Tibetan
་གཉིས་ཡོད་པའི་སྐུར་འདེབས་ནི་གྲུབ་མཐས་བཞག་པ་ཁོ་ན་དང༌། དེ་ཡང་རང་སྡེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་སུ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྲོ་འདོགས་ལ་ནི་ཀུན་རྟགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་ཡོད་ལ་ཀུན་བརྟགས་ནི་གཞན་སྡེ་དང་རང་སྡེ་དོན་སྨྲ་གཉིས་གྱི་ལུགས་སོ། །ལྷན་སྐྱེས་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གྲུབ་མཐས་ཆོས་བདག་བཏགས་པ་ཡང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཆོས་བདག་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་རིགས་པའིདགག་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་གཞུང་མང་པོར་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བཤད་པ་མ་གཏོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཞན་མ་བཤད་ཀྱང་། མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། གཞན་དབང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་བར་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་བས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་བཤད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་ དབང་ལ་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་བཏགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བསྟན་ལ། བྱང་ས་དང་བསྡུ་བ་དང་ཐག་བསྡུས་ལས་ཀྱང་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བས་སྟོང་བའི་སྟོང་ཉིད་དབུ་མའི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འབད་པ་དུ་མས་བསྒྲུབས་པས། གཞན་དབང་ལ་ཆོས་བདག་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་མི་ཤེས་ན་ལུགས་འདིའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མཐའ་ཆོད་པར་མི་ཤེས་སོ། །ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་འདོད་པའི་ཀུན་བརྟགས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་ངོ་བོ་དང་འདི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་སོགས་ཁྱད་པར་དུ་མིང་དང་བརྡར་བཏགས་པའི་ངོ་བོའོ། །དེ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་བས་དེར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་མིན་གྱི་ཕུང་སོགས་ངོ་བོ་དེར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་སོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་མིང་དང་བརྡའི་ཡུལ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པ་དེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་འགོག་ན་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དོན་སྤྱི་དང་སྒྲ་སྤྱི་དངོས་མེད་དུ་དོན་སྨྲ་རྣམས་ལ་གྲུབ་ཟིན་པས་གཞན་དབང་དེས་སྟོང་པར་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པ་དང༌། དེས་སྟོང་པར་གྲུབ་པའི་ཚད་མས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མི་འགྲུབ་ཅིང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམས་
Chinese
具有二者的增益仅是宗派所立，并且如前所述，在自宗主张无自性的宗派中也是如此。增益有遍计所执和俱生两种，遍计所执是他宗和自宗主张实有二者的宗派的观点。俱生方面，对人我进行增益将在下文阐述，现在将要阐述对法我进行增益，因为宗派所立的法我，也是为了成立俱生所执的法我，并且也是理智所破的主要对象。虽然在此的许多论典中，将执著能取和所取为异体，解释为法我执，除此之外没有解释其他的法我执。但在《解深密经》中，由于遍计所执的自性在依他起的体性和差别上，没有以自相成立，因此自性无自性被解释为法无我，由此暗示了在依他起上，将体性和差别安立为以自相成立的执著，被揭示为法我执。并且在《瑜伽师地论》、《摄论》和《摄抉择分》中，也通过诸多努力，将以其所执著的方式为空性的空性，确立为中观的究竟意义和法无我的圆成实性。如果不了解在依他起上增益法我的遍计所执是什么，就无法彻底了解此宗的法我执和法无我。将遍计所执执著为以自相成立的法我执，其中的遍计所执是对蕴等安立此为色等体性，以及此为色的生等差别，在名言和概念上安立的体性。仅仅在那个程度上，由于存在蕴等，因此执著其存在不是增益，而是执著蕴等体性在那里以自相存在才是增益。如果遮止色等是名言和概念的对境，以自相成立，那么如果遮止其是能诠的实有境，由于实有的所诠和能诠，义共相和声共相，已经在主张实有者那里成立为非实有，因此不需要通过依他起去成立空性。并且以其成立空性的量，无法成立法无我，并且缘彼而修
English
The imputation of having two is solely established by tenets, and it is also as previously explained in the school of our own side asserting no self-nature. There are two types of imputation: the imputed and the innate. The imputed is the view of other schools and our own school asserting true existence. Regarding the innate, the imputation of a self of person will be explained below, and now the imputation of a self of phenomena will be explained, because the self of phenomena established by tenets is also for the purpose of establishing the self of phenomena grasped by the innate, and it is also the main object to be refuted by reasoning. Although in many treatises here, grasping the grasper and the grasped as different entities is explained as the grasping of a self of phenomena, no other grasping of a self of phenomena is explained. However, in the Explanation of the Thought of the Sutra, because the nature of the imputed is not established by its own characteristic in the nature and difference of the dependent arising, therefore the self-naturelessness is explained as the selflessness of phenomena, which implicitly reveals that on the dependent arising, establishing the nature and difference as grasping established by its own characteristic is shown as the grasping of a self of phenomena. And in the Stages of Yoga Practice, the Compendium, and the Condensed Determination, through many efforts, the emptiness of emptiness, which is empty in the way it is grasped, is established as the ultimate meaning of the Middle Way and the perfected nature of the selflessness of phenomena. If one does not understand what the imputed is that imputes a self of phenomena on the dependent arising, one cannot thoroughly understand the grasping of a self of phenomena and the selflessness of phenomena in this system. The imputed that is considered the grasping of a self of phenomena, which grasps the imputed as established by its own characteristic, is the nature that is established in name and concept on the aggregates and so forth, such as this is form, and the difference such as this is the arising of form. Merely to that extent, since there are aggregates and so forth, therefore grasping that they exist there is not imputation, but grasping that the nature of the aggregates and so forth exists there by its own characteristic is imputation. If the prevention of form and so forth being the object of name and concept, established by its own characteristic, prevents it from being the real object of the expresser, since the expressed and the expresser, the meaning-general and the sound-general, have already been established as non-real for those who assert reality, therefore it is not necessary to establish emptiness through the dependent arising. And the measure that establishes emptiness through it does not establish the selflessness of phenomena, and meditating by focusing on it