Tibetan
་གཅིག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པ་མ་འཇོག་ཅིག །དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཆོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་འདིར་གསལ་བར་སྟོན་པ་སྐབས་སུ་མ་བབ་པས། འདིར་ལམ་གཞན་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་ན་སྒོམ་ལུགས་གང་བྱས་ཀྱང་སྒོམ་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས་པ་མིན་པས། ལྟ་བ་དེ་རྙེད་དགོས་ལ་ལྟ་བའི་གོ་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་ཚེ་ལྟ་བ་དྲན་དེ་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་མ་བསྒོམས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམས་པར་མི་འགྱུར་བས། ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་ཚར་རེ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་མཐར་ཡིད་ལ་ཅི་ཡང་མི་སེམས་པར་འཇོག་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྐྱོང་བ་མིན་ནོ། །ལྟ་བ་དྲན་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པ་ཡང་སྔར་གྱི་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ཉིད་དུ་ཟད་པས། དེ་ལས་ཟུར་པའི་ལྷག་མཐོང་སྐྱོང་ ཚུལ་བཤད་པའི་གཞུང་གི་དོན་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་དཔྱད་ནས་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །དཔྱད་པའི་སྒོམ་གཅིག་པུ་བྱས་ནའང་སྔར་བསྐྱེད་པའི་ཞི་གནས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས། ཞི་གནས་ཀྱི་རྟ་ལ་བསྐྱོན་ནས་དཔྱད་དེ་སྐྱོང་བ་དང༌། བར་བར་དུ་འཇོག་སྒོམ་སྤེལ་མར་བྱའོ། །དེ་ཡང་དཔྱད་སྒོམ་མངས་པས་གནས་ཆ་ཆུང་དུ་སོང་ན་འཇོག་སྒོམ་མང་དུ་བྱས་ལ་གནས་ཆ་སོར་གཞུག །འཇོག་སྒོམ་མངས་པས་དཔྱོད་སྙིང་མི་འདོད་པ་དང༌། དཔྱད་ཀྱང་འགྲོ་མི་ཉན་པར་སེམས་གནས་ཆ་ལ་ཧྲིལ་ཧྲིལ་འགྲོ་ན་དཔྱད་སྒོམ་མང་དུ་བྱས་ཏེ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཆ་མཉམ་གྱིན་བསྒོམས་ན་སྟོབས་ཆེ་བས་དེ་ལྟར་བྱ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། ཡང་གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཆུངས་པའི་ཕྱིར། མར་མེ་རླུང་ལ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་གཡོ་བས། དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཤས་ཆེ་ན་ཡང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་མི་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ཚེའང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་དུ་བཟུང་ནས་འགོག་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། བདེན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ནི་རྟོག་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་ཡིན་པར་སྔར་མང་དུ་བསྒྲུབས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པས་གང་དུ་བཟུང་བ་ལ་རིགས་པའི་གནོད་པ་འབབ་པར་མཐོང་བ་ནི། རིགས་པའི་དགག་བྱ་ཐལ་ཆེས་པའི་སྐུར་འདེབས་ཡིན་ཞིང་ལུང་གི་དོན་ཡང་མིན་པར་བསྒྲུབས་ལ། ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་དེ་ལྟར་མི་འདོད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ལ་བློས་གང་དུ་བཟུང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་ཞེན་གྱི་མཚན་འཛིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་འཛིན་ཚུལ་ཉེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། གང་བཟུང་ཐམས་ཅད་ལ་མིན་ཏེ། ཚུར་མཐོང་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱིས་ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་དུ་མ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྩད་གཅོད་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པ་ནི་མི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། སོ་སོར་རྟོག་པ་ལས་ནི་དེ་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་རྗེས་སུ་མཐུན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། འདི་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ལན་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། འོད་སྲུངས་ལེའུ་ལས། འོད་སྲུངས། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་རླུང་གིས་དྲུད་པ་དེ་ལས་མེ་འབྱུང་སྟེ། བྱུང་ནས་ཤིང་གཉིས་སྲེག་པ་དེ་བཞིན་དུ། འོད་སྲུངས། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡོད་ན་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་སྐྱེས་པས་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལས་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བར་གསུངས་ལ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དེས་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་དེ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་དངོས་པོ་གང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ངེས་པར་མི་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་གོ །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་སོ། །གང་ཞིག་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་མི་སྒོམ་གྱི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནམ་ཡང་མི་ཟློག་ཅིང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ནམ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་མེ་བྱུང་ན་གཙུབས་ཤིང་གཙུབས་པའི་མེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པའི་ཤིང་སྲེག་གོ །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཟག་བཅས་ལས་ཟག་མེད་འབྱུང་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ལས་སངས་རྒྱས་དང༌། སོ་སྐྱེ་ལས་འཕགས་པ་འབྱུང་བ་སོགས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། གང་དུ་རྣམ་རྟོག་སྣང་གྱུར་པ། །དེར་ནི་སྟོང་ཉིད་ག་ལ་ཡོད། །བརྟག་བྱ་རྟོག་
Chinese
不要停止对唯一真如的禅修。因为在此处没有适当时机清楚地说明这样做就足够的原因，所以在此处说明对其他道途这样做（不停止禅修）的原因。第三，如果没有获得无我之见，无论修何种禅修方式，该禅修都不会安住于真如之义。因此，必须获得此见，即使有见解的理解，在禅修真如时，如果忆念此见并安住其上进行禅修，也不会成为真如的禅修。因此，在先前进行一次见解的观察之后，最终心中什么也不想地安住，也不是修持真如。仅仅习惯于忆念见解并安住其上，也只是以前的止观修持方式而已。因此，这不是讲述从那之外分离的胜观修持方式的论典之义。因此，应当如前所述，以智慧分别观察无我的意义并进行修持。即使只进行观察的禅修，也会使先前生起的止观退失。因此，应当以止观为马，进行观察修持，并且交替进行安住禅修和观察禅修。也就是说，如果因为观察禅修过多而使安住的部分减少，就应当多做安住禅修，使安住的部分恢复原状。如果因为安住禅修过多而不喜欢观察，并且即使观察也无法进行，心中只是在安住的部分打转，就应当多做观察禅修，这样止观二者平等地进行禅修，力量就会强大，应当这样做。如《修次第》最后所说：又何时修习胜观，智慧变得非常强大，那时因为止观微弱的缘故，就像把蜡烛放在风中一样，心会动摇，因此无法非常清楚地看到真如。因此，那时应当修习止观。如果止观的部分强大，就像被睡眠迷惑的人一样，也无法非常清楚地看到真如。因此，那时也应当修习智慧。如是。像这样进行观察修持时，认为凡是任何念头都是执着于真实的实执而加以阻止是不合理的，因为实执的念头仅仅是念头的一个方面，这在先前已经多次证实了。认为念头所执着之处会受到理智的损害是理智。
English
Do not cease meditating on the sole suchness. Since there is no opportune time to clearly show here the reasons why doing so is sufficient, the reasons for doing so (not ceasing meditation) on other paths are explained here. Third, if the view of selflessness is not found, no matter what kind of meditation is practiced, that meditation will not abide in the meaning of suchness. Therefore, that view must be found, and even if there is an understanding of the view, when meditating on suchness, if one does not meditate by remembering the view and placing it on top, it will not become a meditation on suchness. Therefore, after having previously conducted one examination of the view, it is also not cultivating suchness to settle without thinking of anything in the mind at the end. Merely becoming accustomed to remembering the view and placing it on top is also merely exhausting the previous way of cultivating calm abiding. Therefore, this is not the meaning of the treatise that explains the way of cultivating insight that is separate from that. Therefore, the meaning of selflessness should be cultivated by individually examining it with wisdom as previously explained. Even if one only does the meditation of examination, the calm abiding that was previously generated will deteriorate. Therefore, one should cultivate by examining with calm abiding as the horse, and one should alternately do settling meditation and examination meditation. That is, if the settling part becomes small because there is too much examination meditation, one should do more settling meditation to restore the settling part. If one does not like to examine because there is too much settling meditation, and even if one examines, one cannot go, and the mind just spins around in the settling part, one should do more examination meditation, so that the two, calm abiding and insight, are cultivated equally, and the power will be great, and one should do it that way. As it says in the last of the Stages of Meditation: 'Also, when insight meditation is practiced, and wisdom becomes very strong, then because calm abiding is weak, like placing a candle in the wind, the mind will be agitated, and therefore one will not be able to see suchness very clearly. Therefore, at that time, one should practice calm abiding. If the part of calm abiding is strong, like a person who is deluded by sleep, one will also not be able to see suchness very clearly. Therefore, at that time, one should also practice wisdom.' Thus it is. When cultivating by examining in this way, it is unreasonable to take any conceptualization as a grasping at characteristics that grasps at truth as true and to prevent it, because the conceptualization of grasping at truth is only one aspect of conceptualization, which has been proven many times before. To see that the harm of reason falls on what is grasped by conceptualization is reason.
Chinese
如果认为这是过分的诽谤，并且证明这不是经文的意义，即使对其他事物不这样认为，但凡是对法性所执着的，都认为是实执的执着，那么，这也是执着方式错误的过失，而不是对所有执着的事物都这样。因为为了从错误的见解中解脱，必须通过经文和理证的多种途径来探究真如。这里，修习真如是为了生起无分别，因为从分别念中不会产生真如，因为因果二者必须相符。如果这样认为，那么，世尊亲自对此作了明确的回答。《光护经》中说：“光护，例如，两棵树被风吹动，从中产生火，产生后烧毁两棵树一样。光护，如果有了正确的分别念，就会生起圣者的智慧之王，它生起后就会烧毁正确的分别念。”经中说从分别念中会生起圣者的智慧。在《修习次第中篇》中也说：“因此，通过智慧进行辨析，当瑜伽士对任何事物的自性都不执着为胜义谛时，就会进入无分别的等持，也会证悟一切法自性空性。如果有人不通过智慧对事物的自性进行分别观察而修习，只是修习完全舍弃作意，那么他的分别念永远不会止息，也永远不会证悟自性空性，因为没有智慧的光明。因此，如果从正确的分别念中生起如实了知的智慧之火，就像摩擦产生的火一样，会烧毁分别念的木柴。世尊这样说过。”如果不是这样，那么从有漏中产生无漏，从世间中产生出世间，从众生中产生佛，从凡夫中产生圣者等，都是不可能的，因为因果二者不同。《菩提心释》中说：“哪里有分别念显现，哪里就没有空性。所观察的
English
If it is thought that this is an excessive accusation and it is proven that this is not the meaning of the scriptures, even if one does not think so about other things, but thinks that all that is grasped by the mind in the nature of reality is the grasping of characteristics of true clinging, then this is also the fault of wrong grasping, not for all that is grasped. Because in order to be liberated from wrong views, it is said that one must investigate the suchness through various means of scripture and reasoning. Here, meditating on suchness is for the sake of generating non-conceptuality, because it does not arise from separate thoughts, because the two, cause and effect, must be in accordance. If one thinks so, then the Blessed One himself has clearly answered this. In the chapter of 'Light Protector', it says: 'Light Protector, just as two trees rubbed by the wind produce fire, and after it arises, it burns the two trees, so too, Light Protector, if there is correct separate thought, the king of noble wisdom will arise, and when it arises, it will burn that very correct separate thought.' It is said that noble wisdom arises from separate thought. In the 'Middle Stages of Meditation', it also says: 'Therefore, when the yogi, having analyzed with wisdom in this way, does not grasp the essence of any object as the ultimate truth, then he enters into the samadhi of non-conceptualization, and also realizes the emptiness of the essence of all dharmas. If someone does not meditate by separately examining the essence of objects with wisdom, but only meditates on completely abandoning mental activity, then his conceptualizations will never cease, and he will never realize the emptiness of essence, because there is no light of wisdom. Therefore, if the fire of wisdom that knows correctly arises from correct separate thought, like the fire produced by friction, it will burn the wood of thought. The Blessed One has said this.' If it is not so, then it would be impossible for the uncontaminated to arise from the contaminated, for the transcendent to arise from the mundane, for the Buddha to arise from sentient beings, for the noble to arise from ordinary beings, because the two, cause and effect, are different. In the 'Explanation of the Mind of Enlightenment', it says: 'Where conceptual thought appears, where is emptiness? The object of investigation,