Tibetan
་དེའི་དཔེར་མཛད་དོ། ཆོས་གཞན་བཟུང་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་ལྟོས་ནས་གཟུང་དགོས་པའི་བཏགས་ཡོད་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་མ་བཞག་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱང་ལུགས་འདི་ལ་མི་འགལ་པས་ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས་ལྟ་བུ་བཏགས་ཡོད་དུ་གསུངས་ཀྱང་སྔར་བཤད་བའི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མི་འགལ་གྱི། མིང་དང་རྟོག་པས་གཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་དང་ནི་འགལ་ལོ། །འཇོག་ཚུལ་གཉིས་པ་ལྟར་ན་དབུས་མཐའ་ལས། དོན་དང་ཐོབ་དང་སྒྲུབ་པ་ནི། །དོན་དམ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། ཅེས་གསུངས་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་དོན་དོན་དམ་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དམ་པ་ནི་ཟག་མེད་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱས་ནས་དེའི་དོན་ཏེ། ཡུལ་ཡིན་པས་དམ་པའི་དོན་ནམ་དོན་དམ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་བདག་མེད་བའི་དོན་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པའི་དོན་དམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་གཅིག་པུ་ཡིན་བས་དེ་ལྟར་གསུངས་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས། རྣམ་དག་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་བརྗོད་པ་ཡིན། ཞེས་དང༌། དེའི་འགྲེལ་པ་ལས། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ནི་རྣམ་པར་དག་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསལ་བར་ གསུངས་སོ། །ཡེ་ཤེས་གཉིས་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་དག་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ལུགས་འདིས་ཡེ་ཤེས་དེ་རང་རིག་ཏུ་བཞེད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་གང་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་དགོངས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བའི་དོན་དམ་ནི་འདུས་མ་བྱས་དང་དེ་འདྲ་བའི་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་འདི་པ་ལ་མི་འགལ་ལོ། །ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། གཟུང་དང་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བའི། རྣམ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད། །བློ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་དུ་གྲགས། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཚུལ་སྔ་མ་ལ་དགོངས་སོ། །དབུ་མ་བའི་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་ནས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་རྩོད་པ་ན་གཞན་དབང་ཡོད་མེད་ལ་རྩོད་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་མིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་བས་དོན་དམ་པ་དེ་གཉིས་ལེགས་པར་ཕྱེད་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་དུ་ནི་དོན་དམ་པའི་རྣམ་གཞག་ཕྱི་མའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་མང་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཚུལ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། རྒྱུ་མཚན་དང་རྣམ་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཕྱིར་དང་གདགས་པའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པའི་ དང་པོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས། རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་ལ་དོན་དམ་དུ་བཤད་པའི་ཟླས་དྲངས་པ་ན་གང་ལ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀུན་ནས་སློང་བའི་དོན་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བཞག་སྟེ་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མིང་དང་བརྡའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་མཚན་མའི་གཞིར་གྱུར་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུན་མཚན་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ལ་བཤད་དོ། །རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལ་དགོངས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་པོ་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །བརྗོད་པ་ནི་ཀུན་རྗོབ་ཡིན་པས་དེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་བདེན་པ་ནི་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་བརྗོད་པ་འཇུག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྐང་པ་གཉིས་རྒལ་བར་བྱ་བའི་འབབ་སྟེགས་ལ་རྐང་པའི་འབབ་སྟེགས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། །ཀོ་གྲུས་རྒལ་བར་བྱ་བའི་འབབ་སྟེགས་ལ་ཀོ་གྲུའི་འབབ་སྟེགས་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བསྡུ་བ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་གསུངས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཇོག་བའི་རྒྱུན་མཚན་སྔ་མ་གཉིས་མེད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་ཀར་ཡོད་པར་གསུངས་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཞིའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སློང་བའི་དམིགས་པ་བྱེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོ་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས། ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས། ལས་དང་རྣམ་སྨིན་ཡོད་ལ་བྱེད་པ་པོ་ནི་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སུངས་པ་དེ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ན་ནི་དེར་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པས་དེ་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེས་བརྩད་པའི་ལན་དུ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན
Chinese
那作为例子。不依赖于其他法而可以执取，以及依赖于其他法而必须执取的假有，和不由名言所安立，而是由自相成立的二者，在这个宗派中并不相违，因此，虽然说阿赖耶识的习气是假有，但与前面所说的胜义有并不相违。与由名称和分别所假立的假有是相违的。按照第二种安立方式，在《中边分别论》中说：义和得和成，是胜义三种。其中解释说，义胜义是真如，因为是圣智的义。这里把圣者作为无漏的等持智慧，作为它的义，即境，所以说是圣义或胜义，也就是无我的义，即真如，那是清净的所缘胜义。在那里，是无自性异性的圆成实，所以那样说。在《中边分别论》中说：极清净行境有二，说是唯一。以及，它的解释中说：说是圆成实的自性，异性不是极清净的二种智慧的境。清楚地这样说了。二种智慧是使二障清净的智慧。这个宗派认为那个智慧是自证，如果认为智慧也变成境，那么，观待于哪个境而证悟那个真如的意义的境，是指那个境，所以没有过失。因此，那样的胜义不是无为法，虽然没有成立那样的胜义，但不由名言所安立，而是由自己的自性而住的胜义成立，这与此派不相违。在《般若波罗蜜多心经总摄》中说：从所取和能取中解脱的，是圣识的意义。是智慧海的彼岸，是瑜伽行派的论典中著名的。所说的也是指前一种胜义有的方式。中观派的众多论典中，与瑜伽行派辩论时，对于他宗有无的辩论，也不是以名言的权势而作，而是以胜义有无而作辩论，所以那两种胜义必须善于区分。在亲教师兄弟的论典中，胜义的
English
That serves as an example. The two, namely, the imputed existent that can be apprehended without depending on other dharmas, and the imputed existent that must be apprehended by depending on other dharmas, and the two that are not established by the power of convention but are established by their own characteristics, are not contradictory in this system. Therefore, although it is said that the habitual tendencies of the ālaya-vijñāna are imputed existents, they are not contradictory to the ultimately existent that was previously explained. They are contradictory to the imputed existent that is imputed by name and conception. According to the second way of establishing it, the Madhyānta-vibhāga states: Meaning, attainment, and accomplishment are considered to be three aspects of ultimate meaning. The commentary on this states: The meaning, the ultimate meaning, is suchness, because it is the meaning of the noble wisdom. Here, the noble is taken to be the wisdom of the uncontaminated equipoise, and since it is its meaning, i.e., its object, it is said to be the noble meaning or the ultimate meaning, which is the meaning of selflessness, i.e., suchness, which is also the ultimate meaning of the pure object. There, it is the only perfectly established nature that is without the two, self-nature and other-nature, so it is said in that way. The Madhyānta-vibhāga states: The completely pure field of activity is twofold; it is said to be only one. And, in its commentary, it states: It is said to be the nature of the perfectly established; the other-nature is not the object of the two kinds of completely pure wisdom. It is clearly stated in this way. The two kinds of wisdom are the wisdom that purifies the two obscurations. Since this system considers that wisdom to be self-cognizance, if one thinks that wisdom also becomes an object, then there is no fault, since it refers to the object that realizes the meaning of that very suchness in relation to which object. Therefore, such an ultimate meaning is not unconditioned, and although such an ultimate meaning is not established, it is not established by the power of convention, but is established as an ultimate meaning that abides by its own characteristics, and this is not contradictory to this school. The Prajñā-hṛdaya-saṃgraha states: That which is liberated from the apprehended and the apprehender is the meaning of the noble consciousness. It is the other shore of the ocean of wisdom, and is known as the treatise of the Yogācāra school. What is said also refers to the former way of being ultimately existent. In many treatises of the Madhyamaka school, when debating with the Yogācāra school, the debate about whether or not other-dependence exists is not done by the power of convention, but is debated about whether or not it is ultimately existent, so those two ultimate existents must be well distinguished. In the treatises of the teacher-brother, the ultimate
Chinese
在形式体系的后续方面，依赖的情况很多。两种首要的自性在世俗中存在的理由是：在《摄类学》中说，理由和分别念在世俗中存在的理由是：因为它们能引发一切烦恼，并且是施设的基础。其中第一点，在《解深密经》中说，当提到以完全清净的对境作为胜义谛来解释时，以所缘能引发一切烦恼的意义，安立为在世俗中存在，这与《摄类学》一致。第二点，以名称和术语的概念所施设的自性，以及成为施设术语之相的基础，因此称为在名言中存在。常法是指成为表达词语处所的事物。在《辨相属论》中也说，考虑到世间人的迷乱识和出世间智的对境，宣说了两种谛，即世俗谛和胜义谛。表达是世俗的，因此由它所理解的谛是世俗谛，即表达所适用的对象。例如，用于跨越双脚的台阶称为脚的台阶，用船只跨越的台阶称为船只的台阶。如是说。《摄类学》中说，证悟如是的等持圣者之智慧，被说是胜义谛中存在，这是考虑到没有前述两种安立为世俗存在的常法。其后得之智慧，被说成在世俗和胜义两种中都存在。通过缘于名言之相，被说成是在名言中存在。成为施设名言之基础的相，以及成为引发一切烦恼的对境，因此在世俗中存在，这与以自性成立的胜义谛存在并不相违。在《辨相属论》中说，小乘部派说，在胜义谛的空性中，业和异熟是存在的，但作者是不可见的。如果那是胜义谛，那么为什么一切法没有自性呢？如果是在世俗中，那么那里有作者，因此他是不可见的。那么应该如何陈述呢？作为辩论的回答，世俗和胜
English
There are many dependencies on the subsequent aspects of the formal system. The reason why the two primary natures exist in the conventional is: In the Compendium, it says that the reason why reasons and discriminations exist in the conventional is: Because they can cause all afflictions and are the basis of imputation. The first of these, in the Explanation of Intent, says that when referring to the explanation of a completely pure object as the ultimate truth, it is established as existing in the conventional by the meaning of what is cognized causing all afflictions, which is consistent with the Compendium. The second is: The nature imputed by names and terms, and becoming the basis of the characteristics of imputing terms, is therefore called existing in name. Constant dharma refers to things that have become the place of expressive words. In the Treatise on Distinguishing Relationships, it is also said that considering the objects of the confused consciousness of worldly people and the wisdom of those beyond the world, the two truths, the conventional truth and the ultimate truth, are taught. Expression is conventional, so the truth understood by it is the conventional truth, that is, the object to which expression applies. For example, the step used to cross two feet is called the foot step, and the step used to cross by boat is called the boat step. It is said like this. The Compendium says that the wisdom of the noble ones in meditative equipoise who realize suchness is said to exist in the ultimate truth, which is considering the absence of the two previous constant dharmas established as existing in the conventional. The wisdom attained after that is said to exist in both the conventional and the ultimate. Through focusing on the characteristics of terms, it is said to exist in terms. The characteristic that becomes the basis of imputing terms, and becoming the object of causing all afflictions, therefore existing in the conventional, is not contradictory to existing in the ultimate truth established by its own nature. In the Treatise on Distinguishing Relationships, it is said that the Hinayana school says that in the emptiness of the ultimate truth, karma and its maturation exist, but the agent is invisible. If that is the ultimate truth, then why do all dharmas have no self-nature? If it is in the conventional, then there is an agent there, so he is invisible. Then how should it be stated? As an answer to the debate, the conventional and the ulti-