shantarakshita, which is also just a coincidence of names or a borrowing, and is not the author of treatises such as the Ornament of the Middle Way, because he refutes the necessity of writing treatises explained in the commentary on the Compendium on the Reality of Valid Cognition, and says that grasping and clinging, which appear as they appear, do not exist, which contradicts direct perception and is also harmed by fame, which is true.
Tibetan
་གཉིས་རང་འགྲེལ་ལས་བཤད་པ་སྒྲ་སོར་བཞག་གི་དོན་འཐད་ཕྱོགས་སུ་འགྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འཇུག་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པས་བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་ལ་རག་མོད། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་དམིགས་པ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་མི་འདོད་ན་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཅི་སྟེ་བརྗོད་དེ་བདེན་པ་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། གོང་དུ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་བཀག་པ་ལ་དོན་དམ་པར་དེ་བཀག་ནས་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པ་རིགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་རང་བཞིན་ནམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བའི་གཞན་སྐྱེ་འདོད་དགོས། དེ་མི་འདོད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་བདེན་པ་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྒོལ་བ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་མེད་པར་བསྒྲུབས་ ཏེ། འདི་ནི་དབུ་མ་པ་དོན་དམ་པར་མི་སྐྱེ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་སྒྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་མིན་པས། དབུ་མ་པ་གཉིས་ལ་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་དེ་ཙམ་ཡོད་ན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་དེ་ལ་དམིགས་བསལ་ཅན་གྱི་དགག་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་མཛད་ཅེས་སྨྲ་བར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཀུན་བརྟགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་བཟུང་ཚུལ་བསྟན་ནས་དེ་མེད་པར་བསྟན་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་བདག་མེད་གཉིས་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་བཟུང་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཐོག་མར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ལུགས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་འདིས་ལས་འདི་བྱས་སོ། །འབྲས་བུ་འདི་མྱུང་ངོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ལ་རང་གི་ཕུང་པོ་འདི་ཉིད་གང་ཟག་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་དེ་དག་ལས་དོན་གཞན་ཞེས་གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་དེའི་དོན་བཙལ་ཏེ། དོན་གཅིག་པའི་དོན་ཐ་དད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་གང་རུང་ཞིག་རྙེད་ནས་གང་ཟག་དེ་འཇོག་ས་བྱུང་ན་ལས་གསོག་པ་པོ་ལ་སོགས་པར་འཇོག་ནུས་ལ། མ་རྙེད་ན་འཇོག་མི་ནུས་པས་གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཚིམ་པའི་པར་དེའི་ཐ་སྙད་གང་ལ་བཏགས་པའི་བཏགས་གཞི་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་དཔྱད་ཅིང་བཙལ་ནས་འཇོག་ན་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་སྡེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནས་དབུ་
Chinese
二者自释中说，是为了将声音保留的原意解释为合理的方向。另外，《入行论释》中说，从胜义谛上来说，因为没有生，所以必须遮止从自和他生。然而，色和受等，凡是现量和比量所缘的那些，其自性必定是从他而生的。如果不是这样认为，那么说两种谛有什么用呢？只会变成一种谛。因此，他生是存在的。这样说，上面遮止了以自相成立的因果，在胜义谛上遮止了它之后，遮止他生是合理的，但在世俗中必须承认以自性或自相而生的他生。如果不承认，那么在世俗中也没有谛，因此会变成没有世俗谛，这样反驳，然后依次成立了以自性而生在两种谛中都不存在。这对于中观派来说，虽然在胜义谛上不生，但在世俗中认为以自性而生是存在的，这不是对能立的实事师说的。如果两个中观派在所破的差别上只有这么多，那么月称为什么没有对它作特别的遮止呢？这样说是没有道理的。第二，分为两部分：首先，说明以遍计所执和俱生执的执著方式，然后说明它不存在；以及声闻乘依靠经藏也说了二无我的意义。第一，如果这样，那么以什么样的方式执著，才是执著为以自性成立呢？对此，首先要说宗派论者的观点：这个人做了这个业，感受这个果报，在安立这样的名称时，这个人的蕴本身是人呢？还是与它们不同的事物呢？这样寻找安立人的名称的意义。找到同义的异义等任何一种方式，如果找到了安立人的地方，就能安立为造业者等，如果没有找到，就不能安立，因此不满足于仅仅安立人的名称，而是观察和寻找那个名称所安立的所依是什么，如果安立，那就是安立人为以自性成立。自宗的说一切有部到中观
English
The two self-commentaries explain that the reason is to interpret the meaning of retaining the sound as a reasonable direction. Furthermore, the commentary on the "Entering the Middle Way" states that, from the ultimate point of view, since there is no arising, it is necessary to refute arising from self and other. However, whatever forms and feelings, etc., are perceived by direct perception and inference, their nature will undoubtedly arise from others. If one does not accept this, then what is the point of speaking of two truths? It will only become one truth. Therefore, arising from others does exist. It is said that, above, the cause and effect established by self-characteristics are refuted. It is reasonable to refute other-arising after refuting it in the ultimate sense, but in conventional terms, one must accept other-arising that arises by nature or self-characteristic. If one does not accept this, then there is no truth even in the conventional sense, so it will become that there is no conventional truth. Refuting in this way, it is then successively established that arising by self-characteristic does not exist in either of the two truths. This is not for the Madhyamikas, who, although do not arise in the ultimate sense, but in the conventional sense, believe that arising by self-characteristic exists, but for those who speak of entities to be established. If the difference in what is to be refuted between the two Madhyamikas is only this much, then why did Chandrakirti not make a special refutation of it? It is unreasonable to say so. Secondly, there are two parts: First, explaining how the imputed and innate clinging are grasped, and then showing that they do not exist; and explaining the meaning of the two selflessnesses also taught by the Hearers based on the scriptures. The first is: If so, in what way is it grasped that it is grasped as established by its own nature? In this regard, first, the views of the proponents of philosophical tenets should be stated: This person did this action and experienced this result. When such a term is applied, is this person's own aggregates the person, or is it something other than them? Thus, the meaning of the term "person" is sought. If any aspect of the same meaning with different meanings is found, and a place to establish the person is found, then it can be established as the one who accumulates karma, etc. If it is not found, it cannot be established. Therefore, one is not satisfied with merely applying the term "person," but examines and seeks what the basis upon which that term is applied is. If it is established, then it is established that the person is established by his own nature. From the Vaibhashikas of our own school to the Madhyamikas.