Tibetan
ན་ཞེ་ན། འདོད་པའི་སས་བསྡུས་སོ། །དེ་ལ་དེ་འདྲ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡོད་ཀྱང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་ཡིན་གྱི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་ཞེས་མི་འཇོག་པ་ནི། འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་དགའ་བདེ་མཆོག་དང་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱིས་མ་བསྒྲུབས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་པར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་དྲན་པ་ནར་མར་མ་བསྟེན་ཡང་སེམས་མི་རྟོག་པར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲོ་ཞིང་དེ་ཡང་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་གི་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དང་འདྲེ་ཐུབ་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཞི་གནས་དངོས་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་ལུགས་དེ་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡིན། དེ་ཐོབ་ནས་ཞི་གནས་སུ་འགྲོ་ལུགས་ཀྱང་ཇི་འདྲ་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཤིན་སྦྱངས་ནི་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་གང་ཞེ་ ན། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ལུས་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ནི་ལུས་སེམས་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོ་ལུས་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་ནི་ལུས་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གཉིས་དང་བྲལ་བས་ལུས་སེམས་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་བཀོལ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་ལས་སུ་རུང་བའོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་ཅིང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་རྩོལ་བ་ན་ལུས་ལྕི་བ་སོགས་ཀྱི་ལས་སུ་མི་རུང་བ་དང་བྲལ་ནས་ལྡང་བ་ཡང་བ་ནི་ལུས་ལས་རུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་བྱེད་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་རྩོལ་བ་ན། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པ་ལ་དགའ་མགུར་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་བ་དང་བྲལ་ནས། སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི་སེམས་ལས་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་བློ་བརྟན་གྱིས། དེ་ལ་ལུས་ལས་སུ་རུང་བ་ནི། ལུས་ཀྱི་རང་གི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་ལྡང་བ་ཡང་བ་གང་ལས་འབྱུང་བའོ། །སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཀྱི་སིམ་པ་དང་ཡང་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་ ཐོགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པས་དེའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེ
Chinese
那么，这是被欲界所包含的。虽然有这样心一境性的状态，但因为这不是等持的境界，所以不称为等持的境界。这是因为没有通过无悔、极乐和轻安来成就的缘故，这是在地的实事中说明的。这样，如果没有获得轻安，即使不持续地修持正念，心也会自然而然地不散乱，并且这种禅定似乎能够与行住坐卧的一切行为相融合，这被称为欲界心一境性，而不是真正的止。第二，那么，获得轻安的方式是怎样的呢？获得了轻安之后，进入止的方式又是怎样的呢？对此，《集论》中说：什么是轻安呢？为了断除身心的粗重，身心变得堪能，具有消除一切障碍的作用。这就是说，身心的粗重是指身心不能随心所欲地用于善行。而它的对治，即身心轻安，是由于远离了身心的两种粗重，身心在用于善行时变得非常堪能。也就是说，对于断除烦恼的喜悦构成障碍，属于烦恼方面的身体粗重，在努力断除烦恼时，身体沉重等变得不堪能，而脱离了这种状态，变得轻快，这就是身体堪能。同样，对于断除烦恼的喜悦构成障碍，属于烦恼方面的心理粗重，在为了断除烦恼而努力时，心不能愉快地专注于善的对境，而脱离了这种状态，心无碍地专注于对境，这就是心理堪能。对此，学诚法师也说：身体堪能是指身体在自身的行为中变得轻快。心理堪能是指进入如理作意时，心的平静和轻快所产生的，由心所产生的其他法，与之相应，就能无碍地专注于对境，因此称为心理堪能。
English
So, this is included in the desire realm. Although there is such a state of one-pointedness of mind, it is not called a state of Samadhi because it is not a state of equanimity. This is because it has not been accomplished through freedom from regret, supreme joy, and pliancy, as explained in the actual basis of the ground. Thus, if pliancy is not attained, even if mindfulness is not continuously cultivated, the mind will naturally become non-distracted, and this Samadhi seems to be able to blend with all activities of walking, standing, sitting, and lying down. This is called one-pointedness of mind in the desire realm, but it is not true Shamatha. Secondly, how is pliancy attained? And how does one enter Shamatha after attaining it? In response, the Compendium of Determinations states: What is pliancy? It is the ability of body and mind to sever the continuity of the afflictive states of body and mind, and it has the function of eliminating all obscurations. That is to say, the afflictive states of body and mind refer to the inability of body and mind to be used for virtuous deeds as one wishes. And its antidote, the pliancy of body and mind, is that because it is free from the two afflictive states of body and mind, body and mind become very capable when used for virtuous deeds. That is, it obstructs the joy of abandoning afflictions, and the afflictive state of the body that belongs to the side of afflictions, when striving to abandon afflictions, the body becomes heavy and so on, and it is separated from this state, and it becomes light and buoyant, which is the pliancy of the body. Similarly, it obstructs the joy of abandoning afflictions, and the afflictive state of mind that belongs to the side of afflictions, when striving to abandon afflictions, the mind cannot joyfully focus on the object of virtue, and it is separated from this state, and the mind focuses on the object without hindrance, which is the pliancy of the mind. In this regard, Master Lodro Ten also said: The pliancy of the body is the lightness and buoyancy that arises from the body's own activities. The pliancy of the mind is the calmness and lightness of the mind that arises when entering into correct attention, which is another Dharma that arises from the mind. If one possesses it, one can focus on the object without hindrance, therefore it is called the pliancy of the mind.