Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༤༣༩ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༤༣༩ བར། དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དགག་བྱ་བཀག་པ་རྟོགས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་མེད་པ་ནི་མཐོང་བ་དམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྡུད་པ་ལས། གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོང་ཚོར་བ་དག་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང༌། །འདུ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སེམས་པ་མི་མཐོང་ཞིང༌། །གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་དང་སེམས་ཡིད་མཐོང་མེད་པ། །འདི་ནི་ཆོས་མཐོང་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། །ནམ་མཁའ་མཐོང་ཞིང་སེམས་ཅན་ཚིག་ཏུ་རབ་བརྗོད་པ། །ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་མཐོང་སྟེ་དེས་འདི་བརྟག་པར་གྱིས། །དེ་ལྟར་ཆོས་མཐོང་བ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། །མཐོང་བ་དཔེ་གཞན་གྱིས་ནི་བསྙད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་མི་མཐོང་བ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང༌། མཐོང་བ་ནི་ཆོས་ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏེ། སུས་རྟེན་འབྲེལ་མཐོང་བ་དེས་ཆོས་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ནི་ཐོགས་པའི་རེག་བྱ་བཅད་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་མཐོང་ངམ་རྟོགས་པ་ནི་དགག་བྱ་སྒྲིབ་ཐོགས་ཡོད་ན་དམིགས་སུ་རུང་བ་ལས་མ་མཐོང་བ་ལ་བྱེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། དེར་ཡང་མཐོང་བ་ནི་ནམ་མཁའ་དང༌། མ་མཐོང་བ་ནི་སྒྲིབ་ཐོགས་སོ། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མིན་པར། སྔོན་པོ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ནི་རྐང་པ་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་བཀག་གོ །ཕུང་པོ་ལྔ་མི་མཐོང་བར་གསུངས་པས་ནི་ཟག་མེད་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པའི་ངོར་ཆོས་ཅན་མཐོང་བ་མིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། ལྷའི་བུ་དག །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བར་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དོན་དམ་བདེན་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ན་བློ་ལ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སོ་སོར་སྣང་བ་ལྟར་མི་མཐོང་བ་ལ་བཤད་པས་གཉིས་སྣང་ལོག་པའི་ཁུངས་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དོན་དམ་མ་རྟོགས་པའི་ཁུངས་མིན་ནོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་པོ་བྱས་པ་ཅན་ལ་མ་རེག་པར་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པས་དེ་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པའི་ངོར་གཞན་དབང་ལ་མ་རེག་པར་ཆོས་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་གསུངས་སོ། །སེམས་སེམས་བྱུང་གི་
Chinese
从第401页到第439页。 从第401页到第439页。 这是为了通过目标本身来理解对所破之法的遮止。所谓“不见为胜见”也应如是理解。如是《摄颂》中云：“色等诸色皆不见，受等诸受亦不见，想蕴不见及心识，何者识与心意无，如是法见如来示，见虚空及有情语，虚空如何而得见，彼应如是善观察，如是法见如来示，见者异例不能说。”如是说不见五蕴，见者是法。此乃真如之义，谁见缘起，彼即见法。如是说。例如虚空是阻碍所触的断绝，见或证悟它，类似于对可破之法，若有遮障阻碍则可作为目标，否则对不可见者起作用。其中，见者是虚空，不见者是遮障阻碍。如是比喻，不像见蓝色那样见真如，后两句遮止了这一点。说不见五蕴，是指以无漏之等持观见真如时，在所观境前，并非见到有法。 入二谛论中说：“天子们，胜义谛是具足一切功德，超越一切智智之境，如是说胜义谛并非如所说。”如是说，说胜义谛时，在心中显现能境所境二者分离，如是不见是二取还灭之源，并非是佛陀未证胜义之源。入行论释中也说：“不触及造作之事物，唯以自性现前，因此通达彼性，故名为佛。”如是说，佛陀以如实知之智观见真如时，不触及依他起，唯通达法性。心与心所的
English
From page 401 to 439. From page 401 to 439. This is in order to establish that the object to be refuted is understood as being refuted by the object itself. The meaning of "not seeing is the supreme seeing" should also be understood in the same way. As it is said in the Compendium: "Forms are not seen, feelings are not seen, perceptions are not seen, and consciousness is not seen. That which has no consciousness, mind, or intellect, this is the vision of Dharma, as taught by the Thus-Gone One. Seeing the sky and speaking of sentient beings, how does one see the sky? One should examine this well. Thus, the vision of Dharma is also taught by the Thus-Gone One. Seeing cannot be explained by other examples." Thus, it is said that not seeing is the five aggregates, and seeing is the Dharma. This is the meaning of Suchness, whoever sees dependent origination, sees the Dharma. As it is said. For example, the sky is merely the cessation of tangible objects that obstruct. Seeing or realizing it is similar to acting upon what is not seen, since the object to be refuted can be targeted if there is an obstruction, otherwise. There, seeing is the sky, and not seeing is the obstruction. Like that example, seeing Suchness is not like seeing blue, the last two lines negate this. Saying that the five aggregates are not seen means that when Suchness is seen with uncontaminated equipoise, the object of observation is not seen as a phenomenon. In the Entering the Two Truths, it says: "Sons of the gods, the ultimate truth is endowed with all perfections, transcending the realm of the wisdom of omniscience. It is not as it is said, 'This is the ultimate truth.'" Thus, when saying "This is the ultimate truth," the appearance of the object and the subject as separate in the mind, this not-seeing is the source of the reversal of dualistic appearance, not the source of the Buddha not realizing the ultimate. The commentary on Entering [the Middle Way] also says: "Without touching things that are made, but directly manifesting only the nature, therefore, having understood that very nature, he is called Buddha." Thus, it is said that when the Buddha sees Suchness with the wisdom that knows things as they are, he understands only the Dharma nature without touching the dependent arising. Mind and mental events
Tibetan
རྒྱུ་བ་ལོག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་བ་ལོག་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ན། དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་མེད་པར་གསུངས་པའི་དོན་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་བ་མེད་པ་ལ་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་འཕགས་པ་སློབ་པའི་ མཉམ་གཞག་གི་དུས་སུ་གཏན་ལོག་པ་མིན་གྱི། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་གཏན་ལོག་པར་འཇུག་འགྲེལ་ལས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་འཇུག་འགྲེལ་ལས། རང་བཞིན་དེ་ཡོད་པ་མིན་ན་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱང་སེམས་རྣམས་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་དོན་མེད་པར་ཤེས་བྱེད་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཡང་གང་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་དག་གི་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །ཅི་དེ་ཡོད་དམ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་སུ་སྨྲ། གལ་ཏེ་མེད་ན་ནི་ཅིའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་སྒོམ་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དེ་ལྟར་དཀའ་བ་བརྒྱ་ཕྲག་རྩོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ། རིགས་ཀྱི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན་ནི། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འབྱུང་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡོད་པ་མིན་ན། མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་ཀྱི་ཚངས་པའི་དོན་དུ་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་དོན་མེད་པ་དང༌། གདུལ་བྱས་དེ་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པས། དེས་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་ བྱོན་པ་དོན་མེད་པ་དང༌། རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོ་རྣམས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་མཁས་པ་མིན་པར་འགྱུར་བས། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་པའི་མདོ་སྡེ་དྲངས་པས་ན། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཤེས་བྱ་མིན་པ་དང༌། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་སྨྲ
Chinese
断绝生起是指当实相显现时，断绝分别念生起的原因，而不是说没有心和心所。如《释论》中说：分别念是心的生起，因为远离了它，所以实相是没有分别念的。如经中所说：何为胜义谛？即心中没有生起，文字等更不必说。这里所说的没有心的生起，是指没有分别念的生起。而且，在圣者修学的等持时，不是完全断绝，而是在成佛时才完全断绝，这是《入行论释》中所说的。另外，《入行论释》中还说：如果自性不存在，那么菩萨们为了证悟它而行苦行就变得毫无意义，因此要用包括能知在内的来证明。如所说，它们的自性又是什么呢？就是它们的不造作和不依赖于他者，是远离无明昏暗的智慧所能证悟的自性。谁会说它存在还是不存在呢？如果不存在，那么菩萨们为了什么要修习波罗蜜多道呢？因为菩萨们为了证悟那个法性，才会如此努力地修行百千苦行。经中还说：善男子，如果胜义谛不存在，那么梵行将变得毫无意义，如来们的出现也将变得毫无意义。因为胜义谛存在，所以菩萨们被称为精通胜义谛。如果胜义谛不存在，那么为了究竟涅槃的梵行将变得毫无意义，而且有情不可能证悟它，因此为了让他们证悟它，佛陀降临世间也变得毫无意义，而且伟大的佛子们也将不会精通胜义谛。因此，引用了证明胜义谛存在的经部，所以按照这位大论师的观点，胜义谛不是所知，而且在圣者的等持中，也没有证悟实相的智慧。
English
The cessation of arising means that when reality is manifested, it is the meaning of the cessation of the cause of conceptualization, not that it shows that there is no mind and mental factors. As it says in the Commentary: 'Conceptualization is the cause of the mind, because it is separated from it. That reality is without conceptualization.' As it says in the sutra: 'What is the ultimate truth? If there is no arising of the mind, what need is there to mention letters?' It is said that the meaning of saying that there is no arising of the mind is explained as the absence of the cause of conceptualization. Moreover, it is not completely ceased during the samadhi of the noble ones who are learning, but it is said in the Commentary on Entering the Middle Way that it is completely ceased at the time of Buddhahood. Furthermore, in the Commentary on Entering the Middle Way, it says: 'If that nature does not exist, then the bodhisattvas' practice of austerities for the sake of realizing it would be meaningless, and it would be proven with the means of knowing. As it is said, what is their nature? It is their unconditionality and non-reliance on others, which is the self-nature to be realized by the knowledge that is free from the darkness of ignorance. Who would say whether it exists or not? If it does not exist, then for what purpose would the bodhisattvas cultivate the path of the perfections? Because the bodhisattvas strive in hundreds of thousands of austerities in order to realize that dharmata.' It is said, and as its means of knowing: 'Son of good family, if the ultimate does not exist, then the pure conduct would be meaningless, and the coming of the Tathagatas would be meaningless. Because the ultimate exists, therefore the bodhisattvas are called skilled in the ultimate.' If the ultimate truth does not exist, then the practice of pure conduct for the sake of ultimate nirvana would be meaningless, and sentient beings would not be able to realize it. Therefore, for the sake of their realization, the Buddhas' coming into the world would be meaningless, and the great sons of the Buddhas would not be skilled in the ultimate truth. Therefore, since the sutra that proves the existence of the ultimate truth is quoted, according to the view of this great teacher, the ultimate truth is not an object of knowledge, and in the samadhi of the noble ones, there is no wisdom that realizes reality.