Tibetan
་དུ་གཏོང་བའི་རྩོལ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད། དེ་སྐྱེས་པ་ན་འབད་ནས་བསྒོམས་པས་གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་ནས་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བའི་སེམས་དགུ་པ་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་སེམས་དགུ་པ་མ་ཐོབ་པའི་གོང་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇོག་པའི་རྩོལ་བ་ཕར་བྱ་དགོས་ལ། སེམས་དགུ་པ་ཐོབ་ནས་ཆེད་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཧྲིལ་ཧྲིལ་འགྲོའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དགུ་པ་འདི་ཐོབ་ཀྱང་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར། ད་དུང་ཞི་གནས་ཐོབ་པར་ཡང་མི་འཇོག་ན་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས།གསུམ་པ་ནི། ཉན་ས་ལས། སེམས་གནས་དགུ་ལ་ཡིད་བྱེད་བཞི་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལྟར་བཤད་ན། སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དུས་སུ་འབད་པས་བསྒྲིམ་དགོས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་ལྔའི་སྐབས་སུ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་དུ་བཅད་ནས་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་མི་ནུས་པས་སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་བརྒྱད་པ་ལ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་གཅོད་མི་ནུས་པར་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་ཐུབ་པས་སྐབས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་དགུ་པ་ལ་ནི་བར་ཡང་མི་ཆད་ཅིང་རྩོལ་བ་ཡང་རྒྱུན་པར་བསྟེན་མི་དགོས་པས་རྩོལ་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་འཇོག་གོ །འོ་ན་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཡོད་ལ་སེམས་བར་པ་ལྔའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྒྲིམ་དགོས་པ་ཡོད་པ་ལ། དང་པོ་གཉིས་ ལ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ཡོད་པར་མི་འཆད་པ་དང༌། བར་པ་ལྔ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ཡོད་པར་མི་འཆད་པ་ཅི་ཞེ་ན། སེམས་དང་པོ་གཉིས་ལ་ནི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བ་དང་དེར་མི་འགྲོ་བ་གཉིས་ཕྱི་མ་ཆེས་རིང་ལ། བར་པ་ལྔ་ལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ཆེས་རིང་བས་ཕྱི་མ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་བཅད་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་ལ། སྔ་མ་ལ་མ་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ཡོད་པར་འདྲ་མོད་ཀྱང་སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཡོད་མེད་མི་འདྲ་བས། བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ཡོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དུ་སེམས་ལྔ་པོ་དེ་མ་བཞག་གོ །དེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། རྒྱུན་མི༌འཆད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །བསམ་གཏན་བསྒྲུབ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ། །ཡང་དང་ཡང་ཞིང་ངལ་སོ་ན། །གཙུབས་པས་མེ་ཕྱིན་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ། །ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་གཏང་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་གྲུབ་པ་དང་མ
Chinese
生起遣除散乱的精勤之力。那生起之后，努力修习，习惯成自然，无需勤作，就能进入三摩地的第九种心便成就了。因此，在未获得第九种心之前，瑜伽士必须努力将心安住于三摩地。获得第九种心后，即使不特意进行安住的勤作，心也会自然而然地进入三摩地。即使获得了这样的第九种心，如果没有获得轻安，如后面所说，仍然不能算获得寂止，更不用说获得胜观了。第三，关于《声闻地》中，所说的九住心有四种作意，如果按照那种说法来解释：最初两种心的时候，需要努力摄持，因此是摄持而入；然后，在五种心的时候，因为昏沉和掉举会中断，无法维持长时间的禅修，因此是间断而入；然后，第八种心的时候，昏沉和掉举无法中断，能够维持长时间的禅修，因此是无间断而入；然后，第九种心的时候，既不会中断，也不需要持续的勤作，因此是无勤作而入。那么，最初两种心的时候，有间断而入，中间五种心的时候，也有摄持的必要。为什么最初两种心 不说是间断而入的作意，中间五种心不说是摄持而入的作意呢？因为最初两种心，心进入三摩地和不进入三摩地，后者持续的时间非常长。中间五种心，安住于三摩地的时间非常长，因此后者才被称作三摩地中断。前者没有这样称呼。因此，虽然两者都有摄持而入，但间断而入的情况不同。因此，没有将这五种心放在摄持而入的作意中。对此，《现观庄严论略义》中说：不间断瑜伽士，应勤修禅定，再三若疲厌，钻木火不生，瑜伽理亦尔，未得胜莫舍。如是修习。第三有三，寂止成就与
English
Generating the power of effort to dispel distraction. Once that arises, diligently practice, and when it becomes habitual, without effort, the ninth mind that enters samadhi is accomplished. Therefore, before attaining the ninth mind, a yogi must make the effort to place the mind in samadhi. Having attained the ninth mind, even without deliberately making the effort to settle, the mind will naturally enter samadhi. Even if such a ninth mind is attained, if lightness is not attained, as will be explained later, it still cannot be considered to have attained tranquility, let alone insight. Third, regarding the four mental engagements in the nine stages of mental abiding as explained in the Hearer's Ground (Śrāvakabhūmi), if we explain it according to that: In the first two minds, effort is required to restrain, so it is entering with restraint; then, in the case of the five minds, because dullness and excitement interrupt and long sessions cannot be maintained, it is entering intermittently; then, in the eighth mind, dullness and excitement cannot interrupt, and long sessions can be maintained, so it is entering without interruption; then, in the ninth mind, there is no interruption and no need for continuous effort, so the mental engagement is entering without effort. So, in the case of the first two minds, there is intermittent entry, and in the case of the middle five minds, there is also a need for restraint. Why are the first two minds not said to have the mental engagement of intermittent entry, and the middle five minds not said to have the mental engagement of entering with restraint? Because in the first two minds, the time the mind enters samadhi and does not enter samadhi, the latter lasts very long. In the middle five minds, the time abiding in samadhi is very long, so the latter is called interruption of samadhi. The former is not called that. Therefore, although both have entering with restraint, the presence or absence of intermittent entry is different. Therefore, these five minds are not placed in the mental engagement of entering with restraint. Regarding this, the Summary of the Perfection of Wisdom says: The yogi who does not interrupt, should diligently cultivate meditation, again and again, if weary, fire will not arise from drilling wood, so too is the way of yoga, do not abandon until excellence is attained. Thus, practice. Third has three, tranquility accomplished and
Tibetan
་གྲུབ་པའི་ས་མཚམས་བསྟན་པ། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། ཁྱད་པར་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ། ཡིད་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་དོགས་གཅོད་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཤིན་སྦྱངས་རྫོགས་པར་ཐོབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞི་གནས་ཐོབ་མ་ཐོབ་ ཏུ་བསྟན་པ་དང༌། ཤིན་སྦྱངས་རྫོགས་པར་ཐོབ་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་ལུགས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སེམས་དགུ་པ་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོ་དང་བྲལ་བར་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་ནུས་ཤིང༌། དེ་ཡང་དྲན་ཤེས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྟེན་པའི་འབད་རྩོལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཐོབ་པ་ལ་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་མ་ཐོབ་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་གྱི། ཞི་གནས་དངོས་མིན་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ནང་དུ་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་ན་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་ཐོབ་པ་དེའི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་དེ་ལ་ཅི་ཞེས་བགྱི། བྱམས་པ། ཞི་གནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མོས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། མདོ་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །དེ་ནས་དེ་ཡི་ལུས་དང་སེམས། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེ་ཐོབ་ནས། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་བཅས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་ཏེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྐབས་འདིར་ཞི་གནས་སོ། །སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་ཞི་གནས་གོམས་པར་བྱས་པ་དེའི་ལུས་དང་སེམས་གང་གི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་པ་དང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསལ་ བར་གསུངས་སོ། །ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང༌། འདི་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་བཅས་ལ་ཇི་ལྟར་བསམ་པའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་སྤངས་ནས་སེམས་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ལན་མང་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་གོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ས་གང་གིས་བསྡུས་པ་ཡི
Chinese
显示成就的界限。总的来说，通过奢摩他来显示道路的行进方式。特别是，显示世间道的行进方式。第一部分分为两部分：显示实际意义，以及具备作意之相的疑问的断除。第一部分分为两部分：从是否圆满获得轻安的角度来显示是否获得奢摩他，以及显示在圆满获得轻安后如何成就奢摩他。第一部分是：如前所述，第九个心，远离微细的掉举和沉没，能够长时间地修持。而且，如果获得不依赖于持续忆念和正知的努力，自然而然地进入的等持，是否可以认为是获得了奢摩他呢？获得这种等持分为获得轻安和未获得轻安两种情况，如果没有获得轻安，则是与奢摩他相似，但不是真正的奢摩他。如《解深密经》中说：“世尊，菩萨在心中专注于心，在心中作意时，如果未获得身轻安和心轻安，那么这种作意应该称为什么呢？慈氏，这不是奢摩他，而是被称为与奢摩他相似的意乐相应。”经庄严论中也说：“从彼串习不散乱，彼时身心极轻安，获得作意即名为。”意思是说，这里的作意就是奢摩他。《修次中篇》中也说：“如是修习奢摩他，彼身心何时转为轻安，以及如何随欲而心自在地专注于所缘，彼时应知奢摩他成就。”说得很清楚。 《般若波罗蜜多教授》中也说：“在此，菩萨独自住在寂静处，如所思之义而作意，舍弃心的言说，多次作意于心之显现，直至身心未生起轻安之前，是与奢摩他相似的作意，何时生起，彼时即是奢摩他。”那么，在未生起轻安之前的等持，属于哪个地呢？
English
Showing the boundaries of accomplishment. In general, showing the way to travel the path through śamatha. In particular, showing the way to travel the mundane path. The first part has two parts: showing the actual meaning, and including the signs of doubt with attention. The first part has two parts: showing whether or not śamatha is attained from the perspective of whether or not complete pliability is attained, and showing how śamatha is accomplished after complete pliability is attained. The first part is: As previously stated, the ninth mind, free from subtle agitation and sinking, is able to maintain long sessions. Moreover, if one attains a samādhi that spontaneously arises without relying on the effort of continuous mindfulness and awareness, is it considered that one has attained śamatha or not? Attaining this samādhi has two aspects: attaining pliability and not attaining pliability. If pliability is not attained, then it is similar to śamatha, but it is not actual śamatha. As it says in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: "Bhagavan, what should be called the mental activity of a bodhisattva who focuses his mind on the mind, and who has not attained physical and mental pliability? Maitreya, it is not śamatha, but it should be called being in accordance with the aspiration that is similar to śamatha." The *Sūtrālaṃkāra* also says: "From habituation, it does not scatter. Then, his body and mind become very pliable. Having attained attention, it is called." That is to say, attention here is śamatha. The *Bhāvanākrama II* also says: "Thus, having practiced śamatha, when the body and mind become pliable, and when the mind becomes master over the object of focus as desired, then it should be known that śamatha is accomplished." It is clearly stated. The *Prajñāpāramitā Upadeśa* also says: "Here, a bodhisattva dwells alone in a secluded place and attends to the meaning as he has thought. Abandoning the expression of the mind, he attends to the appearance of the mind itself many times. As long as physical and mental pliability have not arisen, it is attention that is similar to śamatha. When it arises, then it is śamatha." So, to which level does the samādhi before pliability has arisen belong?