Tibetan
།མ་འོངས་པའི་དུས་ན་འདི་ལྟར་འབྱུང་ངོ༌། །ད་ལྟར་བའི་དུས་ན་འདི་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཚོལ་བའོ། །རིགས་པ་ཚོལ་བ་ནི་རིགས་པ་བཞི་ལས། ལྟོས་པའི་རིགས་པ་ནི། འབྲས་བུ་རྣམས་འབྱུང་བ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པའོ། །འདི་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་དང་དེ་དག་གི་གཞི་རྣམས་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་ཚོལ་བའོ། །བྱ་བ་བྱེད་པའི་རིགས་པ་ནི། མེས་སྲེག་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་བྱ་བ་བྱེད་པའོ། །འདི་ཡང་འདི་ནི་ཆོས་སོ། །འདི་ནི་བྱེད་པའོ། །ཆོས་འདིས་ནི་བྱ་བ་འདི་ བྱེད་དོ་ཞེས་ཚོལ་བའོ། །འཐད་པས་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ནི། ཚད་མ་དང་མི་འགལ་བར་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །འདི་ཡང་ཅི་འདི་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་དང་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་གི་ཚད་མ་གསུམ་པོ་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་དུ་ཚོལ་བའོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི། མེ་ཚ་བ་དང་ཆུ་རླན་པ་སོགས་ལ་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་མོས་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་སེམས་པར་མི་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ཚོལ་བའོ། །དེ་ལྟར་དྲུག་ཏུ་བཞག་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་གསུམ་དུ་ངེས་ཏེ། སྨྲས་པའི་དོན་དང་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་དང་ཇི་ལྟ་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚོལ་བ་དང་པོའོ། །གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དངོས་པོ་ཚོལ་བ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཚོལ་བ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལྷག་མ་གསུམ་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཚོལ་བ་བཞག་གོ །དང་པོར་བཤད་པའི་ལྷག་མཐོང་བཞིའི་སྒོ་ནི་གསུམ་ཡིན་ལ། ཚོལ་ལུགས་ནི་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པས་སྒོ་གསུམ་དང་ཚོལ་བ་དྲུག་ནི་སྔ་མ་བཞིར་འདུའོ། །སྔར་བཤད་པའི་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡང་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པར་ཉན་སར་གསུངས་པས་ལྷག་མཐོང་ལ་ཡང་ཡིད་བྱེད་བཞི་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་དོན་བསྟན་པ། ལུགས་དེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གང་གི་ལམ་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་པ། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་ཚུལ་དངོས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་གྲུབ་པར་བྱས་ནས། ཕྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་རྗེ་བཙུན་གྱི་གཞུང་དང༌། བྱང་ས་དང༌། ཉན་ས་དང༌། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང༌། ཞི་བ་ལྷ་དང༌། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་སྒོམ་རིམ་གསུམ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་སོགས་གཞུང་དུ་མ་
Chinese
未來之時，將會如此產生。現在之時，如此存在，是為尋求。尋求理路有四種理路。其中，依待之理路是：果實之產生依待於因和緣。此亦從世俗諦和勝義諦以及彼等之基礎各自之門尋求。作用之理路是：如火燃燒之作用等，諸法各自產生作用。此亦尋求此是法，此是作者，此法作此作用。以正理成立之理路是：不違背量，成立意義。此亦尋求，此中是否有現量、比量和可信賴之聖言量三者。法性之理路是：如火之熱和水之濕等，對於彼等之法性，不思及世間所稱之法性、不可思議之法性和安住之法性，而是信解，且不思及如是之理由，如是尋求。如是安立為六者，瑜伽士所應知者決定為三，即所說之義、所知之多寡和所知之如何。其中，就第一者而言，尋求是第一。就第二者而言，尋求事物和尋求自性二者。就第三者而言，安立尋求剩餘三者和共同之自性。最初所說之四種勝觀之門有三，尋求之方式說為六種，故三門和六種尋求包含於前四者中。先前所說之精進進入之作意等四者，亦於聲聞藏中說為止觀二者之共同，故勝觀亦有四種作意。第三有三：開示依止止觀而修習勝觀之意義；此理路是依據大乘或小乘何者之道；真實開示依止止觀而修習勝觀之方式。第一是：如《解深密經》中所說，先成就止觀，後修習勝觀，如是尊者之論著、瑜伽師地論、聲聞地論、善顯釋論、寂天、蓮花戒之三次第論、般若波羅蜜多訣竅等諸多論著。
English
In the future, it will come to pass in this way. In the present, it exists in this way, which is to seek. Seeking reasons has four types of reasons. Among them, the reason of dependence is: the arising of fruits depends on causes and conditions. This is also sought from the perspective of conventional truth, ultimate truth, and their respective bases. The reason of action is: like the action of fire burning, etc., all phenomena produce their own actions. This is also sought by saying, 'This is a phenomenon, this is the agent, and this phenomenon performs this action.' The reason of establishing validity is: establishing meaning without contradicting valid cognition. This is also sought by wondering whether there are the three valid cognitions of direct perception, inference, and reliable testimony in this. The reason of nature is: like the heat of fire and the wetness of water, etc., for their nature, one believes in the nature known in the world, the inconceivable nature, and the abiding nature, and does not think about other reasons for it being so; thus, it is sought. Having established it as six in this way, what the yogi should know is definitely three: the meaning of what is said, how many things are to be known, and how they are to be known. Among them, in terms of the first, seeking is the first. In terms of the second, there are two: seeking objects and seeking their own characteristics. In terms of the third, it is established to seek the remaining three and the common characteristics. The doors of the four vipashyanas mentioned earlier are three, and the way of seeking is said to be six, so the three doors and the six ways of seeking are included in the previous four. The four mental activities of diligently entering, etc., mentioned earlier, are also said in the Hearer's Vehicle to be common to both shamatha and vipashyana, so vipashyana also has four mental activities. The third has three: showing the meaning of cultivating vipashyana based on shamatha; which path of the Great or Small Vehicle is this system based on; and actually showing how to cultivate vipashyana based on shamatha. The first is: as it is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra, first accomplish shamatha, and then cultivate vipashyana, as in the treatises of the Lord, the Yogācārabhūmi, the Śrāvakabhūmi, the *Leḍenjye*, Śāntideva, the three stages of meditation by Kamalaśīla, the Prajñāpāramitā instructions, and many other treatises.
Tibetan
ཞིག་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི། སྔོན་དུ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་མ་དམིགས་པར་དམིགས་པ་གང་རུང་གཅིག་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་བསྐྱེད་ནས། ཕྱིས་བདག་མེད་ལ་དམིགས་ཏེ་སྐྱོང་བ་ཉིད་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་བྱེད་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཞི་ལྷག་གཉིས་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང༌། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བསྐྱེད་པའི་འོག་ཏུ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང༌། ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་བཤད་ཅིང༌། སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བསྐྱེད་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་ཕྱི་ནང་གཉིས་དང་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་ལམ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཞི་གནས་སྔར་མ་ཐོབ་པ་གསར་དུ་སྒྲུབ་ན་ནི། དམིགས་པ་གང་རུང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་ནས་སྒྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པ། རང་གི་དམིགས་པ་ལ་ རྣམ་པ་དུ་མར་དཔྱད་ནས་སྒྲུབ་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། སྔ་མ་ལྟར་བྱས་ན་འགྲུབ་ཀྱི་ཕྱི་མ་ལྟར་བྱས་ན་ཞི་གནས་འགྲུབ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་གནས་སྔོན་དུ་གྲུབ་ཟིན་གྱིས་ནི། སྔར་བཞིན་འཇོག་སྒོམ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པ་བསྲིང་བ་ལས། ཇི་ལྟ་བའམ་ཇི་སྙེད་པའི་དོན་སྐབས་སུ་གང་བབ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་ན། དེའི་མཐར་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་འདྲེན་ཐུབ་པས། དེས་ནི་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་བ་འགྲུབ་པ་འདྲ་བ་སྔ་མས་མི་ནུས་པས་དཔྱད་སྒོམ་བསྔགས་སོ། །སྒྲུབ་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བཙལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ཡིན་པས། བདག་མེད་ལྟ་བུའི་དམིགས་པ་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་འོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་སྤྱི་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁམས་གོང་འོག་གི་སྐྱོན་ཡོན་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བའི་བདག་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ནི། ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་བརྟན་པ་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་པས། སོ་སོའི་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་མཐུ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི། ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་
Chinese
其中也这样说了。这些的意义是：先前不缘于无我的意义，而缘于任何一个所缘生起止观后，后来缘于无我而修习，这并不是胜观，因为止观二者不是从所缘的角度来区分的。并且，在《般若波罗蜜多》的口诀中也说：缘于二取皆空的真如，在先前生起止观之后，缘于那个所缘，通过观察修生起胜观。圣者无著也说了缘于如所有性的胜观，并且说在先前生起止观之后，依靠它修习寂静和粗大的相状的胜观。而且，这也被说成是内外二者和凡圣二者的共同之道。因此，如果先前没有获得止观而新修的话，除了将心专注于任何一个所缘之外，不能通过对自己的所缘进行多种观察来修习，如果像前者那样做就能成就，如果像后者那样做，止观不可能成就。如果先前已经成就了止观，那么，与其像以前一样仅仅延长安住的习惯，不如用智慧来分别如是或如所有性的意义，在适当的时候进行观察修，那样最终能够引出特殊的等持。因此，通过它能够成就非常强大的等持，而前者做不到，所以赞叹观察修。那个修习的方式，是依靠先前寻求止观，后来修习胜观的方式。因此，即使像无我一样的所缘是一个，也会出现止观二者的修习方式不同的两个原因，总的来说就是这样。特别地，对于分别上下部的过失和功德的寂静和粗大的相状，以及用智慧对无我意义进行分别，通过观察来修习的无我相状的胜观，因为需要生起强烈的定解和稳固，所以对于舍弃各自的所舍具有强大的力量。缘于如所有性的胜观，是舍弃烦恼现行的寂静和粗大的相状。
English
It is also said in one of them. The meaning of these is: Previously, without focusing on the meaning of selflessness, but generating calm abiding by focusing on any object, later, cultivating by focusing on selflessness is not the superior insight, because calm abiding and superior insight are not distinguished from the perspective of the object. Moreover, in the oral instructions of the Prajnaparamita, it is also said: Focusing on the suchness of emptiness of both grasping and being grasped, after generating calm abiding previously, generating superior insight by analytical meditation by focusing on that very object. The noble Asanga also spoke of superior insight focusing on the suchness of things, and said that after generating calm abiding previously, relying on it, one cultivates superior insight with the aspect of tranquility and grossness. Moreover, it is said to be the common path of both internal and external, and both ordinary and noble beings. Therefore, if one has not previously attained calm abiding and is newly practicing, one cannot practice by examining one's own object in various ways, except by placing one's mind single-pointedly on any object. If one does as the former, it will be accomplished, but if one does as the latter, calm abiding is impossible to accomplish. If one has previously accomplished calm abiding, then, rather than merely prolonging the habit of abiding as before, one should use wisdom to distinguish the meaning of suchness or the suchness of things, and engage in analytical meditation when appropriate. In the end, one can induce a special samadhi of single-pointedness. Therefore, through it, one can accomplish a very powerful samadhi of single-pointedness, which the former cannot do, so analytical meditation is praised. That method of practice is the way of relying on seeking calm abiding previously and later cultivating superior insight. Therefore, even if the object like selflessness is one, there will be two reasons why the methods of cultivating calm abiding and superior insight are different, and that is the general reason. In particular, the superior insight with the aspect of tranquility and grossness that distinguishes the faults and virtues of the upper and lower realms, and the superior insight with the aspect of selflessness that cultivates by examining the meaning of selflessness with wisdom, because it is necessary to generate strong conviction and stability, it has great power to abandon each of its objects to be abandoned. Superior insight focusing on the suchness of things is the aspect of tranquility and grossness that abandons manifest afflictions.