Tibetan
རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་བྲལ་ལ་མི་སྣང་ངོ་སྙམ་ན། སྒྱུ་མ་རྟ་གླང་ཡིན་པ་ཡང་རྟོག་བྲལ་ལ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ་རྟོག་པས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་བཀག་པ་མེད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །མདོ་དེ་ལས་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནི་ཕྱི་རོལ་དགག་པ་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །སྦྱིར་ཀུན་བརྟགས་ལ་སྤྱི་མཚན་ཐམས་ཅད་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་དགོངས་འགྲེལ་ལས་མ་གསུངས་པ་ནི། ཀུན་བརྟགས་གང་གིས་སྟོང་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འཇོག་པའི་སྐབས་སུ་དེ་དག་མི་མཁོ་བས་སོ། །དེ་དག་གི་མང་པོ་ཞིག་མིང་དང་བརྡག་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་པའི་གཟུང་འཛིན་འགོག་པ་ནི་ཐེག་བསྡུས་སུ་རྨི་ལམ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་དང་ཉི་ཤུ་པར་རྡུལ་ཆ་མེད་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱེས་ལ་འདྲ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང༌། །ཕྱོག་གླང་གིས་རྡུལ་འདུས་པ་དང་ཕྲ་རབ་གཟུང་དོན་ཡིན་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །ཡུམ་གྱི་མདོ་ནས་ མེད་ཅེས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་འགོག་པ་ཐེག་བསྡུས་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ཀུན་བརྟགས་འགོག་ཚུལ་འདི་མི་ཤེས་ན། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་ཁོ་ན་ལ་བཤད་པས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བདག་གི་ལུགས་ལ་ཡང་ཆེས་མི་རིགས་པ་དུ་མ་ཞིག་སྨྲ་དགོས་ལ། རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་ཡང་གཟུང་ས་མེད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལུགས་འདིས་བཤད་པར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་འོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དུ་ཡང་གཟུང་ས་མེད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་མཉམ་གཞག་དང༌། འདི་ཡིན་འདི་མིན་ཕྱེ་ནས་གཟུང་ས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཤན་འབྱེད་པའི་དུས་ལ་དགོངས་སོ་ཞེས་སྨྲ་དགོས་པ་ཡང་བྱུང་སྟེ་ཟེར་རྒྱུས་ཕོངས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ས་དང་ཐེག་བསྡུས་དང་ཀུན་ལས་བཏུས་ལ་སོགས་པར་ཚོལ་བ་བཞི་དང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་རིག་པའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་དམ་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིའང་གཞི་བྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་གསུངས་ལ། དེ་དག་གི་དོན་ཤེས་པ་ལ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པའི་ཀུན་བརྟགས་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་དགག་བྱའི་སྒྲོ་འདོགས་ཕྲ་མོ་ནས་ཤེས་དགོས་པར་སྣང༌། ཁྱད་པར་དུ་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་ཁེགས་ནས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཤེས་དགོས་པར་སྣང་ཡང་དཔྱོད་པ་ཙམ་ཡང་མ་ ཞུགས་པར་མཐོང་ནས་བློ་གྲོས་ཅན་རྣམས་ལ་དཔྱོད་པའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས། གཞན་དབང་ལ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་ཅིང་དེས་ལས་བསགས་ནས་འཁོར་བར་འཁོར་ལ། གཞན་དབང་ལ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མཐོང་ན་དེ་དག་རིམ་པ་བཞིན་ལྡོག་པར་གསུངས་ནས་ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་གསུམ་གས་ལམ་འདི་ཉིད་དང་སྒྲུབ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པས་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་དང་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་གཅིག་སྟེ་གཉིས་པ་མེད་པར་གསུང་ཤིང༌། གཞན་དབང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་ཚུལ་སྔར་བཤད་པ་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉན་རང་གིས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མདོ་འདིའི་དོན་དུ་བྱེད་དམ་མི་བྱེད་བྱེད་ན་སྔར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་རྣམས་དང་འགལ་ལོ། །མི་བྱེད་ན་མདོའི་དོན་ཇི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བྱང་སར་ཡང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་རྟོག་པ་དང་རིལ་པོར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས་རྣམ་རྟོག་གི་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་སྤྲོས་པའི་གནས་སྐྱེད་ལ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་ལྟ་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཉོན་མོངས་གཞན་རྣམས་བསྐྱེད་ནས་འཁོར་བར་འཁོར་ལ། ཚོལ་བ་བཞི་དང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞིས་རྣམ་རྟོག་གིས་བཟུང་བའི་དོན་མེད་པར་ཤེས་ན་དེ་དག་ལྡོག་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ པར་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱིས་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་བྱེད་པར་བཞེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་གཞི་བྱེད་པ་ནི་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པར་བཞེས་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀྱང་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཟད་ན་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྡོག་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་མ་ཟད་ན་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་མི་ལྡོག་པ་མིན་བས་འཁོར་བའི་གཞི་མཐར་གཏུགས་པ་མ་ལོག་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་མི་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་ལམ་འདི་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་གཞན་དབང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་བར་རྟོགས་པའི་ལམ་ལ་བྱེད་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ལམ་ལ་བྱ་མི་དགོས་ཏེ། གཞན་དབང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་བ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་དབང་
Chinese
如果认为仅仅是由于分别念的执著所安立，所以在离分别念中不显现。那么，幻化的马牛也是在离分别念中不显现，因为仅仅是分别念所安立的缘故。因此，《解深密经》中所说的“以于自性与差别上假立的遍计所执性空，而成立圆成实性”，并不是说其中没有遮止能取所取的异体。该经中在修止的章节中，明确地宣说了对外境的遮止。总的来说，遍计所执性有总相、一切法以及虚空等等很多，但《解深密经》中没有宣说，是因为在安立以何种遍计所执性空而成立圆成实性的时候，这些是不需要的缘故。这些中的很多是无法用名称和概念来确定的存在，但并不是以自性成立，因为仅仅是分别念所安立的缘故。关于观待外境而遮止能取所取，在《摄大乘论》中有梦境和影像等等的比喻，在《二十唯识论》中有遮止无分微尘的比喻，法称论师有遮止能取所取的自性与生起相似的比喻，陈那和法称论师有遮止微尘聚合和极微是所取义的比喻。般若经中所有宣说的“无”都是遮止遍计所执性。《摄大乘论》中所说的那些，如果不了解《解深密经》中遮止遍计所执性的方式，仅仅解释为遮止能取所取的异体遍计所执性，那么在瑜伽行唯识宗的观点中，也必须说出很多不合理的观点。并且，对于在任何地方都说没有所取之处的常与无常等等，用这种方式来解释也极其困难。因此，对于在任何地方都说没有所取之处的那些，认为是安住于等持中；对于区分此是此非而说有所取之处的那些，认为是后得分别的时刻，这样说也是迫不得已，因为已经词穷了。在《瑜伽师地论》、《摄大乘论》和《集论》等等中所说的四种寻求和四种如实知，是用于确立唯识宗见解，是进入唯识的殊胜之门，也是烦恼的所依，是作为所知障对治的分别念。
English
If it is thought that because it is merely established by the power of conceptualization, it does not appear in the absence of conceptualization, then the illusory horse and ox would also not appear in the absence of conceptualization, because it is merely established by conceptualization. Therefore, the statement in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* that the perfected nature is established by emptiness of the completely imputed nature that is imputed on the basis of identity and difference does not mean that there is no negation of the object and subject as separate entities. In that sūtra, in the context of *śamatha*, the negation of external objects is clearly stated. In general, although the completely imputed nature has many things such as general characteristics, all phenomena, and space, they are not mentioned in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* because they are not needed when establishing the perfected nature as empty of the completely imputed nature. Many of these are existent but cannot be designated by names and concepts, but they are not established by their own characteristics because they are merely imputed by conceptualization. The negation of the object and subject in relation to external objects is illustrated in the *Mahāyānasaṃgraha* with the example of dreams and reflections, in the *Vimsatika* with the example of the negation of partless atoms, by Dharmakīrti with the example of negating the similarity of the characteristics of the object and subject being produced, and by Dignāga and Dharmakīrti with the example of negating the aggregation of atoms and the subtle particles being the object of perception. All the statements of "non-existence" in the *Mother Sūtras* negate the completely imputed nature. If one does not understand this method of negating the completely imputed nature in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* in relation to those mentioned in the *Mahāyānasaṃgraha*, and only explains it as negating the completely imputed nature of the object and subject as separate entities, then in the Yogācāra-Vijñānavāda system, one would have to assert many unreasonable views. Furthermore, it would be extremely difficult to explain in this way the statements that there is no object of perception anywhere in relation to permanence and impermanence, and so on. Therefore, it would be necessary to say that those statements that say there is no object of perception anywhere refer to being in equipoise (*samāhita*), and that those statements that say there is an object of perception by distinguishing this from that refer to the time of subsequent discrimination (*pṛṣṭhalabdha*), which is a sign of being at a loss for words. The four seekings and four complete understandings mentioned in the *Yogācārabhūmi*, *Mahāyānasaṃgraha*, and *Abhidharmasamuccaya* are for establishing the view of Vijñānavāda, and are the supreme gateway for entering into mere consciousness, and are said to be the antidote to the conceptualization that is the basis of afflictions and the obscuration of knowledge.
Chinese
从小小的增益之处也需要了解。特别是，这些理性能够遮止所取和能取的其他事物，从而了解仅仅是识的道理，但即使是思择也未曾进入，因此为有智慧者们仅仅展示了思择之门。第二，在《解深密经》中说：由于对依他起显现为遍计所执的自性而产生烦恼，由此积业而流转于轮回。如果见到依他起上遍计所执的体性是无自性的，那么这些就会依次止息。经中说声闻、独觉和菩萨三者都通过这条道路和修行获得涅槃，因此他们的清净之道和清净也是一，没有第二。并且，也没有说依他起和遍计所执的空性方式与之前所说的不同。因此，声闻和独觉是否将证悟法无我作为此经的意义？如果这样做，就与之前所说的非共同相违。如果不这样做，那么如何解释经的意义呢？对此，在《瑜伽师地论》中也说，在体性和差别上，由分别和执持整体的分别念，产生分别念所缘的对境的戏论处，依靠它而产生坏聚见，由此产生其他烦恼，从而流转于轮回。如果通过四种寻思和四种如实知，了知分别念所取的义不存在，那么这些就会止息。这样，他们认为，对诸法在体性和差别上所安立的，执著为以自相成立的法我执，是坏聚见的根本。并且，正像认为声闻和独觉没有证悟法无我的中观派所认为的那样，法我执是人我执的基础。对此，如果法我执灭尽，则人我执止息，但如果法我执没有灭尽，则人我执不会止息，因此，即使没有断除轮回的根本，从轮回中解脱也没有相违。因此，说“这条道路”是指了悟依他起以遍计所执的体性而空的道路，但不必指法无我的道路，因为依他起以遍计所执而空性是人无我的力量。
English
It seems necessary to understand even from the smallest additions. In particular, it seems necessary to understand how these reasonings can preclude other objects of grasping and grasper, and thus engage in mere consciousness, but even contemplation has not entered, so only a door of contemplation is shown to those with intelligence. Secondly, in the *Exposition of Thought*, it says: "By manifestly clinging to the nature of the dependently arisen as the imputational, one generates afflictions, and by this accumulates karma and revolves in samsara. If one sees that the characteristic of the imputational on the dependently arisen is without own-nature, then those will cease in sequence." It is said that the Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas all attain nirvana through this very path and this very practice, so their path of complete purity and complete purity are also one, without a second. And it is not said that the way in which the dependently arisen is empty of the imputational is different from what was said before. Therefore, do Hearers and Solitary Realizers also take the realization of the selflessness of phenomena as the meaning of this sutra, or not? If they do, it contradicts all that was previously said to be uncommon. If they do not, then how do they explain the meaning of the sutra? On this, the *Yogacarabhumi* also says that in terms of essence and difference, the conceptualization and the conceptualization that grasps as a whole generate a place of proliferation of the object of conceptualization, and relying on that, the view of the perishable collection arises, and by this, other afflictions are generated, and thus one revolves in samsara. If one knows that the object grasped by conceptualization is without meaning through the four seekings and the four complete knowings, then those will cease. In this way, they assert that the self-grasping of phenomena, which grasps that what is imputed to phenomena in terms of essence and difference is established by its own characteristic, is the root of the view of the perishable collection. And, just as the Madhyamikas who assert that Hearers and Solitary Realizers do not realize the selflessness of phenomena assert, the self-grasping of phenomena is the basis of the self-grasping of persons. On this, if the self-grasping of phenomena is exhausted, then the self-grasping of persons ceases, but if the self-grasping of phenomena is not exhausted, then the self-grasping of persons will not cease, so even if the ultimate basis of samsara is not reversed, there is no contradiction in being liberated from samsara. Therefore, saying "this very path" refers to the path of realizing that the dependently arisen is empty of the nature of the imputational, but it is not necessary to refer to the path of the selflessness of phenomena, because the emptiness of the dependently arisen of the imputational is the power of the selflessness of persons.