Tibetan
རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། ལུགས་འདིའི་དགག་བྱ་འགོག་པའི་རྟགས་ནི་འགའ་ཟུང་མ་གཏོགས་པ་འབྲེལ་ཟླ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་དང་ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་ལས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་ནི་དབུ་མ་རྒྱན་ལས་བཤད་དེ། དབུ་མ་སྣང་བ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ཡང་གསུངས་ལ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་འགལ་ཟླ་དམིགས་པའི་རྟགས་སོ། །ཕ་རོལ་ལ་འགལ་འདུ་སྟོན་པའི་མཚམས་མཐར་ཐུག་པ་ནི། རང་གཞན་སྡེ་པས་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཡང་དུས་ཀྱི་རམ་པའམ་ཡུལ་གྱི་ཆའམ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སོགས་ཆ་དུ་མ་མེད་པའི་ཆ་མེད་མི་སྲིད་པར་བསྟན་ནས། ཆ་དུ་མ་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་པ་ན་ཆོས་གཅིག་ཆ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཐ་སྙད་པའི་དོན་ལ་མི་འགལ་མོད་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་ལ་ནི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་ན་འབྲེལ་མེད་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ན་ཆ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་ཆ་ཅན་དུ་མར་འགྱུར་བའི་གནོད་པ་བསྟན་ནས་ཆོས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་འགོག་སྟེ། འཕགས་པ་ལྷས། ཚིགས་ལས་སོར་མོ་གཞན་མེད་དེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་རིགས་པ་ལ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་འཆད་པའོ། །དཔེར་ན་གཞན་ སྐྱེ་འགོག་པ་ལ་ཡང་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་བཅད་ནས་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག །མི་རྟག་པ་ལ་དུས་མཉམ་མི་མཉམ་གཉིས་སུ་བཅད་ནས་དུས་མཉམ་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག །མི་མཉམ་པ་ལ་ཞིག་མ་ཞིག་གཉིས་སུ་བཅད་ནས་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག །སྔ་མ་མ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་ཆོད་མ་ཆོད་གཉིས་སུ་བཅད་ནས་ཆོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག་སྟེ་དེ་རྣམས་འགོག་པ་ཅུང་སླའོ། །དེ་ནས་མ་ཆོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ལ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་ཆོད་པ་དང་ཕྱོགས་རས་མ་ཆོད་པ་གཉིས་སུ་བཅད་ནས་སྔ་མ་ལྟར་ན་དུས་ཅན་གཉིས་འདྲེས་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདབ་ཆགས་པ་གཉིས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བར་མ་ཆོད་ན་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་འདྲེ་དགོས་པ་ལྟར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཆ་དང་བཅས་པས་ཀུན་རྫོབ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དབུ་མ་སྣང་བ་ལས་འཆད་དེ། གནོད་པ་སྟོན་མཚམས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ཆ་ཆ་ཅན་ལ་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་བརྟག་པ་བྱས་ནས་འགོག་པ་འདིའོ། །དེས་ན་གཞན་སྐྱེ་ལྟ་བུ་ཅིག་འགོག་པ་ལ་ཡང་གནོད་བྱེད་སྟོན་པའི་རིགས་པའི་སྒོ་མང་ངོ་། །སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས་བདེན་གཉིས་སུ་བདེན་གྲུབ་འགོག་པའི་རིགས་པའི་དངོས་གཞི་མུ་
Chinese
如果问以什么作为理证之主？答：此宗派遮破所破之理证，除了少数之外，是依靠不观待相违品的理证。而且，依靠《楞伽经》和《父子相会经》中所说，仅以一与多分离的理证来成立，这是《中观庄严论》中所说的。而在《中观光明论》中，也说了金刚屑、有无生灭、四句生灭以及一与多分离。也说了缘起的理证，那是观待相违品的理证。对于他宗显示相违的最终界限是：对于自他宗派所承诺的任何事物，也显示出不可能没有时间的支分、处所的支分或认识的对境的行相等等众多的支分。成立具有众多支分之后，一个法具有众多支分的自性，在名言的意义上不相违，但在胜义中成立的话，如果支分和有支二者体性各异则无关联，如果体性相同则支分全部变成一个，以及变成众多有支的过失，从而遮破了法在胜义中成立。圣天说：“支分中无异于手指”等等，这是发挥运用这些道理来讲解。例如，在遮破他生时，也断定为常与无常二者，从而遮破从常法中产生。对于无常法，分为同时与不同时二者，从而遮破从同时中产生。对于不同时，分为已坏与未坏二者，从而遮破从已坏中产生。对于从先前未坏中产生，分为中间有无间隔二者，从而遮破从有间隔中产生，这些遮破比较容易。之后，对于从无间隔中产生，分为本体全部无间隔和部分无间隔二者，如果像前者那样，则二者有时间的事物必须混合，例如微尘和聚集的微尘二者，如果本体全部没有间隔，则必须混合在一个处所。如果像后者那样，则具有支分会变成世俗，这是《中观光明论》中所说的。显示损害的最终界限是，对于支分和有支作一与异的观察之后进行遮破。因此，即使是遮破他生这样的一个观点，也有很多显示损害的理证之门。论师静命在二谛中遮破真实成立的理证的真实义
English
If asked, what is taken as the main reasoning? Answer: In this system, the proof that refutes the refutable is based on the proof of non-apprehension of contradictories, except for a few. Moreover, relying on what is said in the *Laṅkāvatāra Sūtra* and the *Sūtra of the Meeting of Father and Son*, it is established solely by the proof of being separate from one and many, as explained in the *Madhyamakālaṃkāra*. In the *Madhyamaka-āloka*, the vajra splinters, the refutation of existence and non-existence, the refutation of the four extremes of origination, and the separation of one and many are also mentioned. The reasoning of dependent origination is also mentioned, which is the proof of apprehending contradictories. The ultimate limit of showing contradictions to others is: for whatever is accepted by one's own and others' schools, it is shown that it is impossible to be without many parts such as the parts of time, the parts of place, or the aspects of the object of knowledge. After establishing that it has many parts, it is not contradictory in the conventional sense that one dharma has the nature of many parts, but if it is established in the ultimate sense, then if the parts and the whole are different entities, they are unrelated, and if they are the same entity, then all the parts become one, and the fault of becoming many wholes is shown, thereby refuting the establishment of dharma in the ultimate sense. Āryadeva said, "In the parts, there is no difference from the fingers," etc., which is explained by exerting effort on these reasonings. For example, in refuting other-origination, it is also determined as either permanent or impermanent, thereby refuting origination from permanence. For impermanence, it is divided into simultaneous and non-simultaneous, thereby refuting origination from simultaneity. For non-simultaneity, it is divided into destroyed and not destroyed, thereby refuting origination from destruction. For origination from what was not previously destroyed, it is divided into whether there is an interval or not, thereby refuting origination from an interval, and these refutations are relatively easy. Then, for origination from what is without an interval, it is divided into whether there is no interval in all of its essence or whether there is no interval in some respects. If it is like the former, then two things with time must be mixed, for example, if two particles of dust that are attached have no interval in all of their essence, then they must be mixed in one place. If it is like the latter, then having parts will become conventional, as explained in the *Madhyamaka-āloka*. The ultimate limit of showing harm is this refutation by examining the one and the different of parts and wholes. Therefore, even in refuting something like other-origination, there are many doors of reasoning that show harm. Ācārya Śāntarakṣita, in the two truths, the actual meaning of the reasoning that refutes true establishment
Tibetan
བཞི་སྐྱེ་འགོག་ལ་མཛད་པའི་གནོད་པ་མཐར་གཏུགས་པ་ཡང་ཞི་བ་འཚོ་ཡབ་སྲས་དང་འདྲའོ། །འདི་དག་ཀྱང་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིགས་པའི་ལམ་ཆེན་པོ་སྟེ་རིགས་པ་ལ་བློ་རྒྱས་པར་འདོད་པས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་འདི་དག་གི་རིགས་པ་ཤེས་ན་གཞན་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་རྒྱ་མ་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་བ་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བ་ལ་གཉིས། གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དང༌། དོན་དམ་དུ་གྲུབ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གང་ཡིན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། གང་ཟག་དག་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་འགོག་བའི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པ་དང༌། ཚུལ་དེ་ལ་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་འགོག་པ་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང༌། དགག་བྱ་དེ་ངོས་བཟུང་ནས་ཇི་ལྟར་མེད་པ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་འགྲེལ་པ་མཛད་པ་ལ་ལེགས་ལྡན་གྱིས་སྐྱོན་མང་པོ་བཟུང་ཡང་བདག་མེད་གཉིས་ལ་མི་མཐུན་པ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་མ་བརྗོད་ལ། སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ཀྱང༌། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་སུ་ཡོད་ཅིང་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི། འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་དང་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ལ་སོགས་པ་དབུ་མའི་ལམ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ་ཞེས་འཆད་དེ། ཐ་སྙད་དུ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་དང་དོན་དམ་པར་ངོ་ བོ་ཉིད་མེད་ཚུལ་ལ་སློབ་དཔོན་གཉིས་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་ཞི་བ་ཚོ་དང་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་དང་རང་གི་ལུགས་གཉིས་ལ་བདག་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཚུལ་མ་བཤད་དོ། །ཟླ་བ་གྲགས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀྲལ་བས་དེ་དང་རང་གི་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་འཇོག་ཚུལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བཞེད་ལ། རང་གི་ལུགས་ནི་དབུ་མ་པ་གཞན་གྱིས་བཀྲལ་བ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཇི་ལྟར་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་མ་གཏོགས་པར་བསྟན་བཅོས་གཞན་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་འདི་ཕྱིན
Chinese
对于阻止四生的行为所造成的最终损害，也类似于寂护父子。这些也是追随圣者龙树的伟大推理之路，因此，想要在推理上开阔思路的人应该学习它。 如果了解自续派方面的这些推理，那么其他派别的推理也很容易理解，因此不会增加难度。第二，应成派如何解释圣者的意图，分为两部分：如何解释人与法是否存在自性，以及指出在胜义中破除成立的主要理路是什么。第一部分分为三点：说明破除人与法自性的差别，以及在此基础上说明解释圣者意图的独特方式，以及消除这种方式与经部相违之处。第一部分分为两点：说明以自性成立的自性之破除是特别的，以及确定所破之法后说明如何不存在。第一点是：论师佛护在撰写《中论》的注释时，乐善虽然指出了许多过失，但并没有从两种无我的不一致之处指出过失。观世音菩萨寂静禁行者也说：在名言中，内外缘起如幻，能够行事，并且在胜义中了知无自性，这是圣者父子和乐善辨以及佛护等中观道的宣说者所宣说的般若波罗蜜多的方式。因此，两位论师在名言中如幻存在和胜义中无自性的方式上是相同的。智藏、寂护和莲花戒等人也没有说明佛护和月称的宗派与自己的宗派在无我方面存在差别。月称认为佛护如实地解释了圣者的意图，因此他和自己在胜义和世俗的安立方式上没有差别。并且说自己的宗派与其他中观派的解释不同，如《入中论释》中说：如同除了中观的论典之外，其他的论典中没有出现过空性之法。
English
The ultimate harm caused by preventing the four births is also similar to Śāntarakṣita and his son. These are also the great paths of reasoning that follow the noble Nāgārjuna, so those who wish to broaden their minds in reasoning should study them. If you understand these reasonings from the perspective of Svātantrika, then the reasonings of other schools will also be easily understood, so it will not increase the difficulty. Second, how the Prāsaṅgikas explain the intention of the noble ones is divided into two parts: how to explain whether persons and dharmas have inherent existence or not, and to point out what is the main reasoning for refuting establishment in ultimate truth. The first part is divided into three points: explaining the difference between refuting the inherent existence of persons and dharmas, and based on that, explaining the unique way of interpreting the intention of the noble ones, and eliminating the contradictions between this way and the sutras. The first part is divided into two points: explaining that the refutation of inherent existence established by its own characteristics is special, and identifying the object to be refuted and then explaining how it does not exist. The first point is: When the teacher Buddhapālita wrote the commentary on the Root Wisdom, although Lékden pointed out many faults, he did not point out the faults from the inconsistency of the two selflessnesses. Avalokiteśvara the Silent Ascetic also said: In conventional truth, the interdependence of inner and outer is like an illusion, capable of acting, and knowing that in ultimate truth there is no inherent existence, this is how the noble father and son, Lékden, and Buddhapālita, etc., the speakers of the Middle Way, have taught the Perfection of Wisdom. Therefore, the two teachers are the same in the way that things exist as illusions in conventional truth and have no inherent existence in ultimate truth. Jñānagarbha, Śāntarakṣita, Kamalaśīla, and others also did not explain that there is a difference in selflessness between the schools of Buddhapālita and Candrakīrti and their own schools. Candrakīrti believes that Buddhapālita has explained the intention of the noble ones as it is, so there is no difference between him and himself in the way of establishing ultimate truth and conventional truth. And he said that his own school is different from the explanations of other Madhyamikas, as it is said in the Commentary on the Entrance to the Middle Way: Just as the Dharma of emptiness has never appeared in other treatises except for the treatises of the Middle Way.