Tibetan
་བ་ནི་ལོག་པར་སྨྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་གི །དངོས་སུ་ནི་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གིས་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་ཀ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དང་པོའི་དོན་ནི་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོ་སོ་བ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འཇོག་པ་ནི། ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་ངོ་ཙམ་དུ་འཇོག་གི །ཡེ་ཤེས་དེའི་ངོར་མི་འཇོག་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ལ་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་གྱུར་ཅེས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སེམས་སེམས་བྱུང་མི་འཇུག་པས། སྐུ་ཁོ་ནས་མངོན་སུམ་དུ་མཛད། ཅེས་གསུངས་པ་ནི། མངོན་དུ་བྱ་རྒྱུའི་ལས་སུ་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ། མཁྱེན་པ་པོའོ། །དེས་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་ཀུན་རྟོག་གི་རྒྱུ་བ་ལོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་པ་ལས། སྐུ་གང་གིས་ དེ་ཉིད་མངོན་དུ་མཛད་པའི་སྐུ་དེ་སེམས་སེམས་བྱུང་དང་བྲལ་བས་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བཤད་པས་ཤེས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཕུང་སོགས་མ་གཟིགས་ན་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པ་དང༌། ཇི་སྙེད་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མི་མཁྱེན་པ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པ་ལ་ཇི་སྙེད་པའི་དོན་རྣམས་སྣང་དགོས་ཤིང༌། རྣམ་མེད་དུ་མཁྱེན་པ་འདི་པའི་ལུགས་མིན་པས་རྣམ་པ་ཤར་ནས་སོ། །སྣང་ཡུལ་ཇི་སྙེད་པ་ཡང་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མ་བསླད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་སོགས་དང༌། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པའི་མ་དག་པའི་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པ་གཉིས་སོ། །དེའི་དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྡོག་པའི་དོན་མེད་ལ། གཉིས་པ་ནི་ས་དེར་རྒྱུ་ལོག་པས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་ཚུལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་མ་རིག་པ་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ལ་སྣང་བ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བ་ནི་ཡུལ་དེ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མིན་གྱི། ཡུལ་ཅན་དེ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གང་ཟག་གཞན་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ངོས་ནས་ཡུལ་ཅན་དེ་ལ་སྣང་བ་མིན་པར་རང་ངོས་ནས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མ་རིག་པ་མ་སྤངས་པའི་ངོར་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་བཞིན་ དུ་དེར་སྣང་བའི་དོན་རྣམས་སྣང་བ་ནི། མ་རིག་པའི་བསླད་པ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་ལ་དེ་དག་སྣང་བ་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ངོས་ནས་སྣང་བ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཁྱེན་པ་ཡང་མ་རིག་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ངོས་ནས་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་དེ་ལ་དེར་སྣང་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་སངས་རྒྱས་རང་གི་ངོས་ནས་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཁྱེན་པ་མིན་པས་དེར་སྣང་བས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་མེད་དེ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་བསླད་པ་ཡོད་ནས་སྣང་བ་མིན་ཡང་ཡེ་ཤེས་དེས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་དགོས་པའི་གནད་ཀྱིས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་རང་ངོས་ནས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བས་རྫུན་པ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་སྣང་གི་བདེན་པར་མི་སྣང་ལ། མ་རིག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བའི་ཆ་ནས་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་སྣང་བ་ན། གང་ཟག་གཞན་དེ་ལ་བདེན་པར་སྣང་བར་ཤར་བ་ཙམ་མོ། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །དངོས་པོ་མི་རྟག་སླུ་བའི་ཆོས། །གསོག་དང་སྟོང་པ་བདག་མེད་པ། །རྣམ་པར་དབེན་ཞེས་བྱ་བར་མཐོང༌། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡང༌། མཛད་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་དེ་ལྟར་གཟིགས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་གཉིས་ལས། བརྟགས་པའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ཡི། །ཇི་ ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཁོ་ན། །བརྟེན་ཏེ་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མངོན་སུམ་གཟིགས། །ཞེས་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་ས་ལེ་གཟིགས་པ་དང༌། གང་ཚེ་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དང༌། །བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ། །དེ་ནི་མཚན་མ་མི་འབྱུང་བས། །གནས་པ་བརྟན་ཕྱིར་མི་བཞེངས་སོ། །ཞེས་གཉིས་སྣང་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་དུས་ནམ་ཡང་མི་བཞེངས་པར་བཤད་པ་གཉིས་ཀའི་ཚུལ་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང༌། ཇི་བཞིན་དུ་མ་གོ་བ་ལ་དེ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་མ་གཏོགས་པ་གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་པ་འགལ་བར་སྣང་ཡང་འགལ་བ་ནི་མེད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པ་དང༌། ཇི་སྙེད་པ་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡི
Chinese
是邪说而已。另外，在《入行论》中说：“因此，安立由假立而证悟真如。实际上，并非某物被某物所知，因为能知和所知二者皆是无生之故。”所说的第一层意思是，将智慧和真如二者作为能境和所境两个不同的事物，从而安立证悟真如，这仅仅是名言识的安立。其含义是不安立在智慧的层面。所谓“识无生”，是指自性无生的含义，如同水倒入水中一般。由于智慧的境，即真如，不容许心和心所进入，因此说“唯有身才能现证”。所说的意思是，作为显现之业的事物是真如，作为能境的智慧是显现它的作用，圆满报身是显现它的作者，即知者。它显现它的方式是，如前所述，通过心和心所的分别念的运转的止息的方式。正如《释论》中所说：“通过何身而显现真如，该身远离心和心所，因此被说成是寂静的自性。”如果佛陀没有见到蕴等，那么就会诽谤尽所有智和尽所有的事物，因为存在和佛陀不知晓二者是相违的。因此，对于尽所有智来说，必须显现尽所有的事物，并且无相的知晓不是此派的观点，因此显现了相。所显现的境，即尽所有，也分为未被无明习气所染的佛陀的相好等，以及被无明习气所染的不清净的器情等两种。前者在佛陀的境界中没有返回的意义，后者在该地通过因的止息而返回。显现的方式是，佛陀的相好显现在未舍弃无明的人身上时，虽然不是以自己的自性成立，但显现在那里，这不是因为境是由无明习气的力量所产生的缘故，而是因为能境被无明习气所染污的力量所显现的缘故，因为对于其他人来说
English
is merely a false statement. Furthermore, the Engaging Commentary states: "Therefore, it is established that the suchness is realized through imputation. In reality, it is not that something is known by something, because both the knower and the known are unborn." The first meaning of what is said is that establishing the realization of suchness by making wisdom and suchness two separate objects, the object and the object-possessor, is merely an establishment of the nominal consciousness. The meaning is that it is not established on the level of wisdom. The statement "consciousness is unborn" means that it is unborn by nature, like pouring water into water. Since the object of wisdom, suchness, does not allow mind and mental factors to enter, it is said, "Only the body directly realizes it." What is said means that the object to be manifested is suchness, the wisdom of the object-possessor is the action of manifesting it, and the enjoyment body is the agent of manifesting it, that is, the knower. The way it manifests it is, as previously explained, through the cessation of the movement of conceptual thought of mind and mental factors. As the commentary says: "The body by which that suchness is manifested is said to be of a peaceful nature because it is separated from mind and mental factors." If the Buddha does not see the aggregates and so on, then it would be a slander of the knowledge of all that exists and all that exists, because existence and the Buddha not knowing are contradictory. Therefore, for the knowledge of all that exists, all that exists must appear, and knowing without aspects is not the view of this school, so aspects appear. The objects that appear, all that exists, are also divided into two: the Buddha's signs and examples, etc., which are not defiled by the habits of ignorance, and the impure containers and contents, etc., which are defiled by the habits of ignorance. The former has no meaning of returning in the realm of the Buddha, and the latter returns in that realm through the cessation of the cause. The way it appears is that when the Buddha's signs and examples appear to a person who has not abandoned ignorance, although it is not established by its own nature, it appears there, not because the object is caused by the power of the habits of ignorance, but because the object-possessor is manifested by the power of being defiled by the habits of ignorance, because for other people
Chinese
仅仅从显现的层面上来说，并非对有境者显现，而是从自身显现为如此。因为，对于佛陀的尽所有智，在未舍弃无明的状态下，色声等并非以自性成立， 而是显现为彼等事物的显现，对于具有无明垢染的补特伽罗来说，仅仅通过显现的方式对佛陀显现。并非不依赖于对其他众生的显现而从佛陀自身显现。因此，色等虽然并非自性成立，但显现为彼等，佛陀了知也是从对具有无明者如此显现的层面上来说的。并非不依赖于对该补特伽罗的显现，而以佛陀自身如此显现的方式了知，因此彼等显现不会成为错乱之因。因为，虽然并非由于智慧具有垢染而显现，但由于该智慧必须了知一切所知之故。如此一来，从尽所有智的自身来说，一切事物都显现为无我和无自性的体性，如虚假幻象般显现，而非真实显现。而对于具有无明者来说，从显现的方面来说，对该智慧的显现，仅仅是对其他补特伽罗显现为真实而已。《六十正理论》中也说：“于实事善巧者，见事物为无常、欺骗之法，积聚与空性、无我，名为极寂静。”其注释中也说：“造作究竟者如是见。”如此一来，从二谛来说，“离于所诠之自性，如何显现唯此者，所有依赖生起者，一切遍知皆现见。”如是尽所有一切皆现量照见，以及“何时识与所识，及自性亦不复见，尔时无相不生，安住稳固故不立。”如是二取寂灭之等持中，说何时亦不生起，所说二者之理，若未如实理解，则似乎除了二者之一外，承认二者相违，但实则不相违。因为，证悟空性之智慧与证知尽所有之智慧二者体性为一。
English
Merely from the perspective of appearance, it does not appear to the subject, but appears as such from its own side. Because, for the omniscient wisdom of the Buddha, in the state of not having abandoned ignorance, form, sound, etc., are not established by their own nature, But the appearance of those things that appear there is that they appear to the Buddha only through the appearance to the person who has the defilement of ignorance. It is not that it appears from the Buddha's own side without depending on the appearance to others. Therefore, although form etc. are not established by nature, the Buddha's knowledge of what appears there is also from the perspective of appearing to those who have ignorance. It is not that the Buddha knows in the way that it appears to him without depending on the appearance to that person, so there is no reason for those appearances to be confused. Because, although it does not appear because wisdom has defilements, it is because that wisdom must know all knowable things. In this way, from the perspective of the omniscient, all things appear as the nature of selflessness and non-self-existence, and appear like false illusions, not as true. And for those who have ignorance, from the aspect of appearance, the appearance to that wisdom is only the appearance of truth to that other person. The Sixty Verses of Reasoning also say: "Those who are skilled in reality see things as impermanent, deceptive dharmas, accumulation and emptiness, selflessness, and are called extremely peaceful." The commentary on this also says: "The one who has completed the deeds sees it in this way." In this way, from the two truths, "Devoid of the nature of what is to be grasped, how does this appearance alone appear? All those who arise in dependence are directly seen by the omniscient." Thus, all that is knowable is directly seen, and "When knowledge and what is to be known, and self are no longer seen, then signs do not arise, and one does not arise because one abides firmly." Thus, in the samadhi of the pacification of dualistic appearance, it is said that one never arises, and the two ways that are said, if they are not understood as they are, it seems that it is contradictory to admit both except for one of the two, but in reality there is no contradiction. Because, the wisdom that realizes emptiness and the wisdom that knows all that is knowable are one in nature.