Tibetan
འོ། ཞེས་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའམ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་འགལ་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་འཇོག་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཡོད་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང༌། དེའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ལ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བཞག་པ་སྟེ། མདོ་ལས་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་མང་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་དབུ་མ་པ་དང་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་བ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དོན་དམ་པ་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་རྩོད་བའི་གཞིར་གྱུར་པའོ། །དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྔར་བཤད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ལ་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་མ་གཉིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པས་བྱང་ས་དང་བསྡུ་བ་ལས་སྔར་ལྟར་ གསུངས་ཤིང༌། ཡང་བསྡུ་པ་ལས། མངོན་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གོམས་པའི་མིང་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གང་གིས་ཡོད་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་དེས་རྫས་དང་དོན་དམ་པར་གཉིས་ཀར་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་དེས་ཀུན་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཏགས་པ་ལས་ཡོད་བ་ཡིན་པར་རིག་བར་བྱའོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གོམས་པ་རྣམ་པར་བསལ་བའི་མིང་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གང་གིས་ཡོད་པ་དེ་ནི། རྫས་དང་དོན་དམ་པ་གཉི་གར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །རྫས་བཏགས་ཀྱང་བསྡུ་བ་ལས། གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་མི་རྟེན་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མདོར་ན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་ལྟོས་ཤིང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མདོར་ན་བཏགས་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གམ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་ པ
Chinese
哦！那么，分别念是说在世俗谛中存在呢？还是说在胜义谛中存在呢？回答说，应当说在世俗谛中存在。那么，这些所说与什么不相违背呢？将要解释如何不相违背：像这样，在世俗谛和胜义谛中存在有两种安立方式。第一种是：以名言的势力安立的存在是名言中存在，不是以它的势力安立，而是以自己的自性而存在的是安立为胜义谛中存在。如经中多次所说：‘那也是以世间的名言的势力，但在胜义谛中则不是。’这成了中观派和自他部派中主张实有者，争论胜义谛和世俗谛中存在与否的基础。如果依此而论，那么先前所说的第一种自性在世俗谛中存在，但在胜义谛中不存在；而后面两种自性在胜义谛中存在，但在世俗谛中不存在，因此在《瑜伽师地论》和《摄抉择分》中如先前一样宣说。而且，《摄抉择分》中说：‘对于显现串习的名言所安住的识的对境，色等名言的实物，以色等自性而存在的，那以自性来说，在实物和胜义谛中都是不存在的。因此，对于色等名言的法，那些自性不是存在的，由此所遍计的，应当了知那是假立而存在的。’对于显现串习的名言所断除的名言的识的对境，色等名言的实物，以不可言说的自性而存在的，那在实物和胜义谛中也同样应当了知是存在的。’也这样说了。关于实物假立，《摄抉择分》中说：‘无论什么，不依赖于其他的，不依靠于其他的，而安立自己的自性，那简而言之，应当了知是实物存在。无论什么，依赖于其他的，依靠于其他的，而安立自己的自性，那简而言之，应当了知是假立的存在，不是实物存在。’就像依靠蕴而假立为我或者有情
English
Oh! So, should it be said that conceptualization exists in conventional truth, or should it be said that it exists in ultimate truth? The answer is, it should be said that it exists in conventional truth. Then, how do these statements not contradict each other? How they do not contradict will be explained: Like this, there are two ways of establishing existence in conventional truth and ultimate truth. The first is: existence established by the power of terminology is existence in terminology, and what is not established by its power but exists by its own nature is established as existence in ultimate truth. As the sutra says many times, 'That is also by the power of worldly terminology, but not in ultimate truth.' This has become the basis for the Madhyamaka school and other schools that assert substantiality to argue about whether existence exists or not in ultimate truth and conventional truth. If we rely on this, then the first nature mentioned earlier exists in conventional truth but does not exist in ultimate truth; and the latter two natures exist in ultimate truth but do not exist in conventional truth, so it is stated as before in the *Yogacarabhumi-sastra* and the *Compendium of Determinations*. Moreover, the *Compendium of Determinations* says: 'For the object of consciousness that abides in the name that is fully accustomed to manifestation, the object of the name of form, etc., which exists as the nature of form, etc., that by its nature does not exist in both substance and ultimate truth. Therefore, for the nature of those phenomena with the name of form, etc., those natures do not exist, and whatever is imputed by that should be understood as existing by imputation.' For the object of consciousness of the name that is eliminated from the name that is fully accustomed to manifestation, the object of the name of form, etc., which exists as the inexpressible nature, that should be understood as existing in both substance and ultimate truth as well.' It is also said like this. Regarding the imputation of substance, the *Compendium of Determinations* says: 'Whatever it may be, that does not depend on others, does not rely on others, and establishes its own nature, that, in short, should be understood as existing as a substance. Whatever it may be, that depends on others, relies on others, and establishes its own nature, that, in short, should be understood as existing by imputation, not existing as a substance.' Just like imputing self or sentient being based on the aggregates.