Tibetan
དུ་ཡང་མི་འདོད་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱད་མ་དཔྱད་ཀྱི་ས་མཚམས་ཀྱང་དེ་ནས་འཇོག་པས། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་ན་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ བཞག་པ་ཙམ་མིན་པའི་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འགྱུར་བར་གཟིགས་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སམ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སམ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་བཞེད་དེ། རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྙེད་ན། འཇུག་འགྲེལ་ལས། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་དག་གིས་གཟིགས་ཤེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་དག་གིས་གཟིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་ཅི་ཡང་མ་གཟིགས་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་གཟིགས་པར་བཤད་ཅིང༌། དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་པར་བཤད་པ་དྲངས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་རྒྱུ་བ་གཏན་ལོག་པར་བཤད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཕུང་སོགས་མ་གཟིགས་ན་སྟོབས་བཅུའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟིགས་ཞེས་པ་ནི། ཡུལ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་མ་མཐོང་བ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཀྱི་མཐུས་དམིགས་པ་འདི་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་ན་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་དགོས་པ་ལས་དེ་རྣམས་ཅི་ཡང་མ་གཟིགས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱ་ཡོད་ན་དམིགས་སུ་རུང་བ་ལས་མ་ ཤོག་ལྷེབ་ ༣༠༡ ནས་ ༤༠༠ བར།
Chinese
也不希望如此。因为对胜义谛的观察与不观察的界限也由此划定。如果自性成立存在，那么凭借世俗名言的力量，就变成了并非仅仅是安立，而是以自性存在的意义。因此，无论是自性，还是自相，还是自性本身存在，在名言中也不认可。详细内容已在其他地方阐述。第二点是：如果佛陀以了知如所有之智证悟了胜义谛，如《入行论释》中所说：“如果不是没有见到如此这般的自性，那么他们是如何见到的呢？”回答说：“诚然如此，但他们是以不见的方式见到的。”意思是说，对于什么都不见，才说是见到了胜义谛。并且，为了证明这一点，引用了胜义谛超越了一切智智的境界的说法，以及佛地断绝了心和心所的相续的说法。如果佛陀没有见到蕴等，那么在十力的时候，说知晓一切法，这怎么不矛盾呢？所谓以不见的方式见，并不是指什么都不见，而是指如果这些由于无明的昏暗而显现的目标，以实有的方式存在，那么圣者的无漏等持智慧就应该缘取这些目标。但事实上，他们是以什么都不见的方式，来证见这些事物的实相，因为如果存在所要破斥的对象，才能够缘取。
English
Nor is it desired. Because the boundary between observing and not observing the ultimate reality is also established from there. If something existed by its own characteristic, then by the power of conventional terms, it would become something that is not merely established, but exists by its own nature. Therefore, whether it exists by nature, by its own characteristic, or by its own essence, it is not accepted even in conventional terms. The details have already been explained elsewhere. The second point is: If the Buddha's wisdom that knows the suchness of things has realized the ultimate truth, as it is said in the commentary on the "Entering the Middle Way": "If it is not the case that such a nature is not seen, then how do they see it?" The answer is: "It is true, but they see it in the way of not seeing." This means that for seeing nothing at all, it is said to have seen the ultimate reality. And to prove this, it is quoted that the ultimate truth transcends the realm of all-knowing wisdom, and that the continuity of mind and mental factors is completely cut off at the stage of Buddhahood. If the Buddha does not see the aggregates and so on, then how is it not contradictory to say that he knows all phenomena at the time of the ten powers? The so-called seeing in the way of not seeing does not mean seeing nothing at all, but rather it means that if these objects that appear due to the darkness of ignorance existed in a real way, then the stainless meditative wisdom of the noble ones should apprehend these objects. But in fact, they see the suchness of these things by not seeing anything at all, because only if there is an object to be refuted can it be apprehended.