Tibetan
དུ་བྱས་པ་ཡང་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་ཉོན་མོངས་དག་པར་བྱེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ཙམ་གྱི་རྣམ་གྲོལ་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་མེད་པས་རྣམ་དག་གི་ལམ་དང་རྣམ་དག་གཅིག་པར་ཡང་གསུངས་སོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དབང་དང་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཀུན་བརྟགས་དང་དེ་དེས་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འཇོག་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོའི་དོན་དུ་དགོངས་འགྲེལ་གྱིས་བཀྲལ་བའི་ཤུགས་གྱིས། ཕུང་པོའི་གཞན་དབང་གང་ཟག་གི་བདག་གི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་བ་གང་ཟག་གི་བདག་ མེད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་དེ་ཙམ་ཞིག་ཐེག་དམན་གྱི་མདོའི་དོན་དུ་གོ་ནུས་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་དང་པོ་གསུངས་པའི་གདུལ་བྱ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྟོགས་པའི་སྣོད་དུ་རུང་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྟོགས་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བ་ལ་གསུངས་པར་དགོངས་འགྲེལ་གྱིས་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲེལ་བས། ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་འཁོར་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞུགས་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ནི་དེའི། གལ་ཏེ་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དང་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་སྟོང་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་དབང་ཉིད་སྟོང་གཞིར་བྱས་ནས། དེ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བྱ་དགོས་ན། དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས་ལས། དེ་ལ་མིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མིག་གོ །མིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པ་དང་རྣམ་པར་བཏགས་པའི་མིག་གིས་སོ། །སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་རྣ་བས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཞེས་ཡོངས་གྲུབ་སྟོང་གཞིར་བྱས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་བར་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྦྱོད་པ་པ་དང་དབུ་མ་པ་སུའི་ལུགས་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་ སྟོང་གཞི་གང་ལ་བྱ་དགོས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱིས་གཞི་གང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་ལ་རག་ལས་ཏེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་གཟུང་ནས་སྐྲག་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་འདོད་པ་ན་ཐག་པ་སྟོང་གཞིར་བཟུང་ནས་དེ་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་དགོས་ཀྱི། ཐག་བ་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་པ་སྟོང་གཞིར་བཟུ
Chinese
这样做的原因也是因为《集论》中这样说过。证悟人无我能够清净烦恼，并且仅仅断除烦恼的解脱，大乘和小乘没有差别，因此也说清净之道和清净是一样的。蕴等是依他起，并且把法执著于其上是遍计所执，以及它空是法无我的圆成实，这是通过对大乘经典的意义进行解释的意趣。蕴的依他起空于人我的遍计所执，将人无我的圆成实安立为三自性的分类，仅仅这些小乘经典的意义是可以理解的。因此，宣说初转法轮的所化是适合于证悟人无我的自性无自性的器皿，但是观想解释说，对于不适合证悟法无我的自性无自性的器皿宣说了。因此，为了进入善加辨别的法轮一切乘，所说的意义是这样的。如果本体和差别假立，以及能取所取异体的遍计所执的空性的一切时候，必须以依他起作为空性的基础。如果以前面二者存在的方式空，就必须成为圆成实，那么，世亲在《摧伏三蕴》中说：‘其中的眼被称为法性的眼。以眼来说，是遍计和假立的眼。空被称为分离的同义词。同样，耳朵以耳朵空等也应该类推。’这样以圆成实作为空性的基础，而说以其他二自性空，应该如何理解呢？对此，无论是瑜伽行派还是中观派的任何宗派，在确定法无我的圆成实的时候， 应该以什么作为空性的基础，取决于以法执著于什么作为法，例如，如果把绳子执著为蛇而想要消除恐惧的痛苦，那么必须以绳子作为空性的基础，并说明绳子空于蛇。绳子空于蛇作为空性的基础
English
The reason for doing so is also because it is stated in the Compendium of Topics. Realizing the absence of self of a person purifies afflictions, and liberation by merely abandoning afflictions is no different in the Great Vehicle and the Small Vehicle, therefore it is also said that the path of purification and purification are the same. Aggregates, etc., are other-powered, and imputing self of phenomena to them is the completely imputed, and its emptiness is the perfectly established absence of self of phenomena, which is the implication of explaining the meaning of the Great Vehicle sutras. The other-powered nature of the aggregates is empty of the completely imputed self of a person, and the classification of the three natures is established as the perfectly established absence of self of a person, only these meanings of the Small Vehicle sutras can be understood. Therefore, the trainees to whom the first turning of the wheel of Dharma was taught are suitable vessels for realizing the characteristic of absence of inherent existence in terms of the absence of self of a person, but the contemplation explains that it was taught to those who are not suitable vessels for realizing the characteristic of absence of inherent existence in terms of the absence of self of phenomena. Therefore, the meaning of the well-discriminated wheel of Dharma being taught for the purpose of entering all vehicles is this. If, in all cases of emptiness of the completely imputed nature of entity and difference, and the apprehended and apprehender as different entities, the other-powered nature itself must be taken as the basis of emptiness, and if it is empty in the manner of being the former two, then it must become the perfectly established, then Vasubandhu says in the Destruction of the Three Aggregates: 'The eye in it is called the eye of the Dharma nature. The eye means the eye that is completely imputed and nominally designated. Empty means a synonym for separation. Similarly, it should be applied to ear, empty by ear, etc.' Thus, how should it be understood that the perfectly established is taken as the basis of emptiness, and it is said to be empty by the other two natures? In this regard, in any school of Yogacara or Madhyamaka, when establishing the perfectly established absence of self of phenomena, what should be taken as the basis of emptiness depends on what is grasped as the self of phenomena by the clinging to the self of phenomena, for example, if one grasps a rope as a snake and wants to eliminate the suffering of fear, then the rope must be taken as the basis of emptiness and it must be shown that the rope is empty of the snake. The rope being empty of the snake is taken as the basis of emptiness.
Tibetan
ང་ནས་དེ་ཐག་པ་དང་སྦྲུལ་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་བས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་དེ་བསགས་པའི་གཟུང་བ་དང༌། དུས་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དང་དེ་འཐུད་པའི་རྒྱུན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་བར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་གྲུབ་མཐའ་བློ་བསྒྱུར་བ་ཁོ་ནས་བཏགས་པ་རྣམས་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ཙམ་ཞིག་མེད་པའི་སྟོང་པ་བསྟན་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པས། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱིས་གང་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་གཞི་དེ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་དགོས་ཤིང༌། གྲུབ་མཐས་བཏགས་པ་འགོག་པ་ཡང་དེ་འགོག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཅན་རང་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གཞན་དབང་འདི་ཙམ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་དེ་ཉིད་སྟོང་གཞིར་བཟུང་ནས་སྟོང་པ་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་ ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བཟུང་ནས་འཁྲུལ་བ་མིན་པས་ཡོངས་གྲུབ་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་པས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ག་ལ་ཡིན། ཆོས་བདག་ཡོད་པར་འཛིན་པར་ཡང་ལ་ལ་མེ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་དོན་གཞན་ཅིག་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་སེམས་ཕྱིའི་ཡུལ་དང་ནང་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་སོ་སོ་རྒྱངས་ཆད་དུ་སྣང་བ་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པས་དེའི་གཉེན་པོ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སྣང་བ་དེ་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་ཅེས་སྟོན་གྱི་གཟུང་འཛིན་དོན་གཞན་དུ་དེ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་ཀྱང་གཙུག་ལག་ཁང་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པས་སྟོང་བ་ལྟར་མིན་གྱི་ཐག་པ་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་བ་ལྟར་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། ཆོས་བདག་གིས་སྟོང་ཚུལ་གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ན་འདྲེ་ཤར་སྒོར་གནོད་པ་ལ་གླུད་ནུབ་སྒོར་གཏོང་ཞེས་བ་ལྟར་མ་སོང་བར་གང་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་གཞི་གཞན་དབང་དེ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་གིས་སྟོང་བ་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པའི་སྟོང་ཚུལ་དེ་འདྲའི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་ན། བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་འགྲོ་བ་ཡིན་གྱི་ལུགས་དེ་ལས་གཞན་བའི་སྟོང་ཚུལ་གྱི་སྟོང་བ་བསྒོམས་ན་ནི
Chinese
我从那绳子和蛇是不同事物而空的角度来说是不能成立的。法之我执也是执着于极微尘没有方分以及由它积聚而成的所取，时间前后没有分段的刹那识以及它相续的常识存在等等，这些唯有宗派颠倒分别念所安立的，只有宗派论者才有，其他有情没有。因此，仅仅说明没有这些是不够的，对于从无始以来就有的俱生我执没有任何损害。因此，必须说明俱生我执所执着的对境，按照它是如何被执着的那样，以我而空。并且，破除宗派所安立的，也应知是破除我执的支分。如果这样做，那么自以为是的有情们，对于所见所闻等等，仅仅执着于眼和色等等内外有为法为我，因此，必须执着它本身为空性的基础，从而确定空性。而不是认为圆成实和自性异体二者是不同的事物而迷惑，因此，说圆成实和自性异体二者是不同的事物而空，怎么能确定无我呢？对于执着法我存在，有些人并不是像执着有火一样，执着于有其他的事物，而是自己的心对于外境和内境的能境和所境，显现为各自遥远分离，像那样显现一样地执着为成立，因此，它的对治是，所境和能境的显现不是以能取和所取是异体的角度而成立，而是说明能取和所取不是在其他事物中没有，并不是这样说明的。因此，《中边分别论》的解释中也说，不是像寺庙空无僧侣那样，而是像绳子空无蛇那样。以法我而空的道理也是如此。因此，不能像世间所说，鬼在东门作祟，而将替身送到西门去一样，而是应该对执着为我的基础——有为法，按照它是如何被执着的那样，以遍计所执的我而空，如果是以圆成实是空性的空性而修习空性，才能成为我执的对治，如果修习与此方式不同的空性，那么
English
It is not valid to say that I am empty from the perspective that the rope and the snake are different things. The clinging to a self of phenomena is also clinging to things like the partless atoms of directions and the apprehended object accumulated from them, the momentary consciousness without parts of past and future times, and the continuous consciousness that continues it. These are only imputed by philosophical schools that have transformed their minds, and are only present in those who assert philosophical tenets, not in other sentient beings. Therefore, even if emptiness is taught as the absence of just that, it does not harm the innate clinging to a self that has been present since beginningless time. Therefore, it must be shown that the basis on which the innate clinging to a self grasps, is empty of a self in accordance with how it is grasped. And it should be understood that refuting what is imputed by philosophical tenets is also a part of refuting that. If this is done, then self-satisfied sentient beings cling to just this dependent other, the objects of seeing and hearing, etc., the external and internal objects such as the eye and form, etc., as a self. Therefore, it is necessary to take that itself as the basis of emptiness and establish emptiness. It is not a mistake to think that the perfectly established and the other-powered nature are two different things. Therefore, how can one establish selflessness by saying that the perfectly established and the other-powered nature are empty because they are two different things? Some people do not cling to the existence of a self of phenomena as they cling to the existence of fire, clinging to the existence of something else. Rather, when one's own mind appears as separate and distant from the external object and the internal object-possessor, it clings to it as established in the way it appears. Therefore, its antidote is to show that the appearance of object and object-possessor is not established as a separate substance of grasper and grasped, but it is not showing that the grasper and grasped are not present in it as something else. Therefore, the commentary on the Middle Beyond says that it is not like a monastery being empty of monks, but like a rope being empty of a snake. The way in which phenomena are empty of a self is also like that. Therefore, one should not act like the world says, "A ghost harms in the east gate, so send a ransom to the west gate." Rather, one should meditate on such emptiness, where the basis on which one clings to a self, the dependent other, is empty of the imputed self in accordance with how it is grasped, and the perfectly established is emptiness. If one meditates on emptiness in a way that is different from that method, then